تحميل رواية حورية رابح بقلم علياء خليل pdf

دخل مصطفى على حور بنت أخته و لقها بملا..بس خف..يف.ة جدا و بتكلم شاب ف..يد..يو كو..ل

حور بصوت يكاد يطلع : ب. ..ب ..با..بابا هفهمك ..

مصطفى و هو ممسك بيها من شعرها : تفهمينى ايه يا رخ*** بقى دى اخرت تربيتى ليكى يا حور انتى كده يتعذ*بى امك و ابوكى فى رقدتهم

حور : ب..بابا أنا

مصطفى نزل عليها ضر*ب : انتى ايه .... ليييييييه ليه تعملى كده فيا و فى نفسك

دخلت هنا بنت مصطفى الوحيدة و تصغر حور ثلاث سنوات

هنا : ايه يا بابا بت*ضرب حور ليه حرا*م عليك

مصطفى : حرمت عليكى عشتك اخرسى يا بت و اطلعى بره

و هنا بتحاول تبعد ابوها عن حور و لكن مصطفى قفل الباب و خرج هو و هنا و حبس حور فى الاوضة

هنا : ارجوك يا بابا متضر*بش حور هى عملت ايه لكل ده

مصطفى بخوف على بنته : ادخلى اوضتك ملكيش دعوة هى عملت ايه

مصطفى فضل يفكر طول الليل يتصرف ازاى فى اللى حصل و خايف ده يأثر على بنته هنا كمان لحد ما قرر يسفر حور لعمها فى الصعيد يمكن العيشة معه دلعتها زيادة و هناك يشدوا عليها

مصطفى فى الفجر فتح الباب لحور

مصطفى بصرامة : لمى حاجتك و ألبسى هتسافرى الصعيد

حور : بابا بلاش ارجوك تودينى هناك ابو*س ايدك لاااا أنا موافقة تعاقبنى بس بلاش اسافر

مصطفى : اسمعى الكلام بدل ما تسافرى و انا ك*سرلك ضلع و لا دراع يلا

و بالفعل سافرت حور على الصعيد و استقبلهم عمها (جلال ) و مصطفى حكاله كل اللى حصل

جلال : دلعك الماسخ فيه ده هو اللى وصلها لكده

مصطفى : أنا معرفش ازاى حور توصل لكده ده الناس بتحلف بأخلاقها

سمعه صويت أحد الخادمات و هى تقول : يالههههههههههههوى يا خرااااابى الست حور هربت

جلال : أنا هتصرف هى مبعتدش اكيد

و اتصل بولده رابح للبحث عنها

‏عند حور فضلت تجرى وسط الخضرة و الزرع و هى مش عارفة رايحة فين لحد ما رابح لقها و اتجه نحيتها و هو راكب الحصان العربى الاصيل بتاعه (قيصر )

‏حور صرخت لأنها خايفة من الحصان

‏رابح مسك الحصان و غير اتجهه قبل ما يخبط حور

و استرق اول نظرة فى عيونها كانت أشبه بالسحر فى المفعول كانت لون عيونها الاخضر كأنه ورقة شجر من الجنة سقطت فى عيون حور و سرعان ما سحبها و ركبها قدامه على الحصان

‏حور : سيبنى انت مين يا حي*وان

‏رابح : اقفلى خشمك عاد

‏حور : بقولك انت مين نزلنى

‏رابح : أنا ولد عمك اتكتمى عاد مش عايز اسمع نفسك و اكمل و هو يهمس فى أذنها كفحيح الافعى : و حسابك معايا أنا بذات هيكون عسير

‏حور ارتعبت فهى تعلم طباع عائلة والدها فهم التفاهم معهم صعب جدا و حادين الطباع و كان رابح أكثرهم عصبية

‏حور : ده مش البيت

‏رابح : هو الهباب الدوار لكن من ورا مش من الباب العمومى

‏حور : و ليه جبتنى من هنا

‏رابح : لاا و الله ادخل بيكى على الرجالة و الحرس اللى واقفين علشان اوريهم بنت عمى الهربانة و كمان بخلجاتك دى ايه انتى فاكرك نفسك لسه فى البندر عاد اهنه الحريم عندنا يعرفوا يعنى ايه حشمة يا جليلة الربية

