رواية خداع نفسي الفصل العشرون 20 - بقلم الاء هاني

رحيم قعد بصدمة : يعنى ايه الصور متفبركة

غبى يا رحيم غبى كنت اتأكد الاول غبى راح على اوضتها سمع صوت شهقاتها و قلبه وجعه قبل ما يخبط كان تلفونه رن

بص على اللى بيرن بصدمة و كان عم لجين اللى عمره ما كلم رحيم اصﻻ رد عليه

رحيم : الو عامل ايه يا عم على

على بغضب : بلا عامل ايه بلا زفت

رحيم باستغراب : فى ايه

على : انا لما وافقت على جوازك من بنت اخويا علشان حسيتك راجل يعتمد عليه و هتبقى ليها سند و تبقى امانها

رحيم بجدية : ممكن افهم ايه اللى حصل لكل دا

على : حماتك بتتصل عليا و بتقولى ان لجين بتكلمها و جايه فى الطريق منهارة و بتقول ان بنت عمتك طردتها من البيت بنت عمتك تطردها من بيتك ليييه

رحيم بغضب : انا معرفش حاجة زى دى انا كنت فى الشغل و جيت ملقتش لجين انا هتصرف مع بنت عمتى و هجى اخد لجين دا بيتها ومفيش اى حد ليه حق يطالعها منه

قفل مع على و هو متعصب بشده من تسرعه و اللى عمله فى طيف و من طيف و اللى المفروض عملته فى لجين

رحيم راح خبط على الباب بس مفيش رد بس سامع صوت شهقاتها من جوا رحيم يقدرش ينكر ان قلبه وجعه و زعل من نفسه بس اللى كان كان

رحيم : طيف افتحى الباب دا

اما عند طيف

طيف كانت ضامة نفسها و بتعيط بانهيار كلامه بيتردد فى ودنها اسلوبه معاها و اللى عمله فيها شريط حياتها كله بيمر قدام عنيها اتحاملت على نفسها و قامت خدت دش و طلعت جابت شنطة السفر و بقت تلم فى هدومها بس ايديها لما جيت على الهدوم اللى رحيم كان جايبها سابتها مكانها فى الدوﻻب و مخدتهاش مخدتش غير اللى هى كانت بتجيبه و بس جيت تلف الخمار عنيها وقعت على السلسلة اللى فى رقبتها السلسلة اللى كانت هديه منه

لمست عليها بهدوء و هى بتفتكر يوم ما ادهالها من 4 سنين

بصت لنفسها بسخرية و قامت شدها من على رقبتها قطعاها و رمتها على الارض و هى بتفتكرجملته

رحيم : متقلعيش السلسلة دى غير لما تزعلى منى او واحدة تانية تيجى مكانها

لفت خمارها و خدت شنطتها وخدت نفس طويل و فتحت الباب و طلعت

رحيم بعصبية : انت ماكنتيش بتفتحى الباب دا ليه

طيف بصتله بنظرة خاليه تماما و قالت : و افتحه ليه عايز ايه تانى

رحيم بصلها لوهله بوجع بس افتكر لجين : انت طردتى لجين من البيت

طيف بضحكة بسخرية و قالت : اما البت دى عليها حبة حركات

رحيم بعصبية : اخلصى انت هترغى

طيف بدموع : و انت عايز تسمع ايه طب لو قولتلك دا محصلش هتصدق معتقدش انك هتصدق حاجة يا رحيم

رحيم : هى ايه اللى هيخليها تكدب يعنى لما تتصل على امها و هى منهارة و بتقول انك طردتيها و انت قايللها فى التسجيل انك هطلعيها من البيت دا

طيف بصتله بقرف و قالت : طب انا طردتها هتعمل ايه

رحيم بقسوة : يبقى هتتطلعى من البيت دا ومش هتتدخليه ابدا دا مش مكانك اطلعى برا

طيف بابتسامة باهته : من غير ما تقول انا كدا او كدا طالعة من البيت دا ميشرفنيش اقعد فى نفس البيت مع واحد زيك انت و مراتك

ومشيت من قدامه بمنتهى الثبات لكن كان جواها وجع وكسرة غير عادية و نار لو طلعت تحرق بيها الاخضر و اليابس طالعة من البيت و مقرره انها مش هتتدخلوا تانى انها هتنتقم من اللى رحيم عمله فيها

