رواية كيان الفصل الخامس عشر 15 - بقلم روري ابراهيم

بدر خرج برا و اتصل على سماح. بدر: كويس إنك مقولتلهاش حاجة. سماح بانهيار: إحنا المفروض نقولها إمتى؟ بدر: كيان تعبانة وحالتها النفسية مش أحسن حاجة، عايزاني بقى أقولها إن أختها ماتت عشان حالتها تسوء أكتر؟ أنا خسرت واحدة ومش عايز أخسر التانية. سماح: طب أعمل إيه لما تسألني عليها؟ إنت عارف إن كيان روحها في روحها. بدر: اتحججي بأي حاجة يا سماح، بس أهم حاجة متعرفش. سماح: حاضر يا بدر، حاضر.

بدر: طب بصي، أنا هقفل دلوقتي عشان أدخلها وهبقى أكلمك بعدين. سماح: تمام، ماشي. بدر دخل لكيان عشان يقعد معاها شوية، لقاها نامت تاني، فسابها وقعد على الفون. نروح بقى عند الشباب. زين: وحشتني أوي. حسن: ما تنهد وتقعد بقى، زهقتني. زين: بقالي كتير مشوفتهاش. حسن: مكنتش ساعة يا زين، انهد واقعد. زين: أنا رايحالهم. حسن قام شده على الكرسي وقعه عليه.

حسن: يا عم بقى، أنا مستحملك من الصبح، انهد واقعد بقى، إنت عايز تعمل ليها ولك مشكلة. زين: طبعاً مش عايز أعمل مشكلة، بس هي وحشتني أوي. حسن: طب أنا عندي فكرة. زين: أنقذني بيها وحياة كريم. حسن: ... زين: يبن اللعيبة. حسن: أي خدمة، عد الجمايل بقى. زين: والله إنت اللي ليا في العيال دي. بعدها بساعتين كانت كارما رايحة لكيان. كارما بتخبط على الباب. كارما وهي بتطبل على الباب: يا صالح يا صالح. بدر قام يفتح: في إيه؟ مين حضرتك؟

كارما: إيه الجمال ده؟ أكاد من فرط الجمال أذوب. بدر: ما تحترمي نفسك يا آنسة. كارما: هو حد يشوف الجمال ده وما يعبرش عنه. بدر: اللهم طولك يا روح، عايزة إيه يا بنتي؟ كارما: أه صح، أنا كنت جاية للبت كيان. بدر: هو إنتي تعرفي كيان؟ كارما: صحبتي الانتيم. بدر: انفضي، ادخلي وأنا هخرج عشان أسيبكم براحتك، والبت لو باظت شوفي هعمل فيكي إيه. كارما: تحت أمرك. كارما دخلت عند كيان. كارما: يخربيتك، إنتي لسه نايمة.

كيان ولا حياة لمن تنادي.

كارما راحت عند ودن كيان:

طوووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو!

كارما: أخيراً صحيتي. كيان: والله لا أقوم أموتك. كارما: هدي نفسك يا وحش، مش كده. كيان: أهدي نفسي إيه؟ إنتي طرشتيلي وداني، والله لأموتك. كارما: حرام إنك تضيعي مستقبلك بسبب واحدة شبهي. كيان بعصبية: هقتلك وهقول دفاع عن النفس. كارما وهي بتفتح باب الأوضة وبتجري: وريني بقى هتقتليني إزاي. كيان جريت وراها بعصبية: والله ما هسيبك يا كارما الكلب. كارما لقت بدر واقف، فوقفت وراه.

كارما: وحياة عيالك يا قمر إنت، أنقذني من إيد البت دي. كيان: إوعى يا بابا، إوعى، والله لأقتلك يا كارما الكلب. كارما: أوبا، هو الحاج الحليوة ده يبقى أبوكي؟ ده أنا كنت بشقطه من شوية. كيان: يخربيتك، بتشقطي أبويا. بدر: بس يا بنات، بس، أنا دوخت. كارما بعجرفة: الله يحرقك يا زين إنت وحسن. بدر باستغراب: زين وحسن مين؟ كارما وهي مش بتستوعب اللي قالته: ينهار أسوح، وجريت من قدامهم. بدر وهو بيسأل كيان: زين وحسن مين يا كيان؟

كيان بارتباك: معرفش يا بابا، أنا هروح أقتل البت دي وهجيلك. بدر: خلي بالكي لا تقعي. وقبل ما يخلص جملته كانت كفخت على وشها. بدر: ده أنا لسه بقول. كيان قامت بسرعة وكملت جري ورا كارما. بدر وهو بيسقف بإيده: استغفر الله العظيم يا رب، أنا مخلف عاهات، والله لأ، وإيه مصاحبة واحدة أهبل منها. ربنا يهديكم.