رواية اريد الحياة الفصل الثالث والثلاثون 33 - بقلم مني احمد

الوقت ومريم كانت بتدرس في ثانوي وبتصرف على نفسها وبتحوش وكانت مضغوطة قوي من الدراسة وشغل. عدى سنة ونص وحورية بقت في تالتة ثانوي هي ومريم، السنة المصيرية اللي هتحدد مستقبلها. ومريم وجاسر قربوا من بعض أكتر. ونورة كانت بتشتغل وبتحاول ترجع أقوى وأنها تلاقي بنتها. فرولايه: قومي يا بنتي مش هتروحي المدرسة. حورية: همممم أول يوم في تالتة ثانوي، يارب تكون سنة خفيفة لطيفة كدا.

فرولايه: ربنا يوفقك يا بنتي وتفرحيني، كدا أنا هجيب بيبسي وحلاوة على الشارع كله. حورية: حبيبتي يا فرولايه، هقوم ألبس وهكلم مريوم. حورية: صباح الخير يا مريوم. مريم: صباح الخير يا قلبي. حورية: إيه مش هتروحي معايا؟ مريم: لا، جسوري هيوديني. حورية: أيوا يا عم، من لقى أحبابه نسي أصحابه. عند مريم. جاسر: يلا عشان اتأخرنا. مريم: شكلها سنة صعبة أوي. جاسر: مش أنتي عايزة تدخلي طب؟

مريم: أها، هكون في طب وأبقى دكتورة معاك في المستشفى عشان أراقبك كويس. جاسر: والله أنتي مصيبة. وصلوا حورية المدرسة واتقابلوا مع مريم عند الباب. حورية: شكل المشوار طويل. مريم: أكيد، بس هنعدي كل حاجة مع بعض. حورية: أخبارك أنتي وجاسر؟ مريم: بدأ يقرب مني وبنخرج ونتعشى، وبعمل فيه مقالب. حورية: ربنا يخليكم لبعض. وخلص اليوم، كان متعب. حورية كلمت معاذ. حورية: اهلا بحضرتك. معاذ: اهلا وسهلا يا حورية.

حورية: آسفة والله، بس أنا في تالتة ثانوي ومعرفتش أجي الشغل، بس والله هو أسبوع واحد بس ومش هروح المدرسة. معاذ: بصي يا حورية، هديكي أسبوعين إجازة ومرتبك هتاخديه كامل. حورية: شكراً أوي، مش عارفة أقولك إيه. تسريع الأحداث. حورية كانت بتجتهد وتشتغل وبتهتم بفرولايه لأنها تعبت جداً. جا وقت الامتحانات. حورية: (بعياط وهي في الشارع راجعة من الشغل) أه ياربي تعبت أوي من شغل ومذاكرة ودروس وامتحانات وفرولايه حالتها كل يوم بتسوق.

حورية: أيوا يا معاذ، أنا هاخد إجازة لحد ما أخلص امتحانات. معاذ: تمام يا حورية. عند مريم. جاسر كان بيساعدها في المذاكرة. مريم: تفتكر إني ممكن أقدر وأجيب مجموع؟ جاسر: أكيد، أنا واثق فيكي، ولما تطلع النتيجة هعملك مفاجأة. مريم: بجد؟ إيه هي؟ جاسر: لما يجي وقتها. عدت الامتحانات وجا يوم النتيجة المنتظرة. حورية صحت من النوم مضايقة جداً وخايفة، يا ترى هتجيب مجموع، وربنا هيعوضها عن تعبها ده. فرولايه نادت على حورية.

فرولايه: تعالي يا بنتي. أخدتها في حضنها وكان حضن طويل. حورية: حست أن قلبها بيوجع. فرولايه: هتجيبي مجموع يا بنتي وهتحققي كل أحلامك اللي نفسك فيها، خلي أملك في ربنا كبير وخليكي قوية. حورية: دمعت. طب أنا رايحة أجيب النتيجة أنا ومريم. خرجت حورية وعدت على مريم. مريم: (بصراخ)

حووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو

٩٨ في المية!

هجيب طب! هجيب طب! وحضنت جاسر وهي بتصرخ. حورية: ياربي ملطعتش لي ها؟ طلعت حورية بصت للمجموع بس حست بحزن. مريم: ٨٨، هتدخلي تجارة، أنجلش إدارة أعمال وهتكبري وتبقي مديرة شركة. افرحي يا حورية. حورية: ضحكت وهي بتقول الحمد لله. أما أروح أفرح فرولايه. طلعت حورية السطوح وبتفتح الباب. حورية: بصدمة.