تحميل رواية قسمت بقلم ميمي عوالي pdf

فى حى متوسط زى معظم احيائنا ، بيوت علم عليها الزمن والسنين ، نهاره وليله الشوارع مليانة بالناس .

فى بيت من بين البيوت دى نلاقى بيت الست زينب أللى اترملت بعد عشرتها سنين مع شريك عمرها . كان جوزها عبد الرحمن موظف حكومة ، لكن كان بيشتغل على تاكسى بتاع واحد صاحبه بعد الضهر عشان يقدر على مصاريف المعيشة وتعليم ولاده ، وكانت بتحبه جدا . عاشوا مع بعض على الحلوة والمرة زى مابيقولوا ، كانوا واهبين حياتهم كلها لولادهم ، لحد ما عبد الرحمن وقع من طوله فجأة وهو فى شغله ومات قبل حتى ما زمايله يلحقوا يوصلوه المستشفى .

ولما مات كان سايب لزينب ٣ ولاد . الكبيرة قسمة ، كانت وقت موت أبوها فى اخر سنة فى كلية تجارة ، وبعدها زينة اللى كانت فى تانية حقوق وتوأمها أحمد اللى كان فى اولى كلية هندسة . وبرغم ان زينة وأحمد كانوا توأم الا انهم كانوا مختلفين الطباع تماما . زينة كانت متطلعة ، انانية ، مصلحتها فوق الجميع وقبل الجميع ..كان كل طموحها تتجوز واحد غنى يرفعها لفوق ، كانت جميلة وكانت حاسة بجمالها ده .

أحمد كان اجتماعى ومجتهد ودايما حاطط هدفه قدام عينه ، دخل هندسة لان ابوه كان بيتمنى يشوفه مهندس ، كان بيحب اسرته جدا ودايما كان عنده استعداد انه يعمل اى حاجة عشانهم .

قسمت ..كانت البكرية ، اول فرحة عبد الرحمن وزينب ، كانت جميلة من جواها وبراها ، قلبها كان رقيق عندها حنان زى حنان الام على صغارها .

لما مات عبد الرحمن ..حاولت زينب تمشى حالها بالمعاش اللى طلعلهم ، ماقدرتش .

"أوقى احمد قاللها انه هيسيب الكلية ويشتغل ، لكن قسمت رفضت بشدة وقالتله :"

"بقى عاوز تضيع حلم بابا اللى فضل يحلم بيه السنين دى كلها يا احمد"

"احمد :"

"طب هنعمل ايه ياقسمة ، مافيش حل غير كده"

"زينب :"

"وفيها ايه يعنى لما كل واحد فينا يحاول يوفر فى حاجة معينة ونلم الليلة شوية"

"زينة :"

"هنوفر ايه بس ياماما ، مانتى شايفة اهوة ، احنا يادوب ماشيين على القد ، هنعمل ايه تانى ، وبعدين احمد ممكن يشتغل مع الكلية ، مش لازم يسيبها يعنى"

"قسمت :"

"احمد لا يعنى لا ، مايسيبش كليته ولا يهملها ابدا ، وبعدين ده بيرجع من كليته مش شايف قدامه ، يشتغل امتى وازاى"

"زينة بحدة :"

"اومال هنعمل ايه يعنى ياست قسمت ، ماما يعنى هى اللى هتنزل تشتغل مثلا"

"قسمت وهى بتبوس راس امها :"

"لا طبعا ، انا هشوف شغل ياماما ماتقلقيش"

"احمد :"

"طب مانتى كمان عندك كليتك ياقسمة ، وانتى فى اخر سنة السنة دى"

"قسمت بابتسامة :"

"ماتقلقش ياحبيبى ، اولا انا كليتى نظرى ، وخلاص هم شهرين واخلص الكلية خالص ، ثانيا بقى ..انا صاحبتى مامتها عندها بوتيك هقف معاها فى البوتيك بتاعها على ما اخلص خالص وبعدها اشوف شغل بشهادتى"

"زينة :"

"انتى عاوزة على اخر الزمن تبقى بياعة فى محل ، افرضى حد شافك"

"قسمت باستغراب :"

"حد شافنى .. ده اللى هو ازاى يعنى ، هو انا لما اقف فى بوتيك تبقى حاجة عيب واللا حرام ياست زينة"

"زينة بتمرد :"

