رواية طفلة الادهم الفصل السابع عشر 17 - بقلم اسراء

ادهم بلمس خصل شعرها: اسف والله معرفش مالي. بجدادهم: رح عمل قهوه ورح يشتغل وكل شويه ببص عليها. عند ثريا: ثريا: الله بصي عليه حلو ازاي. مريم: اه جميل اوي. ثريا: انا هروح عاوزه حاجه. مريم: سلامتك. مريم: الله ده ادهم ومليكه مش عارفين اتصل عليهم واقولهم. ادهم: الو. مريم: ادهم ازيك عامل اي. ادهم: حمدلله. مريم: انا خلفت واد. ادهم بفرحه: بجد انتي في المشفى صح انا هجي. مريم: اه. ادهم: سلام. ادهم: ورد ي ورد وردتي ي بنت فوقي. ورد: علي مش فاضيه للكلام ده انا. ادهم: عليه اي فوقي ي بت. ورد: ها في اي. ادهم: انا رايح ولا اسيبك. ورد: رايحه فين ولا اقولك سبني انا عاوزه انام. ادهم: لا قومي بسرعه البسي. ورد: لكن فين هنروح. ادهم: البسي بعدين اقولك. ورد خدت شاور ولبست فستان. ادهم: ثواني. ورد: في اي. ادهم: اي ده. ورد: اي هو. ادهم: اللى علي بوقك ده امسحي من امتى بتعملي كده. ورد: ده مرطب عادي. ادهم: امسحي. ورد: لا. ادهم بصوت عالي: امسحي الزفت ده. ورد: انا مش عاوزه لروح روح لوحدك. ادهم: هتروحي يعني هتروحي يلا. ورد: لا. ادهم: مسمعش كلمه لا دي تاني. ورد بخوف: حاضر حاضر. ادهم وررد وصلو المشفى.