المستشفى الدكتور: أنا آسف، المدام دخلت في غيبوبة. الكل بصدمة: في غيبوبة؟ مهند بدموع: طيب، هي هتفوق منها إمتى؟ الدكتور: مش عارف، بس حسب إرادة الشخص وحبه للحياة. وكل ما تتعاملوا معاها وتحسسوها إنها مهمة في حياتكم، أكيد هتتمسك بالحياة وهتقدر إنها ترجع تاني تحب الحياة، وده هيساعدها جداً إنها تفوق بسرعة. عدى شهر، ودهب لسه في غيبوبة ولسه ما فاقتش منها. في بيت محمد خطاب. سماح: استنى يا مهند، رايح فين؟
مهند: صباح الخير يا ست الكل. هنزل عشان أروح لدهب، وبعدين هروح على الشغل. سماح: يا بني يا حبيبي، ارحم نفسك شوية. ده أنت بقالك شهر على الحالة دي، من المستشفى على الشغل ومن الشغل على المستشفى، ده أنا مش بشوفك غير بالصدفة. مهند بحزن: أعمل إيه بس يا أمي. الدكتور قال كل ما أقعد معاها وأكلمها، هتحب إنها ترجع الواقع أكتر. والشغل أنا ما أقدرش أسيب الحاج لوحده. ويبص على الساعة: يلا يا ست الكل، عايزة حاجة؟
سماح: يا بني، طيب افطر حتى. مهند وهو خارج: معلش يا أمي، مستعجل. سماح: ربنا يريح قلبك يا مهند يا ابني. الحاج محمد: هو مهند طلع؟ السماح: أيوه يا محمد، لسه طالع. الحاج محمد: طيب، جهزي نفسك عشان هنروح نشوف دهب النهارده، عشان ما رحتش لها امبارح. سماح: حاضر يا أخويا، اللي أنت شايفه. بس أنا عايزة أقول لك حاجة كده يا حاج. الحاج محمد وهو بيقعد على سفرة الفطار عشان يفطر: خير يا أم مهند.
سماح بخوف وتوتر: هو يا أخويا، بصراحة كنت عايزة أقول لك، يعني ما ينفعش كده بقى يا حاج. إحنا بقى لنا شهر بنتكلم على نور بنت الحاج إبراهيم لهاني، ودلوقتي عدى شهر ما كملناش حاجة ولا اتفقنا على حاجة. بقول يا أخويا نتفق ونلبس حتة دبله في إيد البت، أهو ربط كلام على ما دهب تقوم بالسلامة ونعمل الفرح الكبير. الحاج محمد بعصبية: أنت بتخرفي؟ بتقولي إيه يا سماح؟ عايزاني أعمل فرح ومرات ابنك في المستشفى؟
وحتى لو مش مرات ابني، أنا بعتبرها بنتي. سماح: والله يا حاج، ما قصدي حاجة، بس يعني يا أخويا دهب في غيبوبة والحالة بتاعتها ما يعلم بيها غير ربنا، ويا عالم هتصحي منها إمتى. وإحنا يا أخويا متكلمين على البت من شهر، ولسه لحد دلوقتي ما تقدمناش ولا عملنا حاجة. خايفة يا أخويا البنت تروح من إيدينا، دي بنت زي العسل وابنك بيحبها، حرام نظلم هاني على حاجة هو ما لوش ذنب فيها.
الحاج محمد بزهق: استغفر الله العظيم يا رب، لا إله إلا الله، ولا حول ولا قوة إلا بالله. لا يا سماح، أنتِ عايزاني أعمل فرح والغلبانة مرمية في المستشفى؟ عايزة الناس تقول علينا إيه؟ سماح: ماهو يا محمد، هنتفق وما يكونش فيه حاجة، نلبس في محل الدهب زي ناس ياما ما بتعمل كده. هاني وهو بيقعد على السفرة: يا صباح الورد. الحاج محمد بزهق: صباح الخير يا ابني. سماح: صباح العسل يا حبيبي.
