رواية الملاك و القاسي الفصل الثاني والعشرون 22 - بقلم جنات

فى عربيه فارس، فرح قاعده سرحانه وبتبص على السلسله بتاعه مامتها اللى فى ايدها ودموعها نازله فى صمت. فارس عينه جت عليها وشايف صوابع سيد اللى على خدها. فارس: فرح. فرح. فارس مسك ايدها وفرح بصتله. فارس: انتى مش معايا خالص، بنادى عليكى وانتى مش سامعانى. فرح: انا اسفه، كنت سرحانه. فارس: والجميل سرحان فى ايه؟ فرح حطت ايدها على وشها وعيطت بزياده. فارس وقف بالعربيه وشدها لحضنه وفرح عياطها بيزيد وفارس بيحاول يهديها.

بعد شويا، فرح هدت وبعدت عن حضن فارس وبصتله اوى. فرح: شكرا. فارس باستغراب: على ايه يافرح؟ فرح: عشانك موجود فى حياتى. فارس ابتسم وباس ايدها. فارس: ربنا يديمك نعمه فى حياتى يافرح، انا من غيرك ماكنتش عايش اصلا. فرح ضحكت: ربنا يخلينا لبعض. فارس شغل العربيه وبعد شويا وصلو القصر ودخلو، ماكنش فى حد موجود. فرح: شكل الكل نام. فارس ضمها لحضنه: احسن عشان اعرف استفرد بفرحتى.

فرح اتكسفت وسابته وطلعت بسرعه على الاوضه وفارس طلع وراها. ودخل الاوضه، كانت هى دخلت الحمام وفارس دخل الاوضه، الهدوم وغير وخرج. كانت فرح خرجت ولابسه قميص بيتى قصير فوق الركبه وكانت محروجه، اول مرة تلبس كدا قدامه. فارس قرب عليها وفرح شايفه نظراته كلها حب. فرح اتكسفت ولسه هتجرى على الحمام بس ايده كانت اسرع منها وشدها لحضنه. وعينه جت على مكان القلم وبان على وشه الغضب وفرح اخدت بالها من نظراته. فرح: انا كويسه يافارس.

فارس: الغلط منى لما سبتك تطلعى لوحدك. فرح: انا وانت منعرفش انهم فى البيت يافارس، اللى حصل حصل خلاص. فارس: حقك هيرجعلك يافرح، ده وعد من فارس الالفى. فرح: لا ونبي عشان خاطرى بلاش مشاكل معاهم، انا عايزة اعيش حياتى فى سلام وحب معاك انت يافارس وابعد عن الشر والحقد اللى موجود عندهم عشان خاطرى. فارس باس راسها. فارس: ربنا يقدرنى واسعدك العمر كله يافرحه قلبي. فرح ضحكت: طب ممكن ننام بقا؟ فارس شالها.

فارس: نوم ايه الوقت، تعالى عايزك فى موضوع مهم لا يستعدى التاخير. فرح ضحكت اوى وخبت وشها فى حضنه وفارس اخدها لعالم الخاص بفارس الالفى وفرحه قلبه. *** فى غرفه زيزى وشيرى. زيزى: انتى متاكده من الخبر ده؟ يعنى ابوها هو اللى ضرب عليه نار؟ شيرى: اه والله، انا كنت راحه لفارس عشان اعتذر منه زى مانتى قولتيلي، سمعته بيتكلم مع زياد اخوها وعامر. زيزى: دى فرصه وجت لعندنا ولازم نستغلها. شيرى: ازاى ياماما؟

زيزى: لازم نقول لفرح هانم عشان تعرف ابوها الغالى عمل ايه فى جوزها. شيرى: انتى اللى هتقوليلها ياماما. زيزى: لا، احنا لازم نخرج من الصورة خالص. شيرى: طب هنعرفها ازاى. زيزى: انا اللى هتصرف فى الموضوع ده. شيرى: طب انا هخرج مع صحابي ياماما. زيزى: حاضر ياحبيبتى. *** فى جناح فارس نايم وفرح مخبيه وشها فى حضنه. فارس: لسه بردو بتتكسفى يافرح. فرح. فارس: مش عارف انا حبيبتك كل الحب ده امته. فرح رفعت راسها وبصتله.