‏حور جت تنزل من الحصان حسيت انها مش قادرة توقف على رجلها

‏رابح : مالك عاد ما تنزلى و شدها من على الحصان

‏حور صرخت من الالم

‏رابح : اكتمى عاد

‏حور بدموع و هى مش قادرة توقف رابح شالها لحد الجناح الخاص بيه و هو منفصل عن البيت و لكن مزال جنبه

‏رابح جيه يحط حور على السرير و لاحظ وجود د*م على هدومه مطرح ما كان شايلها

‏حور تكاد تكون بتقفد الوعى

يتبع....

رابح جيه يحط حور على السرير و لاحظ وجود د*م على هدومه مطرح ما كان شايلها

‏حور تكاد تكون بتقفد الوعى

‏رابح قرب منها : حووور مالك يا بت هروح اجيب دكتورة

حور بصوت يكاد يطلع : لااااا نادى على اى ست بس

رابح : لا هچبلك الدكتورة

حور : لااا بقولك عايزة اى ست من البيت

رابح علشان يريحها ناده على كبيرة الخدم ( جمالات) من الدوار

مسكت جمالات حور وديتها الحمام و هى استندها

جمالات: يا بنتى انتى أكده هتتعبى اكتر انتى لازم تشوفك حكيمة أو حتى على الأقل رابح يكشف عليكى يعرف مالك ما هو دكتور بردك

حور برعب و هى مش قادرة تقف و لا تتكلم اصلا : لااااا يا طنط جمالات أنا شوية و هكون كويسة دى مش اول مرة تحصلى و روحت لدكتور و قالى اعمل ايه

حور : بعد اذنك عايزة شنطتى و هدوم

جمالات : يا بنيتى بطلع عناد عاد انتى مقدراش توقفى على رجلك كيف يعنى اهملك أكده منغير ما تشوفك حكيمة

حور و هى خلاص بتنازع و بكل عند لآخر نفس : يا طنط جمالات نكلم بعدين هاتى اللى قولتلك عليه

جمالات راحت تجيب شنطة حور و لبست ليها و أحضرت معاها جلال عم حور و مصطفى خالها و جابه دكتورة

حور قفلة باب الحمام و مش راضية تفتح

رابح : هملونا عاد أنا هكشف عليها

جلال : ازاى يا ولدى

رابح : هو ايه اللى ازاى يا بوى هو أنا مش دكتور

جلال : خلاص يا جماعة نهملهم و جمالات توقف معاك علشان تساعدك

رابح : لاااا محدش يوقف أنا عارف هعمل ايه

رابح طلع نسخة أخرى من مفتاح الحمام و فتح الباب

لقى حور لبست و باين انها لسه تعبانة و لكن مفيش اثر للنزيف كانت جالسة فى أرضية الحمام مغمى عليها

جيه يشيلها و بعدين تراجع لانه مش عايز يلمسها و نده على جمالات و الدكتورة

الدكتورة طلعتهم بره و بدأت تكشف على حور

و رابح واقف بره منتظر الدكتورة هتقول ايه

جلال : الليلة فرحك على حور

رابح : ايه اللى بتقوله ده يا بوى

جلال : اللى سمعته محدش اولى بل*حمنا مننا يا ولدى و كمان تستر على البنية دى اخوي وصانى عليها مش هقدر اعملها حاجة

رابح : إللى زيها يستحق الج*تل لو جبتلنا العا*ر

جلال : قولتلك اخوى قبل ما يموت وصانى عليها

رابح : لما نشوف الدكتورة هتقول ايه

خرجت الدكتورة مخفضة راسها : سق*طتت اللى فى بط*نها

رابح : الله اكبر العروسة سق*طتت قبل الفرح يا بوى

يتبع....