"مش قصدى ، بس لو حد شافك من صحابى وانتى واقفة تبيعى فى محل يقول ايه"

"احمد بسخرية :"

"هيقول انها متمرمطة عشان تلبيلك طلباتك ياست زينة"

"زينة :"

"ياسلام .. وهو الشغل اللى فى الدنيا كله خلص عشان تروح تقف بياعة فى محل"

"زينب :"

"ده بدل ماتقوليلها كتر خيرك يا اختي"

"زينة بغيظ :"

"كتر خيرها على ايه ان شاء الله، على السمعة الزفت اللى هتجيبهالنا ، انتو ماتعرفوش اصلا الناس بتتعامل مع البياعين دول ازاى"

"زينب بقلق :"

"لا يا قسمت ، لو حد يابنتى هيضايقك واللا يعاملك وحش يبقى بلاها خالص ، احنا نربط على بطننا شوية لحد ماتتخرجى يابنتى ، وبعد كده ربنا يفرجها ، نحاول نلغى كل الحاجات اللى ممكن تبقى رفاهية بالنسبة لنا"

"احمد :"

"انا عن نفسى خلاص مش عاوز الچيم"

"زينب بابتسامة :"

"حلو ، وايه كمان"

"قسمت :"

"وانا ممكن اوفر فلوس مواصلاتى"

"زينب :"

"هتمشى كل ده يابنتى ، دول اربع خمس محطات ، كتير عليكى"

"زينة :"

"اعتبريها رياضة ياماما ، عشان تحافظ على رشاقتها"

"قسمت :"

"ماتقلقيش ياماما ، وبعدين دول هما شهرين ، هيعدوا هوا"

"احمد :"

"وانا ممكن كمان اوفر تمن الملازم والكتب وابقى استلفهم من حد من صحابى ، كلهم بيحبونى ومش هيتأخروا عنى"

"قسمت :"

"وانا كمان ياماما ، هعمل زى احمد كده"

زينب بصت لزينة وقالتلها :

"وانتى ياست زينة"

"زينة :"

"انا ايه ، انا ما اقدرش امشى للكلية زى قسمت ، وماينفعش استلف ملازم من حد زيهم"

"احمد :"

"وليه بقى ان شاء الله"

"زينة بتمرد :"

"من غير ليه ، انا ماينفعش احرج نفسى مع حد ، اتكسف ، وبعدين انا عاملة لنفسى وضع ومكانة معينة وسط زمايلى ، ماينفعش اتغاضى عنها"

"احمد وهو بيحاول يكبت نرفزته عشان خاطر مامته :"

"على فكرة .. ياريت تفهمى ان الدنيا فيها حاجات كتير مهمة غير زينة"

"زينب :"

"بالنسبة لك يازينة .. مافيش تاكسى بعد كده ، تركبى الاتوبيس"

"زينة بغضب :"

"ايه ياماما .. مانتى عارفة انى مابعرفش اركب اتوبيسات"

"زينب :"

"وماينفعش اختك تمشى على رجلها وانتى تركبى تكاسى ، ومافيش شرا لبس ولا مكياج"

"احمد :"

"اديكم متداريين فى الاسود لغاية ما السنة تعدى على خير ونبقى نشوف بعد كده هنعمل ايه"

"زينة :"

"وليه مانكلمش عم مصطفى ، مش يمكن يقف جنبنا ويساعدنا"

"احمد :"

"وهيساعدنا ازاى بقى ان شاء الله، هيدينا صدقة مثلا ، انسى خالص الموضوع ده"

"زينة :"

"ده ابن عم بابا وكان بيحبه ، وغنى ، فيها ايه يعنى"

"قسمت :"

"يعنى انتى كنتى زعلانة على شكلك لو كنت اشتغلت بياعة فى بوتيك ، ومش هامك شكلك وانتى بتمدى ايدك وبتشحتى"

"زينة بغضب :"

"دى ماسمهاش شحاتة"

"احمد :"

"اومال اسمها ايه بقى ان شاء الله"

"زينة :"

"اسمها اننا نعتبر ولاد اخوه ومن واجبه انه يهتم بينا"

"زينب :"

"الكلام ده يابنتى لما هو اللى يسأل ويعرض المساعدة ، لكن هو ماسألش ، وخلاص بقى سيبوكم من كل ده ، كل واحد فيكم يحاول يقرط على نفسه شوية على مانشوف ربنا كاتبلنا ايه"

وتمر الايام وسط تضحية زينب وصمود احمد وقسمت وتمرد زينة المستمر ، لغاية ماخلصت السنة الدراسية ونجحوا كلهم .

