رواية فيروز الفصل الثالث بقلم اسماء احمد

كانت واقفة قدام المراية بتشوف نفسها.. كانت لابسة فستان أسود طويل.. وطلعت لها شعرها كله.. والتوب كان مفتوح من الضهر.. مش كان شكلها عجبها.. بس كانت عايزة تنسى.. كانت عايزة تبين إنها قوية.. وإنها متأثرتش.. وإنها نسيت.. بس كان الموضوع صعب.. كان الموضوع أصعب بكتير.. من إنها تتخيل.. كانت بتشوف نفسها.. بس مش كانت بتشوف نفسها.. كانت بتشوف ذكريات.. كانت بتشوف أيام.. كانت بتشوف حاجات.. كانت بتشوف كل حاجة.. إلا نفسها..

وكل ما كانت تحاول تنسى.. كانت الذكريات بتزيد.. وكل ما كانت تحاول تكون قوية.. كانت بتضعف أكتر.. وبدأت دموعها تنزل.. من غير ما تحس.. وبدأت تبكي.. وبدأت تصرخ.. وبدأت تكسر المراية.. وبدأت تضرب نفسها.. وبدأت تقول.. ليه يا فيروز.. ليه بتعملي في نفسك كده؟ ليه بتدمري نفسك؟ ليه مش بتنسي؟ ليه مش بتعيشي؟ ليه مش بتسامحي؟ ليه مش بتتجاوزي؟ ليه مش بتتحركي؟ ليه مش بتنتقلي؟ ليه مش بتبدأي من جديد؟ ليه مش بتنسي الماضي؟

ليه مش بتنسي الألم؟ ليه مش بتنسي الوجع؟ ليه مش بتنسي الذكريات؟ ليه مش بتنسي كل حاجة؟ ليه مش بتنسي كل حاجة؟ ليه مش بتنسي كل حاجة؟ وبدأت تصرخ بصوت عالي.. وبدأت تبكي أكتر.. وبدأت تضرب نفسها أكتر.. وبدأت تكسر المراية أكتر.. وبدأت تقول.. ليه يا فيروز.. ليه بتعملي في نفسك كده؟ ليه بتدمري نفسك؟ ليه مش بتنسي؟ ليه مش بتعيشي؟ ليه مش بتسامحي؟ ليه مش بتتجاوزي؟ ليه مش بتتحركي؟ ليه مش بتنتقلي؟ ليه مش بتبدأي من جديد؟

ليه مش بتنسي الماضي؟ ليه مش بتنسي الألم؟ ليه مش بتنسي الوجع؟ ليه مش بتنسي الذكريات؟ ليه مش بتنسي كل حاجة؟ ليه مش بتنسي كل حاجة؟ ليه مش بتنسي كل حاجة؟ وبدأت تصرخ بصوت عالي.. وبدأت تبكي أكتر.. وبدأت تضرب نفسها أكتر.. وبدأت تكسر المراية أكتر.. وبدأت تقول.. ليه يا فيروز.. ليه بتعملي في نفسك كده؟ ليه بتدمري نفسك؟ ليه مش بتنسي؟ ليه مش بتعيشي؟ ليه مش بتسامحي؟ ليه مش بتتجاوزي؟ ليه مش بتتحركي؟ ليه مش بتنتقلي؟

ليه مش بتبدأي من جديد؟ ليه مش بتنسي الماضي؟ ليه مش بتنسي الألم؟ ليه مش بتنسي الوجع؟ ليه مش بتنسي الذكريات؟ ليه مش بتنسي كل حاجة؟ ليه مش بتنسي كل حاجة؟ ليه مش بتنسي كل حاجة؟ وفجأة.. حسيت بحد ماسكها.. وبدأ يهديها.. وبدأ يقولها.. اهدي يا فيروز.. اهدي يا حبيبتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي..

اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي..

اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي..

اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري..

اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي.. اهدي يا عمري.. اهدي يا حياتي.. اهدي يا روحي.. اهدي يا قلبي..