رواية قمر الزين الفصل الخامس 5 - بقلم اسراء

يا بنتي خلصي شغل علشان نقدر نروح لاسكندريه. دنيا: ي ماما انتي شايفه اني مش اقدر اخد اجازه، واول ما اخد اجازه هروح. انتي روحي لي جدي. سميه: ي بنتي جدك تعبان، شوفيه وا جعي علطول. دنيا: حاضر ي مانا، اللى تشوفيه طيب. في الصباح دنيا وسميه راحوا الاسكندريه. في بيت الجد كان تعبان. ساره: جدي انت كويس؟ ساره: ي سلمى طلعي السماعه بتاعتي من الشنطه. سلمى: حاضر. ساره: انتي ي سلمى خدي جبيلوا العلاج ده وتعالي. سلمى: حاضر. ساره: واتصلي بممرض يجي يدي حقنة. سلمى: تمام. بعد ساعتين وصلوا دنيا وسميه البيت. سميه: بايا طمني انت كويس؟ ي بابا الف سلامه عليك. ساره: عامل اي ي سميه؟ سميه: حمدلله. ساره: وانت دنيا؟ دنيا: اه بس انتي مين؟ ساره: مش عارفه انا مين ي بت بجد ولا بتهزري؟ دنيا: اه والله. ساره: انا خالتك ي بت. دنيا: انتي خالتوا ساره؟ ساره: ايوا. دنيا: ي خالتو حبيبتي، وحشتني والله، نسيت شكلك. كان 6 سنين. دنيا: اه جدو عامل اي؟ ساره: دلوقتي هو كويس، انا اديته الدواء وكل حاجه، وانتي بتدرسي اي ي دنيا؟ دنيا: انا مش بدرس. ساره: اومال اي؟ دنيا: انا شغاله. ساره: شغاله اي؟ دنيا: ممرضه. ساره: هو انتي ممرضه واحنا عامل تشوفها ممرض يهتم بيها طالما انتي ممرضه؟ استنى سلمى تجي علشان تعطيه العلاج. دنيا: تمام.