واحمد صمم انه يشتغل فى الاجازة ، وفعلا قدر انه يشتغل فى كوفى شوب مستواه عالى وكان سعيد جدا انه هيقدر يساعد امه ويشيل من عليها شوية ، لكن مامته مارضيتش تاخد منه حاجة وطلبت منه يحوش الفلوس عشان يقدر يكفى متطلباته اثناء الدراسة ، وفعلا احمد اقتنع بكلامها ونفذه وهو بيحاول بكل قوته انه يوفر مصاريف دراسته ودراسة زينة .

وابتدت قسمت تدور على شغل ، تعبت اوى وكانت قربت تيأس لحد ماربنا كرمها ورزقها بشغل فى مكتب محاسب قانونى .

المكتب كان فرع من شركة مكونة من مجموعة من المحاميين والمحاسبين المتخصصين ، واللى كل شغلهم تقريبا بيقوم على قضايا الضرايب ، وعشان كده الشركة كانت معروفة ومشهورة .

وقسمت لما مضت العقد فيها كانت هتطير من الفرح . واول ماوصلت البيت وقالت لزينب .

"زينب :"

"مبروك يابنتى ، صبرتى ونولتى ياقسمة"

"زينة :"

"مبروك ياقسمت ، اعملى حسابك تثبتى نفسك بسرعة فى الشركة دى ، عشان لما اتخرج تخليهم يشغلونى معاهم"

"قسمت بابتسامة :"

"بس انتى اتخرجى ياست زينة وربنا يعدلها ، وبعدين مش المفروض انكم بيبقى ليكم فترة تدريب الاول وبعد كده تشتغلوا"

"زينة :"

"ده لما تكونى هتروحى تترافعى ومحاكم بقى ووجع قلب ، لكن لما تشتغلى فى شركة زى دى ..عادى ، وياسلام بقى لو وقعتى حد من اصحاب الشركة فى هواكى وتتجوزيه ، ساعتها اشتغل فيها وانا حاطة رجل على رجلى"

"قسمت بضحك :"

"هتفضلى طول عمرك مصلحجية ، بقى تجوزينى عشان تشتغلى"

"زينة :"

"وهو انا يعنى بجوزك اى حد ، ده انا بجوزك صاحب شركة قد الدنيا"

"قسمت وهى لسه بتضحك :"

"طب ادينى فرصة افكر ولو وافقت ، هعمل خطوبة وكتب كتاب مع بعض"

"زينب وهى بتضحك :"

"الله يحظك ياقسمت ، ضحكتينى يابنتى"

"قسمت :"

"انا هكلم احمد افرحه"

"زينة :"

"وخليه يسلفك قرشين تجيبى منهم كام طقم جديد كده لزوم الشغل"

"قسمت وهى بتحط التليفون على ودنها :"

"انا مش عاوزة حاجة ، اللى عندى كفاية الحمدلله"

"زينة بامتعاض :"

"فقرية"

"قسمت :"

"احمد ياحبيبى ، ازيك"

"احمد :"

"ازيك ياقسمة ، انتو كويسين"

"قسمت :"

"ااه ياحبيبى كلنا بخير ، انا بس قلت اقوللك خبر حلو"

"احمد بمرح :"

"ايه زينة قررت تتنازل عن العرش"

"قسمت بضحك :"

"لا ، مش للدرجة دى"

"احمد :"

"اومال ايه ..خير"

"قسمت :"

"اشتغلت فى شركة ابو النصر"

"احمد بفرحة :"

"الخبراء القانونيون"

"قسمت :"

"ايوة"

"احمد :"

"الف مبروك ياقسمة ، انتى تستاهلى كل خير ، وهجيبلكم عشوة حلوة على حسابى بمناسبة الخبر ده"

"قسمت :"

"ياحبيبى ماتكلفش نفسك وخد بالك من فلوسك"

"احمد :"

"ياستى ، هو انتى كل يوم هتكتبى عقد فى شركة زى دى"

"قسمت :"

"ماشى ياحبيبى ، هنستناكوا"

واشتغلت قسمت فى الشركة ، كان رئيسها فى المكتب الأستاذ ابراهيم ، وده كان المسئول عن قسم المحاسبة كله ، كان راجل طيب فوق الاربعين ، لكن كان حازم جدا فى شغله وكان عنده صبر شديد جدا فى انه يفهم كل موظف متطلبات وظيفته ويفضل وراه لحد مايعلمه كل حاجة ، و ده اللى عمله مع قسمت وفضل ساندها لغاية مافهمت الشغل كويس جدا وبقى ليها اسمها ووزنها فى الشركة .

