رواية طفلة الادهم الفصل الثاني 2 - بقلم اسراء

ورد قعدت تاكل لأنها ليها يوم مش ماكلة حاجة. ادهم: براحة يا بت. ورد: ماشي. ادهم: هو اسمك إيه؟ ورد: ورد. ادهم: آه وعندك كام؟ ورد: 14. ادهم: طب فين باباك لما ساب عمك يعمل فيكي كده؟ ورد بحزن: بابا وماما ماتوا في حادث. ادهم: الله يرحمهم. ورد: خد شكراً على الأكل ده بجد، ما كنتش شايفة حاجة من كتر الجوع. ادهم: طب الحمد لله إنك أكلتي اهو، أجيب لك حاجة تشربيها؟ ورد: لا مش عاوزة حاجة. ادهم: هجيب لك ميه وأجي. ادهم رجع عشان يديها الميه، لكن ورد كانت نامت. ادهم خدها وحطها على السرير، غطاها وطلع بره. خد الأب بتاعه وطلع. ورد صحت، طلعت بره مش عارفة كانت تعمل إيه. ورد: ابيه. ادهم: نعم. ورد: أنا هروح سلام. ادهم: فين؟ ورد: بيت عمي. ادهم: مفيش خروج من البيت ده. ورد: ليه إن شاء الله؟ ادهم: عاوزة تروحي لعمك اللي طردك عشان الفلوس؟ لا يا بنتي مش تروحي. عدي هنا، أنا هتصل على أختي تقعد معاكي. ورد: لا بالله عليك، ده ممكن يقتلني. ادهم: ليه؟ ورد: كده.