هاني يبص على أبوه: خير يا حاج، مالك بترد بالعافية ليه كده؟ الحاج محمد: أعمل إيه يعني، شوف أمك بتقول إيه، عايزة تعمل الخطوبة بتاعتك على بنت الحاج إبراهيم، ودهب لسه في المستشفى. هاني بتوتر: ماهو بصراحة كده يا حاج، يعني هو أنا عايز ألبس دبله، أي حاجة كده ربط كلام على ما دهب تقوم بالسلامة. الحاج محمد: أنت بتقول إيه يا هاني؟ طب ما فكرتش في مشاعر أخوك لما تخطب هو في الظروف دي؟
هاني: ما أنا يا حاج مش بقول إن أنا هعمل فرح، أنا بقول بس نجيب دبلتين كده على الماشي، ربط كلام وخلاص. الحاج محمد: والله أنا مش عارف أقول إيه. في المستشفى مهند يدخل الغرفة اللي فيها دهب ويكلم دهب وهي نايمة على سرير المستشفى. يا صباح الورد على أجمل وردة. الجميل عامل إيه النهارده؟ إيه يا دهب، لسه زعلانة مني عشان كده مش عايزة تكلميني؟
طيب أنا آسف، قومي بقا يا دهب. أنا مشتاق لكِ أوي. أنا رجعتك على ذمتي تاني، أنا عايزك زي مانتي، بس قومي يا حبيبتي، أنا تعبت من الوضع ده. وحطيت راسي على صدر دهب وفضلت أعيط، وهو ده حالي من شهر. أجي كل يوم المستشفى عشان ما أسيبش دهب لوحدها، ولم برجع من الشغل، بجي أقعد معاها، وساعات بنام جنب منها. قومت ومسحت دموعي. دهب حبيبتي، أنا لازم أروح الشغل دلوقتي، هاخلص وهجي لكِ تاني. بره الغرفة. عصام: لسه هايدخل يلاقي مهند. إيه ده؟
مهند هنا؟ مش لازم أخليه يشوفني. مهند يحس إن في حد وراه ويبص ما يلاقيش حد. دهب حبيبتي، عايزة حاجة مني؟ وبوستها ومشيت على الشغل. أتمنى لو يجي يوم وأسمع صوتها وهي بتنادي عليا، وخرجت من المستشفى. في غرفة دهب. عصام: صباح الخير، عاملة إيه يا دهب النهارده؟
وحشتيني. أنا عارف إني ممكن أكون بخون مهند، بس من غصب عني والله. أنا مش قادر أقول له حاجة، ولا قادر أسيبك. أنا باجي كل يوم من القاهرة مخصوص عشان أطمئن عليكي، بس إن شاء الله اشتريت شقة هنا وهفضل هنا عشان أفضل جنبك. أنا مش عارف ليه عايز أفضل جنبك، أنتِ البنت الوحيدة اللي أنا بفكر فيها من وأنا عندي 10 سنين. يا دهب، وأنا مش بفكر في حد غيرك.
وبدموع: والله يا دهب، لو كنت أعرف مكانك، ما كنت هسمح إنك تكوني لغيري. أنا بحبك، أنتِ حب طفولتي وحب حياتي. مهند من الخلف: أنت بتقول إيه؟ عصام بصدمة: مهند. مهند: أيوه، بس أنت بتعمل إيه هنا؟ وكنت بتقول إيه؟ ما سمعتش كويس. عصام: الحمد لله، لأ، ولا حاجة. بس كنت قريب من هنا، قولت أجي أطمئن على دهب، قصدي المدام دهب. مهند بستغراب ومش مقتنع بكلام عصام: طيب، بس مش كان من المفروض تيجي تسألني الأول؟
عصام بتوتر: ماهو أنا فكرتك هنا، بس لم وصلت مالاقتش حد، فقلت أقعد شوية وأمشي. بس أنت إيه رجعك؟ ويحط إيده على دماغه ويحاول يركز من الخوف، هو مش عارف بيقول إيه. قصدي انت لسه جاي تشوفها. مهند نسيت مفاتيح العربية وسكت شوية ومش عارف ليه شاكك في عصام، ولأول مرة أنا مش مرتاح له. عصام، انت مخبي عليا حاجة. عصام بيحاول يتظاهر بالقوة: لا، هخبي إيه يعني، بس ليه بتسأل. مهند: تمام، لا عادي بسأل، ورحت واخد المفاتيح، يلا.