وكان ليها زملاء كتير لكن قسمت كانت دايما بتتعامل مع الكل فى حدود شغلها وبس ، وكانت بتاخد مرتبها تديه بالكامل لمامتها وكانت بتاخد مصروفها منها اكنها لسه فى الكلية ، ويادوب الدنيا ابتدت تتعدل معاهم لان مرتبها كان معقول .

وعمرها ما اتعرفت على اصحاب الشركة ولا اتعاملت معاهم ، لكن كل اللى تعرفه عنهم انهم تلات اخوات ، عصام وعلى و عزيز . عصام كان محامى كبير جدا متخصص فى قضايا الضرايب ، وعلى كان يعتبر من اهم المحاسبين القانونيين فى البلد ، لكن ماكانتش تعرف اى حاجة عن عزيز وما اهتمتش انها تعرف عنه حاجة ، كانت بتقوم بشغلها وبس .

بعد مرور سنتين ، كان فى قضية مهمة جدا لحد كبير ، وكانت قسمت هى اللى ماسكة الحسابات الخاصة بالقضية دى ، وبعد ماخلصت كل حاجة راحت تسلم الملف للاستاذ ابراهيم اللى قاللها :

"خلى الملف معاكى ياقسمت يابنتى ، وادرسيه كويس اوى عشان فى اجتماع بكرة الصبح مع صاحب القضية مع الاساتذة الكبار وانتى هتحضريها معاهم"

"قسمت اتخطفت شوية وقالتله :"

"طب ليه يا استاذ ابراهيم ، مش حضرتك اللى دايما بتحضر الاجتماعات دى مش احنا"

"ابراهيم :"

"الاوامر يابنتى ان اللى ماسك الملف ده مايشتغلش فى اى حاجة غيرة لغاية ما القضية تخلص ، فمش هينفع انا اللى اتكلم فيها وعشان كده كانت الاوامر ان اللى مسك الملف هو اللى هيكمل فيها للاخر"

"قسمت باستغراب :"

"واشمعنى يعنى القضية دى"

"ابراهيم :"

"الله اعلم ، بس زى مانتى شايفة ، دى قضية بملايين"

"قسمت :"

"وعشان كده مستغربة انها تتساب لحد صغير مننا"

"ابراهيم بابتسامة ومرح :"

"مين ده اللى صغير ، ده انتى سمعتك وصلت للكبار ياقسمت"

"قسمت بابتسامة :"

"ربنا يستر يا استاذ ابراهيم ، بس هو ينفع تبقى موجود معايا بكرة على الاقل"

"ابراهيم بمرح :"

"هو انا يعنى هغششك ياقسمت ، اجمدى كده ، وبعدين واضح جدا انها مش هتبقى اخر مرة"

تانى يوم فى الاجتماع ، خبطت قسمت ودخلت قاعة الاجتماعات واللى كانت اول مرة تدخلها من يوم ما اشتغلت فى الشركة ، القاعة كانت فى دور منفصل تماما ، لانها كانت فى الدور الاخير ، واللى ماكانش فيه غير قاعة الاجتماعات الراقية جدا و ٣ مكاتب فى غاية الفخامة ، كل مكتب ملحق بيه قسم خاص للسكرتارية .

لما دخلت قاعة الاجتماعات لقت تلات رجالة قاعدين باسترخاء شديد بيتناقشوا مع بعض فى حاجة ، بس لما دخلت بصولها وسكتوا .

"قسمت بنوع من الخجل :"

"صباح الخير ، انا قسمت من قسم الحسابات"

"رفع على ايده وقاللها :"

"ااه .. قسمت تعالى ادخلى واقفلى الباب"

دخلت قسمت بهدوء وعلى شاورلها على كرسى قعدت عليه .

