رواية زواج اضطراري الفصل الثاني عشر 12 - بقلم أروى عادل

الدكتور كان بيكدب، ضغطها كان مظبوط. استحالة نكون عندها القلب. عمر: انتى بتقولى كدا؟ أروى: انا بقول كدا عشان دى الحقيقة. عمر: استنى هنا، اوعى تتحركى يا أروى. دقايق وراجعك. *** فى غرفة جيلان. غادر عمر إلى غرفة جيلان، هنا سمع جيلان بتتكلم مع الدكتور. الدكتور: جيلان، دى اخر مره. عمل فيها كدا، اكيد مرات ابنك عرفت انى كداب. جيلان: ماتخفش يا دكتور، دى مابتفهمش حاجة. الدكتور: مابتفهمش ازاى؟

هى عرفت انك الضغط كان مظبوط، كما عرفت ان القلب مش تعبان. جيلان: دى اخر مره هتعملها. انا هتصل بأهلها عشان يخدوها من هنا. عمر: انا مش مصدق. جيلان: عمر، انت هنا من امتى؟ عمر: الوقت الكافى عشان اعرف امى على حقيقتها. جيلان: انت بتقول ايه؟ انا كان لازم عمل كدا، كان لازم احافظ على البيت ده. عمر: كفاية بقى حرام عليكى. ايه اسطوانة و حفظها؟ عزت: فى ايه؟ صوتك عالى على والدتك ياعمر. انت عارف انها تعبانه.

عمر: لأ، مش عارف يا بابا. عزت: هو فى ايه؟ عمر: فى ان جيلان هانم كانت بتكدب علينا. شوف بقالنا قد ايه و احنا عايشين فى رعب انها عندها القلب. فى الاخر طلع كله كدب. هى لأ عندها القلب ولا حتى ضغطها بيعلى. عزت: انت بتقول ايه؟ عمر: الدكتور عندك. اسألوه. الدكتور: انا اسف، بس انا كنت بنفذ طلباتها. عزت: يعنى الكلام ده بجد يا جيلان؟ ردى. جيلان: انا كنت بحافظ... عمر: كفاية بقى، ارحمينا. ياسمين: عمر الحقنى. عمر: فى ايه؟

ياسمين: أروى مشيت. عمر: مشيت؟ راحت فين؟ ياسمين: انا حاولت امنعها، لكنها سابت شنطتها و تليفونها و طلعت تجرى. ركبت تاكسى. عمر: يعنى راحت فين؟ ياريت تكونى ارتحتى يا ماما. ركض عمر وأخذه من ياسمين تليفون أروى وركب السيارة ذاهباً للبحث عنها. *** فى سيارة عمر. كان عمر ماسك تليفون أروى فى ايده. فتح التليفون و اتصل بشهد. عمر: الو شهد. شهد: مين معايا؟ عمر: انا عمر. شهد، أروى معاكى؟ شهد: عايز منها ايه تانى؟

عمر: طيب قولى هى فين، بعد كده قولى كل إللى عايزه. شهد: فى محطة القطار. عمر: انا جاى. *** فى محطة القطار. كان عمر يبحث عن أروى فى المحطة. عندها رأى شهد. عمر: شهد، آمال فين أروى؟ شهد: ركبت القطر إللى رايح اسكندرية.