عصام: من غير وعي، يلا فين. مهند باستغراب: هو إيه اللي يلا فين. عصام: قصدي على فين. مهند: عصام، أتمنى لو في حاجة تقول لي أحسن. عصام: ليه بقا. مهند بهدوء: الأفعى، بس مش شايفها غريبة شوية أن صاحبي يجي ويزور مراتي من غير ما أكون معاه. عصام يمسح وشه من كتر التوتر: ماهو أنا قولت لك أني كنت قريب من هنا وفكرتك موجود.
مهند: طيب يا عصام، أنا هعمل نفسي أهبل وهصدق كلامك، بس خد بالك لو شكي طلع صح هايكون في كلام تاني وحاجة تاني، ما تدخلش على مراتي مرة تانية وأنا مش موجود، أنا راجل بحمي وبغير على حريمي، وأتمنى أن ميكونش فيها زعل. عصام: مش عارف أرد أقول إيه، أنا فعلاً خاين، إزاي أحب مرات صاحبي، حتى لو بت عمي، بس أعمل إيه، مش بأيدي. مهند: مالك يا عصام، أتمنى أنك ما تزعلش. وهنا تدخل الممرضة. الممرضة: السلام عليكم.
مهند وعصام في صوت واحد: وعليكم السلام ورحمة الله وبركاته. الممرضة: ده ميعاد تغيير هدوم المدام والعلاج. مهند: تمام، اتفضلي شوفي شغلك، إحنا نازلين، يلا. عصام: يلا، ويبص على دهب. مهند: نظرات أفعى على عصام، بس ما يتكلم، ويخرج من الغرفة. الممرضة: يالههههوي، حتة عسل، وتبص على دهب: والله يا أختي أنا مش عارفة بيحبوكي على إيه، ده واحد يطلع التاني بيجي، وهي بتغير هدوم، دهب تحس أن دهب بتتحرك،
الممرضة: هي فعلاً اتحركت ولا أنا بتخيل، وتحط دهب على السرير. في أحلام دهب. طفلة: أنت عورتني. طفل: مش قصدي يا دهب، إحنا بنلعب بس. دهب: عصام مش عايزة أروح معاه، هايضربني، مش عايزة. مهند: أنتي مش بت يا دهب. دهب: بالله عليك ما تضربنيش، آه، أنا بخاف. شرين: هي وش الفقر دي هتشتغل هنا. أم نوال: حبيبتي أنا هنزل الشغل وأنتي كلي. مهند: أنا تعبت من الوضع ده، قومي بقا، أنا مشتاق لكِ.
عصام: أنا عارف أن أنا ممكن أكون بخون مهند، بس من غصب عني، أنا بحبك. الواقع. الممرضة بصوت عالي: دكتور، وتطلع تجري على بره. أما دهب، أحلامها كانت مجرد حاجات هي بتفتكرها، وكان في تأثير على حركت جسمها. الدكتور: خير، في إيه. الممرضة: البت اللي بقالها شهر في الغيبوبة بتفوق. وفي اللحظة دي دخل الحاج محمد وسماح. الحاج محمد بفرحة: أنتي متأكده يابنتي. الممرضة: أها والله، دي كانت بتتحرك، وباين كدا بتحاول تفوق.
سماح: يا مهرب أنت كريم يارب. الدكتور: طيب، أنا هدخل أشوفها. في الغرفة. دهب تفتح عيونها وبصوت عالي: لا، ما تضربنيش. الدكتور: أهدي يا مدام. دهب بدموع: أطفال، أنتي مين، فين عصام. الحاج محمد: دهب حبيبتي، حمد الله على السلامة. دهب بخوف: أنتي مين. دهب: أنتي مين، وبدموع: هايضربني، هايضربني، أنا خايفة. محمد باستغراب: هو مين اللي هايضربك يا دهب. سماح: أهدي يا حبيبتي، ما فيش حد هايضربك.
