رواية عشقت القاسي الفصل الرابع عشر 14 - بقلم بشري شريف

سوزي سكتت لحد ما دخلت ياسمين غرفة سمير، دخلته ونامت على السرير. بصت لسمير بخبث وقالت: "اهي يا عم." سمير بخبث: "حبيبتي، وأنا هخلص وأجي أقولك. ها تاخدي قاسي إزاي؟ سوزي: "أوكي." وخرجت وقفلت الباب، وسمير قرب من ياسمين. بص عليها بقرف وكان هيقرب منها، بس فجأة ياسمين قامت وضربت سمير بكف. سمير بصدمة: "إنتي إنتي إزاي صاحية؟ ياسمين بصت عليه بقرف وقالت: "علشان مش أنا اللي شربت العصير."

سمير كان هيتهجم عليها، بس الباب انكسر ودخل قاسي. شد ياسمين وخرجها برا، ونزل ضرب في سمير. بعد وقت سابه بعد ما فقد الوعي. قاسي خرج وراح أوضة ياسمين، دخل بقلق وقال: "إنتي كويسة؟ ياسمين وهي في حضن ميار: "آه." قاسي: "ميار روحي اطمني على مريم." ميار: "حاضر." نروح فلاش باك علشان نعرف حصل إيه. ياسمين قبل ما تشرب العصير، جت مريم مع ميار. شربت مريم حبة من العصير، وقبل ما ياسمين تكمل الباقي لقت مريم فقدت الوعي. ياسمين بخوف:

"مريم." ميار بخوف: "إيه اللي حصلها؟ ياسمين قربت من مريم ولقيتها بتتنفس بانتظام. ياسمين: "ده حد كان عاوز يخدرني." ميار: "ليه؟ ياسمين: "معرفش. بصي خدي مريم وروحي الأوضة وأنا هتصرف." ميار: "ماشي، بس أنا هقول لقاسي." ياسمين: "أوكي." ميار شالت مريم وطلعتها الأوضة، ونزلت خبطت على باب مكتب قاسي. قاسي: "ادخل." ميار دخلت وقالت: "قاسي عايزة أقولك حاجة." قاسي ساب الورق وقال بابتسامة: "تعالي يا قلبي، عايزة إيه؟

ميار قربت وقعدت، وبدأت تحكي. بعد ما خلصت: قاسي بغضب: "ماشي يا سمير يا كلب." وقام بغضب وطلع.

بااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

قاسي: "بصي يا ياسمين، أنا مش هجبرك تقعدي هنا بعد كل ده." ياسمين بتحدي: "وأنا مش همشي من هنا غير لما مامتك تفوق." قاسي بحزن ويأس: "أنا خلاص قربت أفقد الأمل." ياسمين قربت منه وطبطبت عليه وقالت: "متقولش كده، لازم يكون عندك أمل." قاسي بص ليها ولقربها ده وقال: "ياسمين." ياسمين بتوهان: "نعم." قاسي: "ممكن تفضلي معايا؟ ياسمين استغربت الطلب وقالت: "حاضر."

قاسي بص ليها بحب شديد، وياسمين كمان. وهنا فاق الاتنين على صوت الباب وهو بيتفتح جامد وصوت ميار وهي بتقول: "ها خلصوا كلامكم." قاسي بغيظ: "آه يا لمضة." ميار: "طب يلا من هنا علشان عايزة أتكلم مع ياسمين." ياسمين وهي بتقول من على الكنبة وبتنام على السرير قالت: "لأ، برا انتوا الاتنين. أنا عايزة أنام." ميار: "يا نهار أبيض! إنتي بتقولي لقاسي اطلع بره؟ قاسي: "يا شعله اهدى شوية." ميار: "شكراً شكراً." ياسمين: "برا يا بت." ميار:

"حاضر." قاسي بص لياسمين وقال: "تصبحي على خيري." ياسمين: "وإنت من أهل الجنة." بعد أسبوع، كان أسبوع أسود على سوزي وسمير وهدى، وكان أحلى أسبوع بالنسبة لياسمين وقاسي وخالد وميار وجنان بين ريم ومعتز. عند جون، كان قاعد على السرير بيكلم حور وبيقول: "إنتي اسمك حور وفعلاً شبه الحوريات. يا ترى هتفوقي إمتى؟ مش عارف ليه حاسس إني بدأت أتعلق بيكي في الشهر ونص دول." عند قاسي، كان قاعد في المكتب بتاعه ومعاه خالد. خالد: "ها يا قاسي؟

