رواية حب بعد عناء الفصل الثامن عشر بقلم ميادة خاطر

رنيم وقعت ومسكت دماغها وقالت: آه يا غبي. وبصت وانصدمت وقالت بصدمه: بينيامين! بينيامين كان ماسك دماغه هو كمان ولما شافها انصدم هو كمان وقال: رنيم. رنيم وقفت ونفضت هدومها وكانت ماشيه بس أوقفها صوت بينيامين وهو بيقول: وحشتيني.

رنيم اتجمدت من الكلمه ومبقتش عارفه تقول ايه. حرب بين عقلها وقلبها من جواها، نفسها تحضنه وتقوله أد إيه وحشها. فهو ليس مجرد أخ الرضاعة، فهو كان عالمها كله. وعقلها بيقولها أنه مد إيده عليها ظلم ومش بيثق فيها. ولم تعد تعرف تسمع قلبها أو عقلها. بينيامين بحزن: أنا آسف على اللي عملته. سامحيني. أنا مبقتش عارف أعيش حياتي بشكل طبيعي من بعدك. رنيم مكنتش عارفه ترد تقول إيه ودموعها كانت بتهدد بالنزول في أي لحظة.

بينيامين لما لقاها ساكته بص في الأرض وقال بانتهاء: شكل مفيش أمل. حبيت بس أقولك إنك شكلك بالحجاب جميل أوي. ربنا يثبتك. ومشي وهو مكسور. رنيم مسحت دمعتها وكملت في طريقها وسابت قلبها ينهار من الحزن بعد ما عقلها كسب. *** الباب خبط. الحجه ليلي: مين؟ وفتحت وقالت بابتسامه: تعالي يا حبيبي. مالك دخل واعد جنبها وفضل باصلها. الحجه ليلي باستغراب: في إيه يا ولا؟ أنا هموت ولا إيه؟ متنحلي كده. مالك بضحك: لا بعد الشر عنك يا حبيبتي.

الحجه ليلي بضحك: اومال في إيه؟ مالك بحزن: هتوحشيني أوي. الحجه ليلي باستغراب: ليه يابني؟ أنا هروح في حتة وأنا معرفش. مالك وهو باصص في الأرض: أنا. الحجه ليلي باستغراب: أنت؟ يعني إيه مش فاهمه؟ مالك بصلها وعيونه مليانة دموع: هسافر. الحجه ليلي بابتسامة: وإيه يعني يا حبيبي؟ مانت هترجع تاني. مالك: ماهو. الحجه ليلي وقلبها بدأ يدق بسرعة: ماهو إيه؟ مالك بلع ريقه وقال: مش هرجع تاني إلا إجازات بس. الحجه ليلي بصدمه: إيه!

مالك مسك إيدها: آسف جداً يا تاتا سامحيني. والله بس مش هقدر أعد أكتر من كده مع رنيم. لأني. وبدأ يعيط. لأني حبيتها يا تاتا. ولو قعدت أكتر من كده مش هقدر أمنع نفسي عنها. وأنا مقدرش أجوز مرات أخويا. لأني لو عملت كده هخسر كل أهلي ومش هقبل كده. اعذريني يا تاتا بالله عليكي. الحجه ليلي كانت مصدومة وجامدة ومش بترد ولا بتصد. وكل اللي بيرن في ودانها: "مش هرجع تاني". مالك بدأ يهزها: تاتا.. تاتا.. ردي عليا يا تاتا.