دهب بدموع أطفال: لا، هو ضربني، مش عايزة أروح. الحاج محمد باستغراب: هي مالها يا دكتور. الدكتور يكلم دهب: أنتي اسمك إيه. دهب: مش عارفة. الدكتور: مش عارفة اسمك، طيب تعرفي مين دول. دهب: لا، ما أعرفهمش، بس هو هايضربني. الدكتور: طيب مين هايضربك. دهب تسكت شوية: مش عارفة، بس أنا خايفة. الدكتور: طيب أنتي شايفين كويس يا دهب. دهب: أها، شايفك، بس مين دهب، أنا ما أعرفهش، هي بتضربني زي إسلام. الدكتور: مين إسلام يا دهب.
دهب تسكت شوية: مش عارفة، هو مين. الدكتور: أنا آسف يا جماعة، دي فقدت الذاكرة، بس مش بالكامل. الحاج محمد: إزاي فقدت الذاكرة، بس مش بالكامل. الدكتور: هي فقدت الذاكرة، بس عقلها البطني واقف على موقف واحد، وهو أن في حد بيضربها، أو كان في حد بيضربها قبل الحادث، وهي مش فاكرة غير الموقف ده. سماح بحزن وتبص على دهب: طيب يا دكتور، هي ممكن تخف ولا إيه.
الدكتور: طبعاً في أمل أنها ترجع وتفتكر كل حاجة تاني، بس خدوا بالكم، ممنوع حد يحاول أنه يذكرها بحاجة. الحاج محمد: إزاي، أمال هتفتكر إزاي. الدكتور: اسمعني يا حاج، لو أنت عرفتها أو أجبرت عقلها أنه يفتكر حاجة، فده ممكن تكون العواقب أن حياة تنتهي بالكامل، علشان كده أنا بنصحكم أن ممنوع حد يحاول يذكرها بحاجة، وفي نفس الوقت، أنت ممكن تساعدها تفتكر. سماح: إزاي، واحنا هنعمل اللي هتقول عليه.
الدكتور: ممكن أنكم تعيدوا موقف أو حديث حصل معاها أو قدامها، بس برضه تاخدوا بالكم من الصدمة، ودي أكتر حاجة ممكن تنهي حياتها لو اتصدمت. الحاج محمد بحزن: طيب يا دكتور، هنعمل اللي انت بتقول عليه. الدكتور: وخذوا من الكلام الجارح أو الأسلوب الحاد في التعامل معاها. سماح بحزن: والله يا ابني، إحنا مش هانزعلها في أي حاجة، واللي هي عايزاه هنجيبهولها.
الدكتور: تمام، هي كويسة والحمد لله، وجسمها كويس، وكل حاجة تمام، بس هاتفضل يوم أو اتنين بالكتير في المستشفى علشان نطمن أكتر. الحاج محمد: ماشي يا دكتور، اللي تشوفوا مناسب لها، اعملوه. الدكتور: تمام، بعد إذنكم. الحاج محمد وسماح: اتفضل. سماح تروح عند دهب وبحنان: عاملة إيه يا دهب يا حبيبتي. دهب بخوف: أنتي مين. سماح: أنا خالتك سماح يا حبيبتي، ولسه هاتحط إيدها على شعر دهب.
دهب بصوت عالي ودموع: لا، ما تضربنيش، والله ما عملت حاجة. سماح بحزن: يا حبيبتي يا بنتي، والله ما هضربك ولا هاعمل فيكي حاجة، ما تخفيش. الحاج محمد يروح عند دهب. دهب: حبيبتي، مش عارفين، أنا عمك محمد، ماتخفيش يا بنتي، دي خالتك سماح، وهي بتحبك ومش هاتضربك. دهب تمسح بدموع زي الأطفال: يعني مش هتضربني زي منال. الحاج محمد: منال مين يا دهب يا حبيبتي. دهب بدموع: مش عارفة، بس هي بتضربني، وكمان بتحرقني بنار.