قاسي: "أنا طالب إيد ياسمين يا خالد." خالد بص بخبث وقال: "امممم، مش لما نشوف رأي العروسة." قاسي: "تمام." خالد قام وقال: "هطلع آخد رأي العروسة." خالد خرج وطلع أوضة ياسمين، وساب قاسي قاعد تحت مستني رأيها على نار. خالد دخل الأوضة وقال: "ياسمين." ياسمين: "إيه." خالد: "قاسي متقدم لكِ." ياسمين بكسوف: "وإنت إيه رأيك يا بوه؟ ريم بصدمة: "بوه! ده إنتي كنتي بتقولي له خالد بالعافية."

ميار ضحكت بصوت عالي على كلام ريم وكسوف وغيظ ياسمين، وخالد سرح في ضحكتها و فاق على صوتها وهي بتقول: "بس يا ريم بقى." مريم: "هيييييييييييييه! ماما هتتجوز وتجيب بيبي ألعب معاه." ياسمين وشها كان ها ينفجر من الخجل. خالد: "ها يا ياسمين موافقة؟ ياسمين بكسوف: "اللي إنت تشوفه." خالد قرب منها بحب وباس راسها وقال: "أنا موافق، والحمد لله إنك ها تعيشي حياة سعيدة بعيد عن كل المشاكل وكسرت قلبك." ياسمين بصت ليه بحب وقالت:

"إنت أحلى أخ." خالد: "طب أنا هنزل أقول له على رأيك ده." ياسمين: "أوكي، بس قول له مافيش حاجة غير بعد ما المؤتمر يخلص ومامته تفوق." خالد: "المؤتمر أوكي، بس مامته مش بعيدة شوية؟ ياسمين: "لأ، قوله كده بس." خالد: "أوكي." خالد نزل وقال لقاسي كل حاجة. قاسي: "المؤتمر تمام، بس ماما اللهم أعلم ها تفوق إمتى." خالد: "مش عارف، هي قالت كده." قاسي: "أختك دي." خالد: "صعبة، أنا عارف."

أما فوق، فالبنات شغلوا أغاني غصب عن ياسمين، وفضلوا يرقصوا ويغنوا. وبعد وقت، ياسمين دخلت معاهم كمان. بس وهي بترقص وتهزر، رجعت ليها الذكريات الأليمة وافتكرت حبيبها اللي اتغلى عنها، ودموعها نزلت. بس مسحتهم وقالت لنفسها: "كل حاجة وحشة راحت، وإن شاء الله كل اللي جاي حلو." فضلوا يهزروا. في مكان تاني، كان في شخص قاعد على كرسي وماسك صورة ياسمين وبيقول بدموع:

"آسف يا ضي عيني، آسف يا حبي الأول والأخير. آسف إني ضيعتك من إيدي وبعتك. رحتي مني وإنتي مش مسامحاني. الموت خدك مني." وكمل بشر: "بس وحياة ربنا لموت ماجد على اللي عملوه فينا." عند معتز، كان قاعد مع أبوه. حامد قال: "ها يا معتز، إيه أخبار الشغل؟ معتز: "الحمد لله يا بابا، كل حاجة ماشية تمام. بس البت ريم دي عايزة الحرق." حامد ضحك وقال: "إنتوا كده عاملين زي القط والفار." معتز: "آه، بس ها ييجي يوم والكرتون ده يخلص."

حامد ضحك وقام ماشي. بعد يومين، ياسمين دخلت غرفة هند علشان تديها العلاج. وبعد ما أدتها العلاج، كانت خارجة. وبسبب حاجة، رجعت تشوف. وبعد ما اتأكدت، نزلت جري وهي بتعيط. وفتحت باب مكتب قاسي. قاسي بخضة وغضب: "إزاي تع.." وقام مفزوع لما شاف ياسمين بتعيط. قاسي قرب وقال بقلق: "مالك يا ياسمين؟ ياسمين: "مامتك." وقع قلبه في رجله، وقال بخوف وقلق: "مالها؟ ياسمين بعياط…… في مكان تاني، هاجر وهي بتتكلم في الفون:

"يووووه، ما قولت آآه. صدق إني حامل منه." الشخص…… هاجر بخبث: "ما تخافش، هو مش فاكر حاجة خالص."