خرجت الدكتورة مخفضة راسها : سق*طتت اللى فى بط*نها

رابح : الله اكبر العروسة سق*طتت قبل الفرح يا بوى

جلال : اتحشم يا رابح

رابح : ده أنا اللى اتحشم .... بص يا بوى أنا مش هتجوز العا*يبة اللى جوه دى مش من جلة البنات اروح اتجوز واحدة زى دى

جلال : أنا قولت كلمتى يا رابح

رابح بتوعد لحور : اللى تشوفه يا بوى و اكمل فى سره يارب هى بس تستحمل اللى هعمله فيها بنت البندر

رابح جيه يدخل الجناح جلال وقفه و انه يبدأ يجهز للفرح جلال محذر للكل : احنا بس اللى نعرف اللى حصل للبنية المتلجحة جوه دى اى حد يخرج كلمة واحدة مش هرحمه مين ما يكون اللى بينا هيفضل بينا

امن الكل على كلامه رابح و مصطفى و جمالات و الدكتورة

بدأ لتجهيز الفرح

حور قاعدة فى جناح رابح بفستان الزفاف التى ارتدته غ*صب عنها فأن جلال عندما يحكم رأيه لا يستطيع أحد أن يقف أمامه

كان رابح يقف مع الرجال فى الفرح دار الروايات و النساء ينظرن من شبابيك الدوار و كانت من ضمنهم نعمة ( ابن عم رابح تعشقه منذ طفولتها و صارحته بذلك من قبل و لكن رابح ينظر لها انها مثل أخته )

كانت نعمة تنظر بكل حقد و غيرة فكانت تتمنى أن تكون هى من فى الجناح اليوم ليست تلك التى تدعى حور و قررت أن لا تسكت فاليوم لم تهنئ حور على حبيب قلبها رابح

نعمة و هى تتقصد الحديث بصوت مسموع : تمموا الفرح بسرعة علشان رابح يتستر عليها

احد الواقفات: انتى بتقولى ايه يا نعمة يستر عليها كيف يعنى

نعمة و كأنها لا تقصد : يووووه يجطعنى أنا معايزاش حد يعرف عاد حاجة هملينى اهو اللى ستره ربه بقى

بدأ الخبر ينتشر بسرعة البرق و ذلك الحديث انتشر بين نساء الدوار كله

جدة رابح ( خديجة ) عندما سمعت الحديث بصرامة : اكتمى يا والية عاد منك ليها عروسة مين اللى معيوبة دى عروسة رابح حفيدى

احد النساء : متاخذنيش يا ست الحاجة دار الروايات بردك أمره يهمنا و دى عاد من بنت البندر منعرفش كانت بتعمل هناك ايه و ليه كمان الد*خلة متكونش بلدى

خديجة : لسه جواكم الجهل ده

احد النساء: دى عوايدنا و الحق ميزعلش و لا يستخبى و انا ممكن ادخل معاه و نكتم صوت اى واحدة لو طلع بنت البندر سليمة

خديجة لم تستطيع أن تقول شئ فهذه هى العادات المتبعة هنا ( اكيد مش كل الصعيد كده و قليل جدا اللى لسه كده بس مازال موجود )

راسلت خديجة أحد يخبر جلال و رابح

جلال : هنعمل ايه

رابح : هدخ*ل بلدى

جلال : انت بتقول ايه عاد ما الست هتكون واقفة و شايفة

رابح : تشوف مش مهم

جلال: كده هننف*ضح وسط البلد

رابح و هو يمسك عصا ليبدأ التحطيب( لعبة شعبية فى الصعيد بالعصا )

رابح : متجلجلش يا بوى

دخل رابح الجناح و معه أحد النساء لتحضر الد*خلة

حور و الست بتنيمها على السرير : انتو بتعملوا ايه ابعدييييييييييييييي عنيييييييييي

و فى لحظات كانت صرخات حور تملئ الجناح و خرجت السيدة محملة فى يديها منديل الش*ر*ف ملطخ بال*د*م

يتبع....