سماح: استغفر الله العظيم وأتوب إليه، معلش يا حبيبتي، وما تخافيش، ما فيش حد هنا هايضربك. دهب: طيب فين أمي وعصام. محمد وسماح بصدمة: عصام مين يا دهب. دهب ببراءة: عصام، عورني لما كنت بلعب معاه. محمد: بتلعبي مع مين، ومين عصام، أنا مش فاهم حاجة. سماح: أهدي يا محمد، البت مش عارفة هي بتقول إيه. محمد يبص على دهب بحزن: ربنا يشفيكي يا بنتي، أهم حاجة أنها فاقت، أنا نسيت أعرف مهند أن دهب فاقت.
سماح: اتصل عليه يا حاج، وعرفهم، ده هايفرح قوي يا خوي. محمد بيطلع التليفون: هايفرح إيه بس، السلام عليكم ورحمة الله وبركاته. في الجانب الآخر. مهند: وعليكم السلام ورحمة الله وبركاته يا حاج، عامل إيه. الحاج محمد: الحمد لله، والله يا ابني، كنت عايز أقولك أن دهب الحمد لله فاقت من الغيبوبة. في الجانب الآخر. مهند من الفرحة اتصدم ومش مصدق: معقولة دهب فاقت بعد الوقت ده كله، انت بتقول إيه يا حاج، بجد دهب فاقت.
الحاج محمد: أيوه والله يا ابني، هي فاقت والحمد لله، بس. في الجانب الآخر. مهند: بس إيه يا حاج، وخوفت أن دهب يكون فيه حاجة، دهب كويسة، مش كدا. الحاج محمد: والله يا ابني، مش عارف أقولك إيه، تعالى وأنت هاتفهم كل حاجة. في الجانب الآخر. مهند بخوف: قلقتني يا حاج، أنا مسافت الطريق، هكون عندك. الحاج محمد: ماشي يا ابني، تجي بسلامة. في الجانب الآخر.
مهند قفل التليفون ونزل من الشغل وأنا مش عارف أفرح ولا أخاف، مش عارف هحط عيني في عينها إزاي بعد كل اللي حصل ده، طيب هي هاتقدر تسمحني، هاتوفق ترجع لي تاني، أيوه أنا رجعتها، بس هي كانت في عالم تاني، يارب العالمين، أنا ماليش حد غيرك يارب، كل اللي أنا عايزه فرصة، فرصة واحدة بس، وبعد ساعة بكتير، كنت واقف قدام المستشفى، نزلت من العربية ودخلت وطلعت أجري زي المجنون وأنا مشاعري متلخبطة، خوف وفرحة، قلق، اشتياق، وتوتر، مش عارف
أنا حاسس بإيه، بس كل اللي أنا متأكد منه، أن أنا مشتاق لها كتير أوي، عايز آخدها في حضني وأفضل جنبها، وحشتيني أوي، نظرت عينيها وحشتيني، ابتسامته، وحشني خجله وكسوفه مني، وحشني أقل تفصيل فيه، وأخيراً وصلت الغرفة بتاعتها وأنا مش عارف إزاي، بس وصلت، ووقفت على الباب، ومن فرحتي أن أنا شايف جمال عينيها اللي أنا عدى شهر كامل من غير ما أشوفهم وأشبع منهم، دموعي نزلت من غير ما أحس، بس أنا مش زعلان، بالعكس، دي دموع فرحة، وجريت
عليها وأخيراً خدتها في حضني.
دهب: حبيبتي، وحشتيني أوي، أنا آسف والله، آسف، سامحني يا دهب يا حبيبتي، الحمد لله يا ربي، ألف الحمد لله وألف شكر ليك يا ربي، قد إيه أنت رحيم يا ربي.
دهب بدموع وصوت عالي:
آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآيآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ
تابعنا وما يفوتك جديد
اختر المنصة اللي تناسبك وتوصلك الفصول أول بأول.
التعليقات (0)
جاري تحميل التعليقات...
لا توجد تعليقات بعد
كن أول من يشارك برأيه!