فارس: انا وصلت معاكى لمرحله العشق يافرح. فرح اتجرأت وباسته من خده. فرح: وانا كمان بحبك اوى. فارس اتفاجأ منها ورفعها وباسها بحب. فارس: وانا بعشقك يافرحتى. فرح بنوم: ممكن ننام بقا؟ فارس: لو عليا عايزك علطول كدا جوا حضنى، مش عايزك تبعدى عن حضنى ابدا. فرح: ربنا يخليك ليا.

فرح نامت فى حضن فارس وفضل يتأمل فى ملامحها وايه هى جميله ورقيقه. وافتكر ازاى كان قاسي معاها واخد عهد على نفسه انه يعيشها فى سعاده وفرحه. وفضل يفكر لحد مانام هو كمان. *** صباح تانى يوم، فارس صحى من بدرى وقام عشان يجهز وينزل. وفرح صحت وشافت فارس كان واقف قدام المرايه. فرح: صباح الخير. فارس قرب عليها وباسها من خدها. فارس: صباح الجمال ياحبيبتى. فرح: انا معنديش محاضرات النهارده، هلبس واجى معاك الشركه.

فارس: لا ياحبيبتى، انا ورايا مشوار قبل الشركه، هخلصه واجى اخدك ونروح الشركه. فرح: حاضر. فارس: البسي عشان ننزل نفطر سوا. فرح: حاضر. فرح لبست الاسدال ونزلت مع فارس وفطرو مع فاطمه وملك. وفارس خرج. *** فارس خرج وركب عربيته وراح عند بيت عامر. اخده معاه وراحو على الحارة اللى فيها بيت فرح القديم. وكان زياد مستنيهم تحت البيت. زياد: صباح الخير. فارس وعامر: صباح النور. فارس: هو فوق؟ زياد: اه فوق، محدش منهم خرج.

عامر: طب يلا نطلع. الشباب طلعوو وزياد رن الجرس وسعاد فتحت اتفاجات بيهم. زياد دخل. زياد: اتفضلو ياشباب. الشباب دخلو وسيد قام وقف لما شافهم. فارس: ازيك ياحمايا العزيز. سيد بتوتر: كويس يافارس بيه. عامر: انت بخيل ولا ايه ياعم سيد؟ زياد: لا ازاى ده ابويا ابو الكرم كله. سعاد: هعملكو قهوة اهوه. سعاد راحت المطبخ وفارس قعد جمب سيد. فارس: ايه ياحمايا العزيز، يعنى اضرب نار ومتجيش تسال عليا؟

سيد بتوتر: مانى كل ما اجيلكو القصر مش بيرضو يدخلونى. عامر: ليه كدا يافارس ده حمايا ياعم. فارس: انا جاى اصالحك ياحمايا وجيبلك معايا هديه محترمه. زياد. زياد فتح التسجيل وسيد اتصدم وسعاد كانت خارجه من المطبخ بالقهوة وقعت منها على الارض. فارس بحده: ايييييه مش ده صوتك ياحمايا. زياد جاب سعاد وقعدها جمب سيد والباب خبط وعامر قام يفتح. وكان المقدم ياسر. ياسر: انا اتاخرت ولا ايه. عامر: تعالى ياياسر، احنا لسه فى اول الحارة.

ياسر قعد قدام فارس. ياسر: ايه اتكلم ولا لسه. فارس: هينطق ياما هيكون فى كلام تانى. ياسر: يلا ننفذ الخطه. سيد بخوف: خطه ايه. فارس: هتتصل على مروان وهتطلب منه فلوس عشان معاك تسجيل بصوتي. ياسر: هتقوله لو مجبش المبلغ اللى انت عايزه هتبعت التسجيل لفارس. عامر: لو غلطت قول على نفسك يارحمن يارحيم. سيد: حاضر. سيد رن على مروان بس مردش عليه. فارس: رن تانى. سيد رن تانى مروان رد عليه. مروان: عايز ايه ياسيد.