رحيم دخل خد دش و لبس و راح على بيت ثريا

فى بيت الحرباية اقصد ثريا يعنى

لجين بسعادة : لو تشوفى عمل فيها ايه يا ماما

ثريا بخبث : و لسه انا مش هرحم حد فيهم

لجين : مبسوطة يا ماما

ثريا بمكر : طبعاا انت بقى ازاى مشفكيش

لجين : انا كنت مستخبية كلامه و اللى عمله دمرها و كسرها و كل دا هيجى عليه فى الاخر بس هو الجانى على نفسه و انا كدا خلصت من طيف هو طردتها خلاص من البيت بس هى لو مكانتش ادخلت فى الملهاش فيه كان كل حاجة هتبقى كويسة بس اقول ايه هى اللى حشرية

ثريا : راحت فى داهية

لجين : بس مقدرش انكر يا ماما صعبت عليا اوى

ثريا بعصبية : ص ايه صعبت عليك و مصعبش عليك عمرك و حياتى

لجين : انا مش قصدى بس .....

ثريا : رحيم جيه اعملى نفسك بتعيطى بسرعه

رحيم دخل لقى لجين قاعدة فى حضن ثريا و بتعيط (وﻻد الك*لب دول لو اطولهم كنت موتهم بجد )

رحيم : لجين

لجين بتعيط هى عاملة نفسها بعيط

رحيم : لوجى

ثريا : عجبك اللى طيف عملته دا يا رحيم تطردها من البيت من ساعة ما جيت و هى منهارة زى ما انت شايف و بحاول اهدى فيها مش عارفة

رحيم : والله يا طنط انا ما كنت اعرف بس عايز افهم اللى حصل (دلوقتى تفهم )

لجين بعياط : بعد ما قفلت معاك لما اتخانقت معايا و قلت انى جايه هنا عند ماما لقتها داخله الاوضة و بتقولى احسن اهو تريحينى منك شوية يلا روحى لامك فانا اتغظت منها و قولتها مش هروح و هقعد هنا قامت زقنى و قالتلى اطلعى برا البيت دا فلما قولتها دا بيتى وبيت ابنى قالتلى ابقى قابلينى لو رحيم كتب الواد دا باسمه اصلا و شديتنى من ايدى لحد باب البيت و زقتنى على برا عجبك كدا يا رحيم

رحيم : لا يا ستى ميعجبنيش يلا بس تعالى نرجع البيت و نتصافى انا و انت و علشان ترتاحى شوية

لجين بخبث : و انا مش هرجع البيت اللى البت دى طردتنى منه ارجع علشان تطردنى منه تانى

رحيم : متقدرش و كمل بعد تنهيده انا طردتها من البيت دا بيتك انت و ابنك يا لجين يلاحبيبتى

لجين : ماشى يلا سلام يا ماما هبقى اجيلك تانى

رحيم خدها و رجعوا على البيت

طيف راحت على شقة باباها راحت بيتها دخلت البيت و عيطت كتير اوى لحد مالقت الباب بيخبط

طيف مسحت دموعها و راحت بصت من عين الباب اول ما شافت اللى على الباب فتحت الباب بسعادة

طيف : طنط نادية

نادية بسعادة و هى بتحضنها : قلبها عاملة ايه يا بت كل دى غيبه

طيف بابتسامة باهته : معلش بقى بس ادينى هقعد معاكوا على طول

نادية بخوف : انت كويسة يا بت مالك عاملة كدا ليه انا فكرتك هتيجى مع ابوك و امك بكرا

طيف بصتلها بخنقة و بعد كدا انفجرت فى العياط

نادية دخلتها جوا بقت تحاول تهدى فيها

نادية : اهدى بس فى ايه بسم الله الرحمن الرحيم مالك يا بنتى بس

طيف بعياط : انا موجوعه اوى يا طنط

نادية : الف سلامة عليك من الوجع مالك يا قلب امك بس

طيف : مش قادرة اتكلم فى حاجة دلوقتى

نادية : انا امك اللى مربياك انت بنتى يا طيف لما تبقى جاهزة تحكى تعالى يا قلبى مكان شقتى ميتوهش انا قدامك على طول اهو

طيف هزتلها راسها

نادية : قومى يا حبيبتى اغسلى وشك دا و تعال اتغدى معانا دا حماتك بتحبك عملالك الاكل اللى بتحبيه كان قلبى حاسس انك جايه يلا يا حبيبتى

طيف راحت فعلا غسلت وشها و راحت على الشقة اللى قدام شقتها ودخلت مع نادية

= ايه يا ست الكل كنت فين اجى من برا مش القيك

نادية : كنت بجبلك هدية

طلع من الاوضة و هو بيقول : هدية اي..

