روايه العوده الفصل العاشر 10 - بقلم حبيبه سامح

انس : العفو علي ايه انت صاحب عمري

عند البنات

كان واقفين علي الباب بعد لما خبطوا عليه راحت الخدامه فتحت الباب ليهم

منه بدهشه : هما عندهم خدامه و ايه البيت الكبير ده

فيفيان : يخربيتك هتفضحينا

الخدامه : اتفضلوا ادخلوا

دخلوا قاعدوا في الصاله و الخدامه جت ليهم تاني

الخدامه : لحظه واحده الانسه نهي جايه

فيفيان : مفيش مشكله

كانت نيرمين قاعده و هي متوتره و بتحاول تكون طبيعيه بصت لقيت ادهم بيبص ليها بحب و غمز ليها بصت بعيد بسرعه

نهي بصراخ : فيفيانننننننننن

جريت فيفيان و نهي علي بعض وحضنوا بعض بصت ليهم نيرمين و علي صداقتهم و مش كانت عايزه تخسرهم بعض

نيرمين في نفسها : أن شاء الله ربنا يكون هداه

راحت نيرمين و منه سلموا علي نهى

نهي : استنوا هجيبلكم اخويا ادهم تسلموا عليه

وراحت مشيت نهي بصت نيرمين لفيفيان و فيفيان عملت نفسها مش شافتها

ادهم : ازيكم ؟

رجعت نيرمين خطوه للخلف بتلقائيه

بص ادهم لنيرمين

ادهم : بقالنا فتره مش قابلنا بعض

نزلت نيرمين رأسها بتوتر

نيرمين : اه

راح مد أيده ليها ناوي يسلم عليها

نيرمين : معلش مش بسلم عشان حرام

ادهم : ماشي برحتك

فضل باصص ليها و هي كانت متوتره من نظراته

نهي : تعالو اوريكم الأوضه بتاعتكم

فيفيان : ماشي يلا بينا

الساعه ١٠ بليل

نيرمين : فيفيان ممكن نمشي

فيفيان باستغراب : ليه ؟

نيرمين : مانتي عارفه يا فيفيان

فيفيان : معلش استحملي شويه بس

نيرمين بعصبيه : مانا مش ناقصه مجنون في حياتي تاني كفايه عليا واحد

فيفيان بعدم فهم : واحد مين ؟

بصت بتوتر ليها و شتمت نفسها انها اتلغبطت في الكلام

نيرمين : مفيش يا فيفيان

فيفيان بتنهد : بقولك ايه يا نيرمين انتي دماغك صغيره اوي عايزه تمشي امشي برحتك

راحت نامت علي السرير و كانت بتبص نيرمين ليها بخيبه أمل

نيرمين : نامي بالمره يا منه عشان المشوار كان طويل و مش تتعبي

منه : ماشي تصبحي علي خير

نيرمين : وانتي من اهله

بعد ساعات

كان الكل نام فجاه نيرمين صحيت

نيرمين : يوو بقي أنا عطشانه

بصت للساعه لقيتها ١ بصت تاني للسقف

نيرمين بتوتر : بتأكيد الكل هيبقي نايم دلوقتي

قامت و فتحت نص باب بهدوء بتبص من بعيد مش لقيت حد راحت طلعت وقفلت الباب و راحت المطبخ

طلعت مايه من التلاجه و صبت حبه في الكوبايه و شربت منها

ادهم : وحشتيني

بصت لورا بسرعه لقيته ساند علي الترابيزه الي في المطبخ و بيبص ليها بهدوء بصت بتوتر ليه

نيرمين : ادهم قولتلك مليون مره أنا مش بحبك مش بحبك اعمل ايه ؟

ادهم بزعيق : يبقي تحبيني تحبيني غصب عنك فاهمه !

بصت بتوتر ليه و كانت هتمشي راح مسك ايديها جامد

ادهم بعصبيه : مش بكلمك ما تردي عليا ؟

نيرمين بوجع : ادهم سيب ايدي بتوجعني و كده حرام

ادهم : لا مش هسيبها

كان واقف من بعيد بيبص ليهم وهو متعصب جدا راح رفع ايديه فا رفع ازازه كبيره و راح ضربها في ادهم

ادهم بصراخ : اااه

جريت علي الاوضه بسرعه و هي مش عارفه تهرب من ادهم و لا من الكيان المخيف ده راحت وقفلت و الباب وراها

سندت علي الباب و هي حطه ايديها علي قلبها الي بيدق بسرعه من خوفها

مامت ادهم خرجت بره لقيت ادهم بيتوجع و متعور في رأسه

مامت ادهم بخوف : ايه يا بني ده ايه الي حصل ؟

ادهم بتوتر :أنا اتكعبلت و وقعت عليا الازازه دي

مامت ادهم : مش تاخد بالك يا بني تعال نروح المستشفي

نيرمين سمعت قفل الباب فتحت الباب براحه لقيتهم مشيوا نفخت الهواء براحه

نيرمين : ده مجنون مش طبيعي

خرجت و شربت الميه و بتبص للشقه بتوتر كان واقف وهو شايف الخوف في عينيها

نيرمين باستغراب : هو ازاي الازازه اتخبطت فيه الكل كان نايم و كمان الكيان الاسود ده كان موجود وهو نفس الي شوفته في الحمام و المرات التانيه معقوله الكيان ده دافع عني ؟

ابتسم علي ذكائها و فضل باصص ليها

حست أن في حد موجود معاها بصت حوالين نفسها مش لقيت حد اتوترت

و دخلت الأوضه و هي خايفه و قفلت الباب بص ليها بهدوء و ابتسم و

يتبع

روايه العوده

للكاتبه حبيبه سامح