رواية احببت تلميذتي الفصل الخامس 5 - بقلم محمد

مجهول ٢ : معرفش. عمرو : اى! مجهول ٢ : زى مسمعت، معرفش. عمرو : طب سنها؟ مجهول ٢ : معرفش برضه! عمرو : عنوانها؟ مجهول ٢ : معرفش. عمرو : أهلها؟ مجهول ٢ : معرفش. عمرو : اى، امال كل حاجة معرفش معرفش، امال تعرف اى! مجهول ٢ : شكلها بس. عمرو : انت بتهزر يا صاحبى! دى زيها زى اى وحدة شوفتها فى طريق او مواصلات. غير كدة مينفعش تتعلق بيها، دى من الناس اللى بنقابلهم مرة وحدة بس فى العمر. مجهول ٢ : كفاية كلام فى الموضوع ده.

عمرو : براحتك يا صاحبى. عموما انا يدوب الحق امشى، اختى اتفقت معايا على مشوار ولازم الحقها قبل ما تحصل مشكلة. مجهول ٢ : اوك، بالسلامه. ربنا يعينك! ( فى بيت عمرو ) فاطمه : كنت فين ده كله يا يازفت. عمرو : هنبدأ فى قلة الادب؟ هلغى المشوار وشوفى مين هيوديكى الفرح. فاطمه : ليه بس، دنا غلبانة وكنت بتطمن عليك. عمرو : لا والله... يا غلبانة وانا اللى ظلمتك. فاطمه : شوفت بقى! عمرو : طب يلا بقى خلينا نخلص. فاطمه : يلا.

( فى الفرح ) ملك : اوبا، مين القمر اللى جاى معاكى ده. زينب : اه والله، ده جميل اوى. فاطمه : ده السواق بتاعى! ملك : طب متعرفينا! فاطمه : وماله! استنوا عمرو... يا عمرو. عمرو : اى، هنمشى؟ فاطمه : لا، حبيت اعرفك على كام حد كدة. عمرو : مين؟ فاطمه : زينب، ملك... صحابى... عمرو السواق بتاعى. عمرو : نعم يختى! ... اه اه، انا السواق بتاعها. عاشت الاسامى. ملك : شكلك ميبينش على انك سواق. عمرو : نعمل اى بقى، امر اختى...

قصدى امر ربنا! عن اذنكم. فاطمه : استأذن انا كمان عشان الوقت اتأخر. ملك ، زينب : اوك، باى. ( فى العربية ) عمرو : اى موضوع السواق ده؟ فاطمه : فاكر لما جبت صاحبك وقلتله الخدامه! عمرو : انتى بترديهالى بقى. فاطمه : ايوه. عمرو : طب يلا انزلى وروحى شوفيلك تكسى. فاطمه : يرضيك اختك حببتك تنزل فى نص الشارع وتركب تكسى لوحدها على اخر الليل؟ ليه، معاها اخ تور بقر...

عمرو : مع انك بتشتمى بس وجهة نظر تحترم. سماح المرة دى، فى البيت نبقى نشوف. فاطمه : حبيبى يابو عيون عسلى. ( عند عبد القادر ) ( بيبص لنفسه فى المرايا ) عبد القادر : اهو الموضوع عدى على خير، لا وكمان طلبت منى اشرح لها اللى فاتها... هو انا فرحان ليه؟ معقول اكون زى معمّر قالى... لا لا لا مستحيل. اى الغباء ده... وفيها اى مش عيب يعنى، بلاش اعكر مزاجى، انا فرحان دلوقتى ههههههه. ( صوت عمر دياب اشتغل من الفون )

صوت عمر دياب : مكانك فى قلبى مهما كنت بعيد عليا. ( عند آش ) آش : ايوة يا آية. مهو السبب ان يضيع عليا الدروس يبقى يشيل بقى ويشرحهملى. آية : يسلام! وانا ذنبى اى بقى. آش : ذنبك انك صحبتى، فغصب عنك هتيجى تحضرى معايا! آية : بس يا آش، انا ببقى مشغولة فمش هقدر اجى معاكى. آش : يعنى اعمل اى! مهو مينفعش احضر لوحدى. آية : طيب شوفيه لو ينفع يديكى فى بيتكم، اهو عارف العنوان وباباكى هيكون موجود. آش : بس... آية : بس اى!

آش : خلاص يا آية، شكرا باى. آية : لحظة! اااا... آش : السلام عليكم. عبد القادر: وعليكم السلام يا آش، اتفضلى. آش : معلش يا مستر لو تقدر تدينى الدروس اللى فاتتنى عندى فى البيت، لان مش هينفع احضر لوحدى. عبد القادر : اها، مفيش مشاكل، زى ما تحبى. بكرة الساعة ٤ هكون عندك. آش : تمام يا مستر، تنور فى اى وقت. عبد القادر: تسلمى!

( بعد فترة عبد القادر كان بيروح لآش يدرسلها فى البيت، ومع كل مرة كان بيزيد اعجابه بيها. واوقات كتير كان بيجى يلعب مع ابوها طاولة بس عشان يطمن انها رجعت من باقى دروسها بسلام، على اساس انه صاحب باباها وبيسليه من وقت للتانى. ) ( على القهوة ) عمرو : اى يا صاحبى، انا مليت. مجهول ٢ : وانا كمان. اى رأيك نخرج على النيل اهو نغير جو شوية. عمرو : اشطا، واظن عبد القادر محتاج يغير جو كمان.

مجهول ٢ : واخيرا هقابله. بس هو مش هيبقى معاه حصة دلوقتى؟ عمرو : لحد ما نوصله يكون خلصها ونخليه يلغى باقى المجاميع النهاردة! مجهول ٢ : اشطا، يلا. ( عند عبد القادر ) ( طق طق ) عبد القادر : اتفضل! عمرو : اى يا صاحبى. عمرو : الحمد لله بخير. اقدملك... آية : حساااام!