بص بصدمة وقال طيف

طيف بابتسامة : ازيك يا فضل

فضل : انا الحمد الله بخير انت عاملة ايه عاش من شافك

طيف : مش قولتلك هنشوف بعض عن قريب

نادية : طيف هتتغدى معانا النهاردة

فضل : تشرف و تآنس البيت بيتها

نادية : تعال بقى جيب معايا الغدا

فضل بتمثيل الصدمة : نعم

طيف بضحك : انا هجى معاك يا طنط

نادية بغيظ : ليه ما هو اللى بيجيبه كل مره معايا ايه الجديد

فضل : الجديد يا ست الكل ان فى طيف و قبل كدا اللى كانت بتجيب الاكل معاك مش انا

نادية بغيظ : ماشى يا فضل

طيف بضحك : انتم على طول كدا لسه متغيرتوش نفسى تعرف انها امك يا فضل

فضل : دى حبيبتى اصلا

نادية : يلا يا بنتى لو وقفنا نتكلم معاه مش هنخلص

جابوا الغدا و اتغدوا و قضوا وقت بين ضحك و هزار المغرب اذنت

فضل : يلا نصلى جماعة

و فعلا فضل وقف امام و صلى بيهم

رحيم رجع البيت مع لجين لقى الكل رجع البيت

اتغدوا و قعدوا سوا زى كل مره

لحد قبل العشاء

سعد بقلق : ﻻ كدا كتير هى طيف فين كل دا

هات الفون دا ارن عليها

سعد رن عليها مره و اتنين و تلاتة و مفيش رد

احمد بقلق : رن عليها تانى كدا يا بابا

رحيم بخوف لتكون اذت نفسها : حاول تانى يا جدى

سعد رن تانى

نادية : ماتردى يا بنتى دى رابع رنه

طيف بصت للفون بتفكير و ردت جالها صوت سعد اللى باين عليه القلق : انت فين يا بنتى

طيف بهدوء : انا فى الشقة بتاعت بابا يا جدى

سعد : ليه امك و ابوك لسه هيجوا بكره بليل

طيف بتوتر : اصل كان فى كام حاجة كدا بعملها فى الشقة و هبات هنا و بكره هكمل

سعد بقلق : طب مخدتيش حد معاك ليه

طيف : محدش كان فاضى

سعد : طب تعالى باتى هنا و ابقى روحى بكرة تانى علشان متباتيش لوحدك

طيف : ما طنط نادية هتبات معايا

نادية بصتلها باستغراب لانها قالتلها مفيش داعى تباتى معايا

سعد : طب خلى بالك من نفسك

طيف : حاضر يا جدى سلام

احمد : طب كويس الحمد الله انها كويسة

عطر : بس غريبة انها تطلع من البيت من غير ما تقول لحد

رحيم بتوتر : عادى يا عطر

تانى يوم

طيف قعدت تجهز البيت و تعمل فى اكل و على العشاء دخلت تجهز علشان هتروح على المطار تجيب مامتها و باباها

راحت مع فضل و نادية على هناك و سعد و احمد و ادم على هناك

سليم و هند نزلوا

طيف راحت عليهم باندفاع بقت تحضن فيهم و تعيط على اخرها

هند بقلق : ايه يا حبيبة ماما مالك

طيف بعياط : وحشنى اوى بس يا حبيبتى

سليم حضانها : ايه يا بنت قلبى ما احنا كل يوم بنكلمك فيديو كول يعنى

طيف : الفيديو كول غير وجودكم قدامى

هند و هى بتمسح دموعها: خلاص مفيش فيديو كول تانى فى حضننا و بس

سعد : يلا على البيت تعالى يا نادية انت و فضل معانا

طيف همست لسليم : بابا لوسمحت تعال نروح بيتنا مش عايزة اروح هناك

سليم بصلها باستغراب قالتلوا هقولك كل حاجة بس نروح بيتنا الاول

سليم : معلش يا عمى يدوبك هنروح ننام و الصبح هنجيلكم على طول

هند بصتله باستغراب بس سكتت و ايددت كلامه

سليم : هو رحيم فين

آدم : عندو شغل مهم

هند : ربنا يعينوا

كل واحد راح على بيته

سليم : ممكن اعرف ست البنات مالها بقى

طيف بتوتر : مفيش

هند : طب قولى لماما حبيبتك

طيف بلمعه دموع فى عنيها : ممكن بعدين هقولوكوا كل حاجة بس مش دلوقتى

سليم بتنهيده: على راحتك

طيف : ادخلوا ارتاحوا من السفر

عدى شهرين

طيف بتتهرب من انها تروح عند سعد و بدأت تاخد كورسات فى التصميم و التطريز تنمى بيها قدراتها و بدأت تشتغل شغل مبدأى تفصل حالتها النفسية بدأت تتدهور معدش عندها ثقة بنفسها زى الاول و خايفة من كل اللى حواليها انهم يخذولواها