سيد: عايز فلوس يامروان باشا. مروان: انت بتستعبط ياراجل انت، ماهو ابن الالفى لسه عايش. سيد: مالىش فيه، انا نفذت اللى انت قولته وضرب عليه نار. مروان: يعنى عايز ايه. سيد: عايز مليون جنيه. مروان: نعم ياروح امك. سيد: بلاش الغلط ياباشا احسنلك. مروان: احسنلى انت بتهددنى. سيد: لو مجبتليش الفلوس هبعت التسجيل اللى معايا لفارس باشا. مروان: تسجيل ايه. زياد فتح التسجيل وقربه التلفون ومروان سمعه. مروان: يابن الكلب انت بتسجلنى.

سيد: قولتك بلاش تغلط ياباشا، وعايز الفلوس يكونو عندى فى اسرع وقت. مروان مش عارف يقوله ايه. فى الوقت ده كانت زيزى عندهم فى فيلا الصياد وكانت سامعه المكالمه هى وصلاح ابو مروان. وقربت من التلفون واخدته من مروان. زيزى: المبلغ هيكون عندك بس بعد ماتاخد الفلوس تمسح التسجيل. فارس وعامر بصو لبعض لانهم عرفو الصوت. وفارس شاور لسيد انه يوافق. سيد: وانا موافق. زيزى: لما نجهز المبلغ هنعرفك. سيد: سلام. سيد قفل وياسر بص لفارس.

ياسر: مين اللى بتتكلم دى يافارس. فارس: دى زيزى مرات عمى. زياد: معقول متفقه معاهم. عامر: ماهى كانت متفقه معاهم فى موضوع سرقه الملفات بردوا. ياسر: طب هنعمل ايه. فارس: كل اللى غلط لازم يتحاسب. فارس بص لسيد. فارس: لو فكرتو تغدرو بيا او تهربو متلموش غير نفسك. وفارس وعامر وياسر خرجو وزياد بص لامه وابوه. زياد: انا قصرت معاكو فى ايه عشان تعملو كدا، تقتل جوز بنتك عشان خاطر طمعكو. سعاد: يابنى.

زياد: متقوليش ابنى، انا مش ابن حد، انا مش هبيع شقتى ولا حاجه بس مش عايزكو تعيشو معايا، زى ما فرح بعدت وارتاحت منكو، انا كمان عايز ارتاح منكو. وزياد سابهم وخرج. *** فى فيلا الصياد. مروان: انا مستحيل ادى لراجل ده جنيه واحد. زيزى: ومين قالك اننا هنديه فلوس. صلاح: اومال هنعمل ايه. مروان: تفتكرو سيد يكون متفق معاهم. صلاح: لا معتقدش، ايه اللى هيجمعهم سوا؟ زيزى: انا عندى خطه. مروان: ايه هيا؟

زيزى: لازم مرات فارس تعرف ان ابوها اللى ضرب نار على جوزه. مروان: ولما تعرف هتفيدنا فى ايه؟ زيزى: وقتها احنا نخلص منه ونلبسها لفارس. مروان: وهى هتبعد عنه ووقتها نستغلها فى صالحنا. زيزى: برافو عليك. صلاح: وهنعرف مراته ازاى. زيزى: هبعتلها مسدج. صلاح: وهى هتصدق. زيزى: هقولها ان زياد وفارس عارفين، لو مش مصدقه اساليهم. مروان: طب مستنيه ايه، يلا ابعتلها. ***

فرح قاعده فى الجناح بتذاكر المحاضرات اللى اخدتهم من سارة. جالها مسدج على فونها. بس هى مهتمتش ووصلها اكتر من رساله ورا بعض. فرح مسكت فونها وفتحت المسدجات واتفاجات برسايل. (عايزة تعرفى مين اللى ضرب نار على جوزك؟ ابوكي اللى ضرب عليه نار ومتفق مع مروان الصياد واخد منه فلوس عشان ينفذ. لو مش مصدقانى اسالى زياد اخوكى وجوزك كمان عارف) فرح اتصدمت لما قرات الرسايل. فرح: لالالالا مستحيل يعمل كدا، مستحيل. معقول يوصل للقتل؟

مستحيل. انا اسال زياد اكيد مش هيكذب عليا. فرح اتصلت على زياد وكان جسمها كله بيترعش وطلبت منه انه يجيلها لانها عايزاه ضرورى. فرح نزلت بسرعه تحت تستناه فى الجنينه. بعد شويا زياد وصل وفرح جرت عليها بسرعه. زياد شاف فرح وشها اصفر وجسمها كله بيترعش. زياد: مالك يافرح فيك ايه. فرح مسكت ايده وراحو على الجنينه الخلفيه وملك شافتهم. فرح وزياد قربو من ماكس اللى اول ماشاف زياد فضل يهوهو بصوت عالى، بس فرح مهتمتش بيه.