"على :"

"انا على ، و ده عصام ، وده عزيز"

"قسمت وهى بتحرك راسها بالتحية :"

"تشرفت بمعرفة حضراتكم"

"على :"

"احنا قدامنا نص ساعة على ما العميل يوصل ، عاوزينك تشرحيلنا كل حاجة فى الملف بايجاز شديد"

ابتدت قسمت تتكلم بخجل فى البداية ، بس بسرعة اندمجت وهى بتجاوب على اسئلتهم بمنتهى الحرفية وهى بتوزع نظراتها عليهم .

بعد ماخلصوا سألها عصام وهو بيفصصها بعنيه :

"انتى بقالك معانا قد ايه فى الشركة"

"قسمت :"

"سنتين يافندم"

"عصام وهو بيبص بخبث لعلى :"

"دايما واقع واقف انت"

"على ضحك وهو بيكتب ملاحظاته فى ملف قدامه وقال :"

"وعلى نياتكم ترزقون"

وسمعوا صوت خبط على الباب ودخلت سكرتيرة عصام تبلغه بوصول العميل ، فخرج عصام استقبله ودخله لاوضة الاجتماعات وكان معاه وكيل اعماله .

"عصام وهو بيعرفهم على بعض :"

"مدحت بيه السيوفى ، طبعا اشهر من نار على علم ، وده على بيه اخويا اشهر محاسب قانونى فى البلد ، و عزيز بيه شريكنا واخونا التالت ، وتدى الانسة قسمت وهتبقى مسئولة عن التسويات المالية فى قضيتك مع على بيه"

تبادلوا كلهم التحية ولما جه مدحت يسلم على قسمت اضطربت وقالت وهى محرجة :

"ا اانا اسفة بس مابسلمش"

"مدحت وعينه فيها اعجاب شديد وواضح بيها :"

"عندك حق ، مش المفروض ان اى حد ينول الشرف ده كده ببساطة"

قسمت اتكسفت وما حاولت ترد ، لكن دارت بعينها بسرعة مابين الاخوات التلاتة ، لقت على اخد الموضوع ببساطة لكن عصام بصته ما كانتش مريحاها ابدا ، وعزيز كان ساكت باستمرار ، ماتكلمش ابدا ، حتى طول الاجتماع كان كل اللى بيعمله انه بيكتب حاجات فى ملف قدامه ويعرضه على اخواته وبس .

وفضلوا فى اجتماع مغلق يتناقشوا فى القضية لمدة ساعتين كاملين وقسمت كانت بتجاوب على كل سؤال بسرعة واتقان وده خلاها تنول اعجاب كل اللى موجودين .

وبعد الاجتماع ماخلص مدحت شكرهم وسلم عليهم وقبل مايمشى التفت لقسمت وقالها بنظرة لعوب :

"اتمنى اشوفك دايما يا انسة قسمت ، وان شاء الله افضل عميل مميز كده عندكم وتفضلى ماسكالى ملفات شغلى ، وتشرفينى فى الشركة بتاعتى"

"عصام :"

"اكيد هتبقى معايا وانا جايلك الاسبوع الجاى فى المعاينة"

"مدحت بفرح :"

"كويس انك قلتلى عشان اعمللكم حفلة تليق بتشريفكم ، دى الانسة قسمت هتنورنى"

"قسمت باقتضاب :"

"شكرا يافندم"

بعد ماعصام وصل مدحت لبرة ورجع ، كانت قسمت بتلم الاوراق بتاعتها وكان باين عليها الاضطراب اللى لاحظه على .

"فقاللها :"

"مالك ياقسمت"

"قسمت بلجلجة :"

"هو انا ينفع اطلب طلب من حضرتك"

"على :"

"طلب ايه"

"قسمت :"

"يعنى .. هو ينفع انى ما اروحش الشركة بتاعة مدحت بيه"

"على باستغراب :"

"وليه بقى"

"قسمت بحرج :"

"يعلى بيه ..ارجوك اعفينى"

"عصام :"

"بلاش هبل ، مانتى هتبقى معايا ، ايه مشكلتك"

"قسمت :"

"حضرتك انا مش لاقيالى لازمة انى اروح هناك"

"على :"

"لا طبعا ليكى ياقسمت ، الحصر والمعاينة دول بيبقوا اهم حاجة ، ده انتى المفروض تنبسطى انك هتتعلمى حاجة جديدة ، اللى فى سنك عمرهم مايعرفوها"

قسمت سكتت وبصت للارض وقالت :

"اللى حضراتكم تشوفوه"

ويومها فى البيت كانت بتحكى لمامتها اللى حصل وهى متضايقة وقلقانة .