دخل رابح الجناح و معه أحد النساء لتحضر الد*خلة

حور و الست بتنيمها على السرير : انتو بتعملوا ايه ابعدييييييييييييييي عنيييييييييي

و فى لحظات كانت صرخات حور تملئ الجناح و خرجت السيدة محملة فى يديها منديل الش*ر*ف ملطخ بال*د*م

حور جوه ضمت رجلها و هى مش مستوعبة أن ازاى حصل فيها مثل ذلك العمل الو*حشى بس فى حاجة غريبة هى مش حاسة بأى حاجة و لا اى الم ليه زى ما كانت متوقعة ....هى صر*خت من الموقف

رابح : انتى هتمثلى عاد هو أنا جربتلك اصلا دار الروايات و بعدين انتى هتكدبى كدبة و تصدقيها و لا انتى لسه فاكرة نفسك بن*ت بن*وت بعد اللى حصل الصبح و عرفناه

حور بدون فهم : حصل ايه الصبح و انت بتتكلم عن ايه و بعدين انا عذ*راء يا حيو*ان

رابح ضحك باستهزاء : عذ*راء ايه يا بت ده انتى مس*قطة الصبح

حور : مسقطة ايه يا مجنون أنت

رابح و هو يقترب منها لتصبح حور متمسكة بالملاية و لزقة فى ضهر السرير و بخوف من انفعاله و نظرات عينه الحادة

رابح : أنا مش بمد يدى على حريم دار الروايات بس شكلى هعملها لو طولتى لسانك تانى

حور : انت عملت فيا ايه

رابح ببرود : و لا حاجة شكيتك فى رجلك بده .....و طلع من كم عبائته شكاكة

حور : رابح انت مش را*جل

رابح و هو يكاد يق*تل تلك الفتاة فهى تخطت كل الحدود معه

رابح و هو ممسك بحجا*بها : أنا مش را*جل يا بنت **** انتى فى نظرك الرا*جل اللى عمل عملته و هرب

حور : ترضى تخلى على ذمتك واحدة مش عايزك ليه و عمل عملة ايه يا حيو*أن انت

رابح : توافقى اكشف عليكى

حور بارتباك : لااا طبعا مفيش حد يكشف عليا

رابح باستهزاء : كنت عارف على فكرة دار الروايات بس عادى اصلا متفرقليش أنا بس بنفذ كلمة ابوى...... أنا مليش فى الر*خيص شكلك من بره بنت ناس لكن معدنك فلصو و يمكن ارخص

حور : أنا مسمحلكش بكده انت متعرفش ايه حصل و حتى بابا مرضاش يسمعنى رغم انى أنا اللى مظلومة قطع صوت الموبيل بيرن

رابح : ردى

حور و هى الدموع فى عيونها و كأنها تريد أن تستغيث بيه

حور هزت راسها أنه بلاش

رابح مسك الموبيل و رد

مجهول : صورك على النت يا عروسة بعتلك اللينك ابقى شوفيه بقى

رابح فتح اللينك و هو مصدوم

حور بدموع : أنا و الله هفهمك

رابح : انتى ......

يتبع....

مجهول : صورك على النت يا عروسة بعتلك اللينك ابقى شوفيه بقى

رابح فتح اللينك و هو مصدوم

حور بدموع : أنا و الله هفهمك

رابح : انتى ار*خص واحدة أنا شوفتها في حياتى

حور : ارجوك سيبنى اروحله هو عمل كده علشان مسمعتش كلامه أنا هعرف اخليه يمسحهم

رابح : صحيح اقول ايه ما انتى مكنتيش بتشوفى فى البندر ر*جالة

حور : و الله يا رابح أنا غ*لط بس أنا اتظل*متى

رابح : اتظلمتى كيف عاد

حور : ارجوك مفيش وقت أنا عايزة امشى من هنا

رابح بهدوء : بصى يا حور أنا ممكن اقف جنبك حتى لو طايق اشوف خلقتك بس اعرف ايه جرى و انا اوعدك مين ما يكون هبجلك حقك منه و الصور دى فى لحظة همسحها