سليم و هند مستغربين من تهربها دا

سعد كل ما يسأل عليها او يكلمها تتحجج باى حاجة

رحيم اللى مشتاق ليها و لايامها بس ملوش وش يروح يشوفها او يكلمها غضبه و عصبيته منها مخلياه مش راضى عنها

و فى يوم هند دخلت الاوضة على طيف لقتها منهارة و بتعيط برعشة غير طبيعية

هند جريت عليها بخوف : مالك يا حبيبتى مالك فيك ايه

طيف بتنتفض و بتعيط بانهيار و بس

هند بخوف : سلييييييم يا سليييييم

سليم بخضه : فى ايه

هند بدموع : مش عارفة تعال شوف بنتى مالها

سليم واقف مصدوم من منظر بنته و انهيارها و و رعشتها

سليم راح حضنها و بقى يهدى فيها : اهدى يا قلب بابا بس و قوليلى فيك ايه

هند بدموع و هى بتلمس على شعرها : مالك يا عمرى انت

سليم بقى يقرأ لها قرآن لحد ما رعشتها هديت بس عياطها لسه موجود

سليم : بقالك شهرين بتتهربى منى مش عايزة تحكى مالك يا حبيبتى

طيف بعياط : أنا حامل

هند و سليم بصولها بصدمة

فى القسم

العميد : يحيى كدا الموضوع زاد عن حده و بتوع تجارة المخدرات مش عارفين نمسك عليهم حاجة

يحيى بابتسامة : مين قال

العميد بصله باستغراب

يحيى كمل كلامه و قال : كان فى صحافية من فترة راحت هناك و صورت و سجلت كام حاجة كدا هما الحاجة دى مش معاها و مش مع حد مع انا وبس

العميد : طب كويس انا عايز الصحافية دى تبقى معاك فى كل حاجة و كل خطوة بعد كدا

يحيى : مستحيل

العميد برفع حاجب : احنا هنهزر و كمان هيبقى معاك عنصر من المخابرات معاك

يحيى : بس يا فندم

العميد : مفيش بس دا اللى عندى اتفضل على شغلك يا حضرة الرائد

فى الشركة

نهى سكرتارية ادم

نهى : يا مستر ادم فى شركة اعلانات باعته فاكس عايزيننا فى شغل

ادم بانشغال : حطى الورق على المكتب هنا و انا هبقى اشوفه

نهى قربت على المكتب و قصدت تقرب من ادم و اتلكمت بدلع : اى خدمة تانية يا بشمهندس

ادم بصلها و اتصدم من قربها فى نفس اللحظة دخلت ميرا عليهم

ميرا : ادم كنت ميرا بتوتر : انا اسفة و جيت تطلع

ادم بعد بالكرسى و قال بجدية : استنى عندك و انت يا نهى اتفضلى على مكتبك

ادم : كنت عايزة ايه

ميرا بتوتر : خلاص مفيش حاجة

ادم قام وقف و قرب عليها ميرا رجعت بخوف لورا

ادم : انت خايفة منى

ميرا بتوتر : ﻻ

ادم : طب كنت عايزة ايه

ميرا : كنت عايزاك تساعدنى فى حاجة

ادم : طب تعال

ادم خدها و راح على مكتبها هى و رحيل و بدأ يشرحلهم اللى كانوا عايزينه

بعد كدا راح على مكتبه

ادم : نهى عايزك

نهى قامت وراه

نهى : نعم يا مستر ادم

ادم بجدية : يا ريت تحترمى نفسك و تخليك فى شغلك علشان المرة الجاية برفدك

نهى بخوف : انا اسفة يا فندم خلاص اخر مره

ادم : كويس روحى شوفى شغلك

هند و سليم بصيين لطيف بصدمة

هند بصدمة : حامل

سليم : ازاى

طيف بعياط : اللى حصل ............

ونكمل بعدين

يا ترى ايه رد فعل سليم ؟

انا هحاول على قد مقدر هنزل بارت كل يوم يوم هيبقى طويل و يوم هيبقى كبير و هحاول على قد مقدر هنزلكم و ياريت تراعى بعض شوية