"زينب :"

"ماتقلقيش يابنتى ، ربنا يحفظك من كل سوء ، انا دايما قلبى بيدعيلك"

"زينة :"

"يعنى انتى النهاردة قعدتى مع عصام ابو النصر واتكلمتم سوا وكمان هتروحى معاه لشركة مدحت السيوفى"

"قسمت باستغراب :"

"وايه المشكلة يعنى"

"زينة :"

"مدحت السيوفى اغنى اغنياء البلد ، وعصام ابو النصر اشهر محامى عازب فى البلد"

"قسمت :"

"وايه عرفك انه عازب"

"زينة :"

"هو انتى يابنتى مش عايشة فى البلد دى ، اشحال ان ماكنتيش بتشتغلى معاهم"

"قسمت :"

"اديكى قلتى ، بشتغل معاهم ، مش مناسب"

"زينة :"

"دى اخبارهم دايما على النت"

"قسمت بفضول :"

"وايه بقى اخبارهم دى ، وليه يعنى تبقى اخبارهم على النت"

"زينة :"

"يابنتى اغنيا ومشهورين وصغيرين وقمرااااات"

"قسمت :"

"قمرات ، بذمتك مش مكسوفة من نفسك ، فى راجل يتقال عليه قمر، الراجل يتقال عليه وسيم ، جذاب ، مش قمر"

"زينة :"

"ده لما حلاوتهم تبقى حلاوة طبيعية ، انما دول ياخراشى عليهم يهبلوا ولا نجوم هوليوود"

"زينب :"

"ليه يعنى مش بنى آدمين زينا"

"زينة وهى بتمسك تليفونها وبتكتب عليه :"

"استنى بس لما اوريهوملك عشان تصدقينى وتعذرينى ، وطلعت صور على التليفون من على النت وورتهم لمامتها ، شوفى الحلاوة بذمتك مش عندى حق"

"زينب :"

"اللهم صل على النبى ، دول بجد زى القمر ياقسمت ، ده انا كنت فاكراهم كبار وعواجيز عشان يبقوا مشهورين كده"

"قسمت :"

"لأ ياماما مش كبار ، بس هما زى ماسمعت ابتدوا بمستوى عالى فكبروا بسرعة"

"زينة :"

"الفلوس بتعمل اكتر من كده"

"قسمت :"

"بس ده مايمنعش انهم شاطرين"

"زينة :"

"همتك بقى تشغلينى معاكى ، انا النتيجة بتاعتى خلاص قربت تظهر"

"قسمت :"

"ربنا يقدم اللى فيه الخير ، سيبيها على الله"

راحت زيارة المعاينة مع عصام وعلى عند مدحت ، ولما لقت على معاها ده خلاها حست بالاطمئنان نوعا ما ، وطول الزيارة كانت بتتجاهل تعليقات مدحت ومغازلته الصريحة ليها ، واللى كانت بتقابلها كلها بتكشيرة وجدية شديدة ، ولما مدحت لقاها ما اتجاوبتش معاها بطل يضايقها ، وهى ما عرفتش ان كان زهق واللا احترم خصوصيتها ، بس حمدت ربنا انه بطل يسخف عليها .

الاجتماعات اتكررت بينها وبين الاخوات التلاتة واللى كان دايما عصام اثناء كلامهم فى الشغل يرمى كلمة كده وكلمة كده بقصد الغزل وكان بيبقى عامل انه بيهزر ، بس هو كان بيبقى قاصد يشوف رد فعلها ايه ، وهل هتلين فى ايده واللا لا ، وكان دايما على تركيزه كله فى الشغل وما بياخدش كلام اخوه بجدية ، لكن دايما قسمت كانت بتبقى مستغربة ان عزيز باستمرار ساكت بيسمعهم وبيكتب وبس وكان نفسها تعرف سر سكوته ده ، لكن خافت تسأل اى حد لغاية ما قررت تدخل على النت وتحاول تعرف عنه اى حاجة .