حور : أنا كان ليا زميل فى الجامعة كان طول الوقت بيضا*يقنى و فى يوم اعترض طريقى و خدرنى و اكتشفت أنه اخدنى و صورنى و انا مكنتش اعرف و بعدها بدأ يهدد*نى و يب*تز*نى حاولت كذا مرة اقول لبابا بس خوفت على هنا و لو حد عرف كده يأثر عليها

رابح : و ابن الك*لب ده وصل معاكى لحد ايه

حور بخجل : يعنى ايه

رابح : طلب يقبلك قبل أكده

حور : هو طلب بس أنا كنت برفض و بحاول اتحجج

رابح : اومال انتى كنتى حامل من مين

حور : و الله العظيم أنا مكنتش حامل

رابح : قولتلك هساعدك يا بنت الحلال بس بطل عاد تكد*بى و تخبى

حور : و الله دى الحقيقة

رابح سكت و ظن أنها مش عايزة تقول

رابح ابعتيلى رقم الز*بالة ده و انا هتصرف

انطلق رابح و قفل على حور الجناح

حور و كأنها تستلجئ بيه كطفلة : ارجوك متسبنيش هنا

رابح حس انها صعبانة عليه

رابح : متخافيش

حور : ارجوك لا أنا عايزة اجى معاك

رابح : البسى حاجة عليكى

و انطلقوا سوا فى الفجر

رابح عمل كام مكالمة و هو بيسوق

و فات ساعة و هما فى الطريق جتله رسالة أنه اتحذف كل حاجة من على النت و على موبيل الشخص ده

حور : بجد اتمسحوا

رابح : أيوة اطمنى عاد

حور : طيب هنروح فين

رابح : هتعرفى

فات ساعة و وصلوا الشقة اللى ساكن فيها الشخص ده

حور : احنا بنعمل ايه هنا

رابح : انتى تقعدى هنا و متطلعيش واصل

حور : لاا بلاش ارجوك انت متعرفش

رابح : أنا وعدتك مش هسيب حقك مهما حصل

حور : أنا خايفة عليك بلاش خلاص كل حاجة اتمسحت

رابح طلع و قفل على حور و لكن حور فتحت العربية و طلعت وراه

كان طالع على السلم و لكن حور طلعت فى الاسانسير و طلعت قبله دون أن تعلم

المجهول فتح الباب اول ما لقه حور واقفة قدام الشقة فى نفس لحظة صعود رابح

المجهول جيه يقفل الباب و حور كانت بتحاول تفلت منه و تصرخ

مسك رابح الباب قبل ما يتقفل

حور : راااااابح

رابح جيه يشد حور أنصدم لما لف المجهول

رابح : اخووووووى ؟!!!!!!!

يتبع...

حور : راااااابح

رابح جيه يشد حور أنصدم لما لف المجهول

رابح : اخووووووى ؟!!!!!!!

فهد : رابح انت بتعمل ايه هنا و البت دى تعرفك منين

رابح و هو الد*م يغلى عروقه و يضر*ب فهد ضر*بة تبرحه ارضا : أنا مش متصور انك وس* أكده يا ابن ابوى

حور بتجرى لتختبئ خلف رابح

فهد بكدب و ارتباك : انت مالك بدافع عليها كده ليه دى خطيبتى و انا بربيها يا رابح ملكش صالح عاد بيها

رابح و هو ممسكه من : انت عارف لو كان حد غير أنا كان زمانه د*فنه مطرحه انت ازاى تعمل فى بنت أكده لا و كمان دى بنت عمك يا غبى يعنى شر*فك

فهد : بنت عم مين يا رابح أزااااااااى

رابح : اقسم بالله يا فهد أنا كنت رايح ابلغ عنك

فهد : ملكش صالح عاد باللى بعمله يا رابح

رابح : عندك حق قاعدتك اهنه بوظتك يا فهد بس انت لازم ابوك يشوف حل فى دلع الماسخ فيك خلاك تتصرف و لا الحريم