زياد: مالك يافرح انتى بتترعشي ليه كدا. فرح وجسمها كله بيترعش: هسالك سؤال بس متكذبش عليا يازياد ونبي. زياد: سؤال ايه يافرح. فرح مسكت ايده: بابا اللى ضرب نار على فارس. زياد بصدمه: انتى عرفتى منين. فرح سابت ايده وبعدت خطوتين. فرح: يعنى ايه... يعنى ايه عرفت منين، يعنى دى حقيقه، ابويا اللى ضرب نار على جوزى واخد فلوس على كدا. زياد: اهدى يافرح اهدى. فرح انهارت وزياد بيحاول يهديها.

فرح: اهدى ازاى، هما ليه عايزين يأذونى، انا عملت فيهم ايه لايه لكل اللى بيعملوه فيا ده. زياد شدها لحضنه. زياد: ياحبيبتى هيتعاقبو على اللى عملوه، وانا بنفسي اللى هعمل كدا، انا عرفت فارس وهو هيتصرف. فرح: انت اللى قولته. زياد: كان لازم يعرف يافرح، وهما لازم يتعاقبو. فرح قعدت على الكرسي حطت ايدها على وشها وانهارت وزياد بيحاول يهديها. *** فى الوقت ده كان فارس وصل وسامع صوت ماكس وشاف ملك واقفه.

فارس: مالك ياملك وماكس صوته عالى ليه. ملك: فرح كانت فى الجنينه وزياد جالها واخدته وراحت عند ماكس. فارس: غريبه، وفرح راحت عند ماكس، دى بتخاف منه. ملك: مش عارفه. فارس: طب هروح اشوفها. ملك: حاضر. فارس راح عليهم وشاف فرح منهاره وزياد بيحاول يهديها وراح بسرعه على فرح. فارس: فرح مالك. فرح بتعيط ومنهارة ومش بترد على حد. فارس: فى ايه يازياد مالها. زياد: عرفت ان سيد اللى ضرب عليك نار. فارس بعصبيه: وليه تقولها يازياد.

زياد: انا مقولتش حاجه والله، معرفش عرفت منين. فرح: يعنى كنتو عارفين وبتخبو عليا. فارس: فرح اهدى وقوليلى عرفتى منين. فرح: اهدى ازاى، يعنى ابويا انا اللى ضرب عليك نار يافارس، انت عارف ده معناه ايه. ملك بصدمه: ابوكى؟ يعنى ابوكى اللى كان عايز يقتل اخويا. الكل بص على ملك اللى واقفه وراهم. فارس غمض عينيه بغضب. فارس: مش عايز اسمع صوت واحده فيكو، فاهمين. والموضوع ده محدش هيعرف بيه غيرنا، فاهمين. فارس بص لفرح.

فارس: وانتى يافرح متدخليش فى الموضوع ده، لا انت ولا زياد ليكو دخل بيه، فاهمين. ابوكى هياخد جزاتو اكيد. وبص لملك. فارس: وانتى ياملك محدش يعرف بالموضوع ده حتى عمتو، فاهمه. ملك: حاضر يافارس. زياد: انا لازم امشي انا يافارس، خد بالك عليها. فارس: متقلقش، فى عينيا. زياد مشي وفارس قرب من فرح اللى بتعيط. فارس: فرح يلا نطلع الجناح. فرح مشت معاه وطلعو الجناح. فرح قعدت على السرير وفارس قعد جمبها.

فارس: فرح مش عايز اللى حصل ياثر علينا، فاهمه. فرح بعياط: يعنى انتى مش هتسبنى. فارس شدها لحضنه. فارس: فى حد يسيب روحه، انتى روحى وحياتى يافرح، مقدرش ابعد عنك. فرح فضلت تعيط فى حضنه لحد مانامت وفارس قلعها الاسدال ونيمها على السرير ودخل اخد شاور ونام جمب فرح وشدها لحضنه ونام.