الحجه ليلي أخيراً خرجت عن صمتها: بره. مالك بعد فهم: إيه؟ الحجه ليلي: بره. اطلع بره. مالك بحزن: تاتا.. أنتي بتقولي إيه؟ الحجه ليلي بصوت عالي: بقولك بره يا ماااالك. برررررره. مالك قام وقف ومسح دموعه ومشي من هنا. والحجه ليلي أغمي عليها من هنا. *** أبو رؤوف وصل البيت وأول ما شاف ابنه جري عليه وحضنه جامد أوي وبدأ يبوسه وبيقول بهستيرية: حبيبي.. أنت بخير صح؟ أنت بخير يا رؤوف صح؟ يا حبيبي صح؟ رؤوف بصدمة من أبوه:

آه يا بابا أنا بخير. في إيه مالك؟ أبوه حضنه جامد وقال: للحظة حسيت إنك مش بخير يا حبيبي وحسيت إني خسرتك. بس الحمد لله أنت واقف قدامي. الحمد لله. رؤوف بابتسامة: متقلقش يا حج أنا بخير. أبوه اتنهد بارتياح واعد ورؤوف جنبه. أبوه: هوووووف. الحمد لله كل حاجة عدت على خير. رؤوف باستغراب: قصدك إيه؟ وكنت فين؟ أبوه:

اسكت يابني. كنت هروح في الحديد. أسر الك*لب هو اللي سر*ق الفلوس وهو اللي بلغ عني وهو اللي شهد عليا. وهو كمان السبب في اللي حصلك بره مصر. بس الحمد لله. عساه الواحد نيته صافية.. خرجنا منها على خير. رؤوف بضيق: كنت متأكد إنه هو. أصل مفيش غيره. محدش بيكر*هنا غيره. ماشي والله لأوريه. أبوه: لا يابني ولا تتعب نفسك. كده كده البوليس هيجيبه ومش هيطلع من السجن إن شاء الله عشان معاهم دليل قوي ضده. رؤوف بفرحه: بجد؟ أبوه: آه والله.

رؤوف بارتياح: الحمد لله رب العالمين. الحمد لله. أبوه باستغراب: اومال جلابة المصا*يب فين؟ رؤوف باستغراب: قصدك مين؟ وبعدين برق ليكون قصدك أمي. أبوه ببرود: أيوا هو في غيرها بيجيب مصا*يب. رؤوف: هنعمل إيه يابا؟ لازم نستحملها. أبوه: هي فين بس؟ رؤوف هز كتفه: معرفش. من ساعة ما جيت وأنا مشفتهاش. أبوه: هتكون راحة فين يعني؟ رؤوف: معرفش والله يا بابا. أبوه: مش مهم. أنا هروح الشغل عشان بقالي فترة مروحتوش. ماشي يا حبيبي. رؤوف:

ماشي يابا. وأنا شوية وجاي وراك. أبوه: ماشي يا حبيبي. ومشي. *** سناء بخوف: بتعملي إيه يا ستي؟ منيرة بـ*ـشر: اسكتي يا بت هتفض*حينا. سناء وهي بتل*طم: هنروح في داهية يا ستي. يا خرا*بي ياني. منيرة بزعيق هادي: اخرسي يا كل*بة هتودينا أنتِ في داهية. اسمعش صوتك. سناء حطت إيدها على بؤها: سكت. أه. منيرة: بااااااس كده حلو. يلا يا بت نمشي. يلا. ومشيوا. (منيرة راحت بيت جدة رنيم وحفرت حفره تحت البيت وحطت قطعة (حش*يش) . ) ***

بدأت المحاضرة. الدكتور: السلام عليكم. الطلاب: وعليكم السلام ورحمة الله وبركاته. الدكتور: طبعاً حابب كلنا نرحب بزميلتنا الجديدة رنيم سعيد. ممكن تتفضلي. رنيم وقفت وهي فق*مة إحراجها. الدكتور: ممكن تعرفينا بنفسك؟ رنيم وهي باصة في الأرض ووشها أحمر من كتر الإحراج: احم.. اسمي رنيم سعيد. ١٨ سنة. طالبة جديدة معاكم. وطموحي أبقى طبيبة أطفال. الدكتور: ممكن تقولينا سبب حبك إنك تكوني طبيبة أطفال؟ رنيم بصتله وابتسمت وقالت:

عشان هما أكتر بني آدمين بريئين على وجه الأرض. قلوب كلها حب ومتعرفش الحقد أو الكر*ه أو الغل. قلوب صافية تماماً ووشهم كله براءة وسماحة. الأطفال أحباب الله وأحباب كل البشر. ونادراً لو لقيت حد مش بيحبهم. مفيش أحلى منهم ولا أجمل منهم. عشان كده نفسي أبقى طبيبة أطفال عشان أشوف الضحكة على وشوشهم جميعاً وأرسم عليهم الضحكة من جديد. الدكتور سقف وكل الطلاب عملوا زيه.