اخد رابح حور و فهد و انطلقوا للصعيد

رابح : محدش يعرف غيرنا اللى هببته يا فهد لحد ما اشوف مع ابوك هنعملوا ايه

فهد كان ينظر لحور بوقا*حة و كانت حور قاعدة بتحاول متبينش انها خايفة

حور استأذنت رابح انها تقعد فى اى اوضة لوحدها لأنها مش متعودة تنام جنب حد اصلا

و لأن رابح حس انها فعلا مرهقة و كان يوم صعب وافق

دخلت حور الاوضة و هى مش مصدقة أن كل ده عدت بيه و قررت تاخد شاور و تنام و هى تخرج من الشاور و هى بالفوطة لتجد من يمسك بيها و يلف يده حوالين ج*سدها

فهد : هتكونى الليلة مل*كى يا حور و هخليى ابويا يكتب كتابنا

و فجاة .......

يتبع.....

ال7

الرواية حصرى لجروب

هى تخرج من الشاور و هى بالفوطة لتجد من يمسك بيها و يلف يده حوالين ج*سدها

فهد : هتكونى الليلة مل*كى يا حور و هخليى ابويا يكتب كتابنا

و فجأة ير*مى بها على السرير.

حور : فهد انت بتعمل ايه ده حرام

فهد برغ*بة عمياء : هنتجوز يا دار الروايات حور متخافيش يا مز*ة

حور : نتجوز ايه افهم أنا مرات اخوك ازاى

فهد ابتعد للحظة : مرات اخويا ايه يا بت انتى هتستعبطى رابح عمره ما يتج*وز الاشكا*ل الز*بالة دى

فهد : و الله لاخليه دار الروايات يطلقك يا رخي**

و ابتعد و خرج من الغرفة و كان حور مصدومة من اللى حصل و خايفة جدا و كانت عايزة تحكى لحد بس خافت لأن ببساطة محدش هيصدقها و كلهم شاكين فيها

لبست حور و نزلت بسرعة على جناح دار الروايات رابح المفروض انهارده الصباحية و يأتى الكثير من المباركات للعروسين

اول ما حور نزلت الجناح كان دار الروايات مضلم جدا اقتربت براحة جنب سرير رابح تفتح الستارة و لكن قبل ان تمد ايدها لقيت ايد محاوطة خصر*ها دار الروايات و تسحبها تجاه السرير كان رابح

حور شقهت بخضة مع صرخة بسيطة

رابح: اياكى بعد اكده اكون نايم دار الروايات و تنورى الاوضة

حور بصت بخوف منه و هى تميل راسها بالتأمين على كلامه

رابح بص لقى فى حاجه فى دار الروايات رقبتها زى كد*مة او علامة مل*كية احدهم

رابح و هو يمرر يده على رقبتها

رابح: ايه ده

حور بارتباك: ممكن اكون اتخب*ط امبارح

رابح فضل باصص فى عيونها دار الروايات و لم يفق الا على دموع حور و هو يسحبها فى ق*بلة

رابح و هو يغمصلها : ده بس علشان متنسيش

حور بعدت فى هدوء دار الروايات و هى بتعيط و تشعر بالذ*نب هل هى ضحية ام خا*ئنة و يجب ان تعترف لرابح بما حدث امس و لكن دار الروايات قطع ذلك خبط الباب

و كانت نعمة و محضرة الفطار

حور فتحت الباب

نعمة بنظرة استحقار: فين رابح سيدك

حور: افندم

نعمة: بعدى اكده عن طريقى

حور: انتى داخلة فين هى زريبة

نعمة: رابح بيحب كل حاجة تبقى دار الروايات جاهزة اول ما يخرج من حمامه

حور مسكت الفطار بحزم و بكل جدية

حور: شكرا يا نعمة على الفطار و قفلت الباب

نعمة مسكت الباب بخبث : استنى عمى جلال مأكد دار الروايات عليا تلبسى الفستان ده

حور : حاضر

رابح لبس و ساب حور تلبس الفستان دار الروايات و تحصله على الدوار

كانت حور مش مرتاحة فى الفستان دار الروايات و كانت تحاول أن تبتسم حتى اتت عمة رابح لتضم حور بقوة ليكون في لحظة الفستان أرضا

الكل بصدمة 😳😳😳

Stop

يا ترى هيحصل ايه 🤔

اسفة على التاخير بس حقيقى بكتب البارت و انا تعبانة و محبطة البارت بره بيجيب اكتر من هنا و انا الكاتبة يا جماعه

تفاعل حلو علشان فى بارت كمان بليل

ال 7

الرواية حصرى لجروب ✍️✍️📖

بقلم

ال 8

الرواية حصرى لجروب

كانت حور مش مرتاحة فى الفستان و كانت تحاول أن تبتسم حتى اتت عمة رابح لتضم حور بقوة ليكون في لحظة الفستان أرضا

الكل بصدمة 😳😳😳

و لكن كانت هناك يد مسكت الفستان دار الروايات قبل ما يظهر ج*سد حور و قل*ع عبايته و هو يغطيها بغيرة واضحة و ينظر لها بغضب و هو يحملها دار الروايات أمام الكل بين نظر الحاقدين

فكانت نعمة تظن بأن رابح سوف يع*نف حور على ذلك بدل من خوفه عليها

رابح و هو يحمل حور لجناحه دار الروايات و هى متمسكه بعنقه كالاطفال رغم خوفها منه و لكن هى تشعر معاه بالأمان اغلق باب جناحه بأحكام

رابح : انتى ازاى تخرج بفستان زى ده

حور و الدموع دار الروايات فى عيونها : و الله دى نعمة اللى ادته ليا البسه أنا مليش ذ*نب

رابح اقترب اكثر : بصى يا حور أنا بخاف عليكى اعتبرها تلسط أو حب اللى يعجبك دار الروايات بس انتى مراتى و مينفعش حد غيرى يشوفك كده

حور هزت راسها و حسيت انها اطمنتله اكتر و مكنتش قادرة تخبى عليه اكتر من كده

حور : رابح ... فهد امبارح دار الروايات كان فى اوضتى و كان.... بحاول يع...تد.ى عليا

رابح : انتى بتقولى ايه

حور : 🥺🥺 زى ما بقولك

رابح : مش حتة بت زيك دار الروايات توقع بينى و بين اخوى

حور : و الله يا رابح هى دى الحقيقة

رابح شد عبائته و هو يحرك يده على رقبتها

رابح : يعنى ده مش خابطة دار الروايات زى ما قولتى و امبارح يا عالم ايه حصل امبارح

حور : لااا يا رابح و الله ما حصل حاجة

رابح شد*ها من شعرها دار الروايات و هو ينظر فى عيونها بغضب

رابح : اع....ر..ض...ى نف....سك عل..يا

حور 🥺😳

Stop

يا ترى رابح هيعرف أن حور مظلومة

بارت كمان رغم أن التفاعل ضعيف جدا

تفاعل حلو علشان البارت اللى جاى جامد

ال 8

الرواية حصرى لجروب

بقلم

ل 

ال 9

الرواية حصرى لجروب

رابح شد*ها من شعرها و هو ينظر فى عيونها بغضب

رابح : اع....ر..ض...ى نف....سك عل..يا

حور 🥺😳

رابح و هو يش*د أكثر : مش بكرر كلامى

حور : رابح مينفعش

رابح وهو ينظر لحور بر*غبة : هو ايه اللي مينفعش

حور : مينفعش تقرب من دار الروايات انت شاكك فيها مع اخوك و لو عملت كده متبقاش را*جل

رابح كان جوه حاجة عمياه عن كل حاجة من التفكير ماعدا أنه عايز حور تفضل معاه لانه فعلا خايف يفقدها لانه عارف فهد و كان نفسه يعرفها أنه مش شاكك فيها و لكن هو عايزها تبقى له و معاه

رابح : شاكك فيكى ايه ده انتى دار الروايات جاية تقولى بكل عين باردة دخل اوضتك امبارح أنا هعرف حصل ايه امبارح و ايه محصلش

حور : رااااااااااااااااابح بلاااااااااش ابعععععععععد عننننننننى

لحد ما قدرت تفلت منه و دخلت الحمام

رابح : هتروحى منى فين فاكرة كده استخبتى أنا سايبك بمزاجى يا حور

حور فضلت جوه خايفة من دار الروايات رابح لحد ما نامت

رابح لما اتاكد انها نامت دخل شالها و هو مستغرب ايه مصبره على حور و ليه ممكن يكون عايز حد للدرجة دى فى حياته و لاول مرة اصلا رابح ينام جنب حد أو اصلا يتقبل حد فى حياته هو واخد جناح دار الروايات بعيد عن البيت علشان مش بيعرف يتقبل حد بسهولة اخدها فى حض*نه و نام

فى الصباح استيقظ قبلها فضل يتأمل فيها و بعدين بص على رقبتها و افتكر أن ممكن اخوه ق*رب منها للدرجة دى بعد بضيق و هو نفسه يقوم يضر*ب فهد و أنه فهد مش زى كل مرة هياخد الحاجة اللى مع دار الروايات لانه من و هما صغيرين فهد كان الطفل المدلل و اللى مينفعش يترفض له طلب عكس رابح اللى كان والده يشد عليه فى تربيته حتى يطلع شخص يعتمد عليه

شد رابح حور و يضمها كأنه يخشى عليها أن يفقدها

انتفضت حور بخوف

حور افتكرت انها جت جنب دار الروايات رابح بالغلط و انها بليل اتحركت و نامت جنبه

حور بتوتر : أنا ايه جبنى هنا أنا اسفة بجد يا دار الروايات رابح مقصدش ممكن مشيت و انا نايمة

رابح برقة : متتاسفيش تانى يا حورى

حور فى سرها و هى مستغربة طريقة رابح

جت تقوم لقيت رابح مسكها

حور حاولت تبعد بهدوء

رابح : حور انتى كنتى حامل من مين..... أنا اتاكدت أن مفيش حاجة بينك و بين فهد

حور : 😳

Stop

يا ترى حور كانت حامل من مين و لو تفتكروا سقطت في الأحداث اللى فاتت

اسفة على التاخير يا حلوين

تفاعل حلو علشان تشجعونى و كمان فى بارت بليل

ال 9

الرواية حصرى لجروب

بقلم

رابح : حور انتى كنتى حامل من مين أنا اتاكدت أن مفيش حاجة بينك و بين فهد

حور : 😳

رابح : ايه خرسيتى يعنى

حور : حمل ايه أنا عايزة اعرف الدكتورة دار الروايات قالت ايه بالضبط يوميها أنا مش فاهمة

رابح : متستعبطيش يا بت انتى انتى سقطى قدامنا كلنا و الدكتورة أكدت كده و انا كل ما اقولك اكشف عليكى ترفضى

حور : أنا مش حامل يا رابح دار الروايات و اصلا محدش قر..بلى

رابح : انتى لساتك بتكدبى عاد يا حور لييييييه

حور : مش بكدب

رابح : ماشى .... اومال نز..فتى ليه عاد

حور : علشان ....و سكتت

رابح : شوفتى انك بتكدبى أنا اصلا دار الروايات عارف من الاول و انا مش عايز حد زيك فى حياتى أحنا مجرد وقت و هطلقك

حور بصدمة مش عارفة هى اتفجئت من أنها ممكن تبعد عن رابح

رابح : مين حبلك انطقى

حور : أنا مكنتش حامل صدقنى

رابح : يوووووووووووه بقى بطلى كدب لحد امتى هتكدبى

حور : أنا مش بكدب دار الروايات تعالى نروح لأى دكتورة تكشف عليا

رابح : مش هصدق غير اللى هتشوفه عينا

حور : يعنى ايه

رابح و هو ير*ميها على السرير دار الروايات بقوة و هو يخ...لع ملابسه وووووووو

قاطعهم فجأة أحد يدخل الجناح