رواية طفلة النمر الفصل الثاني 2 - بقلم بشري شريف

نمر بص عليها بستغراب و قال: هى بتحلم بمين. قرب منها علشان يسمع كويس. وصال بعيط: بابا ابعد عن ماما. وصال بصويت: مامااااااا. بروح فلاش باك. الاب كان بيقرب من امها و هو معاه الحزام. وصال و هى ماسكه امها و بتقول بخوف: ماما ماما. الام و هى بتبعدها: ابعدى يا وصال. وصال بطفوله: هو بابا ماله. الام زقت وصال بعيد علشان مش تنضرب معاها. الاب قرب و هو سكران و نزل ضرب في الام.

وصال و الام كانت بتقاوم و فعلا قدرت تزقه و كانت بتجرى بس هو مسكها و ضربها بسكينة في بطنها. وهى وقعت ميته في الحال. الاب بص عليها ببرود و خرج من البيت. وصال راحت مسكت يد امها و قالت: يلا يا ماما اقومى بابا مشى يلا علشان انا خايفه انه يجى تانى يضربك يلا بقى. بس الام كانت مش بتعمل حاجة. وصال اللى كان عندها ست سنين فتحت درع امها و نامت عليه. وبعد ساعات رجع الاب وخد وصال و مشى و سابها ميته فى الشقة. بااااااك.

وصال كانت هديت و بدأت تفوق. نمر ببرود: انتى عامله ايه. وصال بخوف: ا ا ا انا فين انا عايزه ماما. نمر حس بقلبه بيلين من الحجر اللى عليه و بيقول بحنيه عمره ما اتكلم بيها: اهدى اهدى انتى هنا فى امان محدش ها يقربلك. وصال بطفوله: يعنى بابا مش ها يجى هنا و يضربنى. نمر بحنيه: لا. وصال بصت عليه و قالت: عمو انت قمور اوى. نمر بضحك: و انتى جميله اوى. وصال: انت اسمك ايه. نمر: امممم انا يا ستى اسمى نمر و انتى.

وصال: نمر يعنى ها تكلنى. نمر ضحك و قال: لا انا طيب. وصال: شكلك طيب. نمر ضحك عليها و قال: انتى بقى اسمك ايه. وصال بطفوله: انا اسمى وصال محمود محمد اسامه. نمر بضحك: ايه دا كله. وصال: ماما قالت ليا ان اى حد يسال على اسمى اقول له كدا. نمر ضحك و قال: طب عندك كام سنه يا لمضه. وصال و هى بتعد على يدها: 123456 و رفعت يدها. نمر بصدمه: سته. وصال: لا لا و عدت تانى و قالت: 1234 و دول كمان. نمر: عشره.

وصال: لا بردوا و رفعت صبعين تانى. نمر: اخر كلام 12. وصال: ايوه و انتى. نمر: 25. وصال: ايه دا انت كبير اوى. نمر ضحك قال: طب ايه رايك ننزل نعمل اكل مع بعض. وصال بفرحه: هاكل. نمر قال: انتى مش بتاكلى. وصال بطفوله و حزن: لا ماما اللى كانت بتاكلنى و بابا ضربها بسكينة اللى بطنها اتقطعت بيها. الاكل و نامت و بابا سبها نايمه و خدنى و مشى و مش بياكلنى بيضربنى بس. نمر بص

عليها بحزن و شالها و قال: لا انسى الكلام دا انا بقى هكلك اكل حلو اوى. وصال بطفوله: لحمه. نمر: انتى نفسك فى لحمه. وصال: اهو عايزه اكلها مش كلتها قبل كدا. نمر: حاضر يا ستى. و نزله و قابل الداده. الداده: ها يا نمر. نمر: مش دلوقتي بس هطلب طلب منك. الداده فاطمه: اطلب يا حبيبي. نمر: مشى كل الخدام كل الخدم. فاطمه بقلق: هتعمل ايه فى البنت. نمر بضحك: ما تخفيش انا بس هطبخ و مش عايز حد من خدم يشوفنى. فاطمه بصدمه: نمر ها يطبخ.

نمر بضحك: شوفتى. فاطمه: تمام. و فعلا راحت مشت الخدم و نمر دخل المطبخ مع وصال و قعدها على التربيزه و بدا يعمل الاكل. وبعد وقت خلص الاكل و خد وصال و خرجوا علشان يكلوا. وكان بياكل وصال اللى كانت بتاكل اكنها ما كلتش من سنه. و نمر كان حاسس بفرحه. وبعد وقت نمر خد وصال و طلع الجناح بتاعه و نيمها على السرير. و كان ماشى. وصال بخوف و طفوله: مش تمشى. نمر حاضر و قعد جنبها و بعد وقت نامت و هو قام يعمل مكالمه.

المجهول: البنت دى لازم تروح ليهم. نمر: هى المعلومه لحقت توصلك. المجهول: نمر البنت دى لازم تروح ليهم. نمر بغضب: لا الا البنت دى شوفه بنت تانيه. المجهول: البنت دى فيها كل المواصفات. نمر بغضب: لا. المجهول: اشمعنى دى. نمر: كدا. المجهول: مش ها يسكتو. نمر ببرود: محدش يقدر يقرب منى و لو قدروا يعملوا اللى يعملوا انت عارف انى مش بخاف. المجهول: تمام نشوف. فهد قفل بغضب و راح نام جنب وصال وخدها فى حضنه.