رنيم كانت مبسوطة أوي ومحرجة في نفس الوقت. ومكنتش واخدة بالها من نظرات العاشق من أول نظرة. الدكتور: براڤو عليكي يا رنيم. عجبني وصفك أوي. وإن شاء الله تكوني أكبر دكتورة أطفال في الدنيا. أحيكي. اتفضلي. رنيم ابتسمت واعدت. الدكتور: نبدأ درسنا. وبدأ يشرح. رنيم كانت مركزة أوي وكانت بتكتب كل كلمة وراه. وكل ما يسأل سؤال تجاوب. وكانت متألقة أوي.

طبعاً كل البنات مكنتش طايقاها لأنها خدت اللقطة من أول يوم. بس هما ميعرفوش إن رنيم كلمة ممتازة دي قليلة عليها. فهي من أشطر طلاب دفعتها وبتتميز بسرعة الفهم. وزي ما بيقولوا بتجيبها وهي طائرة. ***

مالك روح لم كل هدومه ودموعه نازلة في صمت وركب عربية ومشي متجه للمطار. وساب كل شيء وراه. ساب البنت اللي حبها من قلبه وجدتها اللي عشقها حرفياً. وساب أهله وأصحابه وكل شيء. والمرة دي ذهاب بلا عودة. وهو ماشي وقف قدام بيت رنيم وبص عليه بصة أخيرة بحزن وحسرة. ومسح دموعه ومشي إلى مطار القاهرة الدولي عشان يسافر لإنجلترا ويستقر هناك. أبو رؤوف كان قاعد وأعلن تليفونه وصول رسالة. أبو رؤوف فتح وانصدم مما قرأ وهو كالاتي:

(أبي العزيز، أعلم أن هذه الرسالة ستجعلك حزين فوق حزنك. ولكن ما أشعر به أكبر من هذا الحزن. آسف لأخبرك أني الآن في طريقي إلى إنجلترا. نعم. سأعود وأكمل دراستي وأعمل هناك وأستقر. ولن أعود أبداً إلا في الإجازات الرسمية. وهذا ليس دائماً وإنما مرة واحدة بالعام. أعلم جيداً أن رسالتي ستحزنك. ولكني يا أبي لن أستطيع العيش هنا مرة أخرى. خصوصاً أن قلبي أحب وتعلق بفتاة لن تكون له مهما حدث. ولأريح نفسي قررت الذهاب حتى لا أراها ولا أتذكرها. سأحاول نسيانها قدر الإستطاعة. أعتذر لك على كل شيء. وأعتذر لأمي وأخي على كل ما بدر مني. وأنا أسامحكم جميعاً. سأشتاق لكم لحين لقاء آخر. مع حبي، مالك)

أبو رؤوف كان مصدوم بمعنى مصدوم ومش مصدق اللي بيقرأ. ودموعه كانت متحجرة في عينه مش راضية تنزل. وعقله مش قادر يستوعب اللي قرأه. وقلبه ما صدق ونهار. فهو لن يرى ابنه الصغير مرة أخرى. مقدرش يستحمل وأغمي عليه. الرجالة: يا حج! يا حج! فوق.. فوق يا حج! مالك يا حج؟ وخدوه عالإسعاف فوراً. رؤوف خد دش وغير هدومه ووصل مكان شغله هو وأبوه وملقاش حد. رؤوف باستغراب: هما فين يابا؟ يا حج؟ يا سعيد؟ يا حسان؟ يا مجد؟ أنتو فين؟ مجد من وراه:

أستاذ رؤوف. إزيك عامل إيه؟ رؤوف بخضه: بسم الله الرحمن الرحيم. مجد! هما فين كلهم؟ مجد: أنت متعرفش؟ رؤوف برفعة حاجب: لا معرفش. في إيه؟ مجد بحزن: أبوك كان قاعد وجاتله رسالة وأغمي عليه وخدوه المستشفى. رؤوف بصدمة: أنت بتقول إيه؟ وجري عالمستشفى. *** مالك كان واقف قدام الطيارة وبص بص أخيرة يمكن يحصل أي حاجة ترجعه عن قراره. بس للأسف تنادى آخر نداء للركاب. وهو قال: قراري هو الصح. وركب وانطلقت الطيارة إلى إنجلترا. ***

الكلية خلصت ورنيم روحت على طول عشان تتجنب وجود بينيامين. وركبت أول عربية جت قدامها. بينيامين وهو بيجري: رنيم! رنيم! أوووووف مشيت. رنيم بارتياح: هوووووف الحمد لله. وطلعت تليفونها وشافت الخلفية. (كان صورتها هي ومالك وجدتها) ابتسمت بحزن وقالت: حتى هو طلع زيهم. ومسحت الصورة من التليفون كله واتنهدت تنهيدة حزينة. بعد وقت وصلت البيت ونزلت ودفعت للسواق ودخلت البيت وانصدمت لما لقت جدتها مغمي عليها. رنيم جريت عليها: تاتا!

تاتا! تاتا! مالك يا تاتا؟ وقلبها انقبض وخافت ومبقتش عارفه تعمل إيه. ومسكت التليفون في ثانية عشان ترن على مالك. بس للأسف أداها مغلق. رمت التليفون في الأرض وقالت بخنقة وزعيق: ربنا ياخدك يا مالك. تاتا اصحي يا تاتا. واعدت تعيط وطلعت بره بسرعة. ولحسن حظها كان الراجل اللي وصلها لسه ممشيش. رنيم جريت عليه بلهفة: لو سمحت.. لو سمحت جدتي جوه مغمي عليها. ممكن تساعدني وتوصلها المستشفى بعد إذنك. السواق: أكيد طبعاً. تحت أمرك.

ونزل معاها. رنيم بامتنان: الف شكر.. الف شكر. وجري معاها وشال جدتها فهي كانت خفيفة جداً. وركبها ورنيم ركبت جنبها واتجهوا لأقرب مستشفى. *** رؤوف وصل وطلع عالمستشفى جري. ووقف عند موظفة الاستقبال وقال وهو بينهج: لو سمحتي.. بابا جه من شوية. عمده البلد. الموظفة: غرفة ١٢٠. رؤوف: شكراً.. شكراً. وطلع يجري لحد ما وصل وشاف كل الرجالة اللي شغالين معاهم واقفين وباصين في الأرض بحزن. رؤوف قلبه انقبض وقال: بابا فين؟

كلهم بصوا له والدموع في عينيهم ومكلموش. رؤوف بزعيق: انطقوا! بابا فين؟ واحد منهم بحزن: البقية في حياتك يا أستاذ رؤوف. رؤوف الكلمة نزلت عليه كالصاعقة ومكنش مصدق. وبقى يهز رأسه بنفي وهي بيضحك بصدمة وبيقول: بتهزر صح؟ بابا كويس صح؟ الراجل بص في الأرض. رؤوف رزعه بالقلم وقال: ساكت ليه؟ انطق! بابا بخير. الراجل بعياط: كان نفسي يا أستاذ رؤوف. رؤوف بص له بحزن ودخل جوه. وشاف الملا*ية مغطية وش والده.

رؤوف حس إنه ات*شل. ومشي براحة وهو بيترعش. ومد إيده براحة وشد الملا*ية. ومرة واحدة صرخته هزت المستشفى كلها:

لاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

بابااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااعااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

بابا اصحي متسبنيش.. احنا لسه كنا مع بعض من شوية.. بابا اصحي يابابا..

بابااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

ااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا