رواية عذاب الجحيم الفصل الأول 1 - بقلم مريم محمود

جنى وهى بتجرى بأقصى سرعه عندها خبطت فى واحد متعرفوش. جنى: ارجوك خبينى فى اى حتى. الولد بدون تردد خدها بيته وهو عايش لوحده. الولد: هو كان فيه ايه معاكى ومين كان بيجرى وراكى. جنى وهى بتاخد نفسها بهدوء لان اليوم كان متعب بنسبالها: كان فى شويه شباب بيجرو ورايه. الولد: كانو عايزين منك ايه. جنى: الساعه كام معاك دلوقتى. الولد: 2 بليل. جنى: هيكونه عايزين ايه بقى. الولد: اه فهمتك بس انتى ايه اللى منزلك فى وقت زاى ده.

جنى: اصل. الولد: اصل ايه. جنى: اه اصل أنا ممرضه وكان عندى نبطشيه ونزلت 12 قابلونى الشباب دول فى الطريق وانت فاهم بقى. الولد: يعنى انتى بقالك ساعتين بتجرى منهم. جنى: اه. الولد حس انها بتكدب عليه بس قال إنه ملهوش دعوه. جنى: مقلتليش بقى انت اسمك ايه. الولد: يزن وانتى اسمك ايه. جنى: أنا أسمى جنى. يزن: طب اوصلك لحد بيتك طيب ولا اعمل ايه. جنى بتوتر: طب مم..... ممكن طلب صغير. يزن: طبعا اتفضلى. جنى: ممكن إبات يومين عندك.

يزن: بس انا عايش لوحدى وانتى يعنى بنت. جنى: اللى عمل معيا موقف رجولى زاى ده ميفكرش أنه يأذينى صح. يزن اتنهد بصوت عالى: امممم ايوه صح بس اللى عايز أفهمه ليه مش عايزه ترجعى بيت أهلك. جنى: أنا اصلا سيبتلهم البيت ومشيت وقعده دلوقتى فى فندق. يزن: طب وده كويس أن بنت تسيب بيت اهلها وتمشى. جنى: على اللى بيعمله معيا اه كويس. يزن: وهما بيعمله ايه معاكى. جنى بزعل: مش لازم تعرف.

يزن: اولا دى خصوصيا وده حقك وانا اسف لو كان فضولى مسيتر عليا شويه. جنى: عادى ولا يهمك. فى مكان تانى. الشخص: وحيات امى لا اجبها حتى لو مع الجن الازرق هجبها. الشخص 2: انت عارف يعنى ايه سرقه اتنين مليون جينه وانت عمال تقولى البت كويسه هتنفع معنا فى الشغل ونفعت مش هنكر لاكن سرقتك وهربت. الشخص 1: أنا هموت واعرف ازاى أنا قبلت بيها معنا. الشخص2: هى بصراحه جامده ومتتعيبش فا حقك. الشخص1: انت بتقول ايه انت كمان.

الشخص2: ياعم سيبك دلوقتى هنلقيها ازاى. الشخص1: مش عارف واكيد هتسافر بس ولله هجبها. الشخص 2: وهتعمل ايه لما تجبها. الشخص 1: ودى محتاجه سؤال اكيد هخلص عليها.