رواية ليل وزين الفصل الثامن عشر 18 - بقلم اميرة جمال

زين دخل أوضة ليل فى المستشفى لقاها نايمة والدكتور كان واقف جنبها وبيمشى ايده على رأسها وجسمه. زين بغضب وعيون كلها شرار: بتعمل ايه ياحيوان. ليل صحت وهى مخضوضه من الصوت: فيه ايه يازين. زين من غير كلام اتجه ناحية الدكتور وبدأ يضربه بعنف وكان هيموت فى ايديه لولا الأمن اتدخلوا واخدوا الدكتور من ايديه. ليل بعياط: ليه عملت كده يازين. زين بعصبيه وغضب أعمى: انتى تخرسي خالص، عاجبك اللى عمله يعنى. ليل: هو عمل ايه بس.

زين: بدأ دخلت لاقيته بيتحرش بيكى وبيمشى ايده على جسمك. قال كلامه بعصبيه شديدة. شهقه عاليه خرجت من ليل وحطت ايدها على بوقها وهى بتعيط. ليل: ايه لسه صعبان عليكى ياهانم. زين: انا كنت خايفه عليكى. كلمتين منها كانوا كفيلين انهم يهدوا بركان الغضب اللى جواه وياخد باله انها مالهاش ذنب فى عصبيته وصعبت عليه دموعها اللى نازلة. زين: انا اسف، اهدى. ليل: ........... خلاص بقا ياليل. زين: انا مااستحملتش المنظر لما شوفته كده.

ليل: عايزه اخد دشدلوقتى. زين: تتعبى. ليل: معلش لازمليه لازمليه. زين: علشان لمساته. وبدأت فى البكاء تانى. ليل حاول يهدى نفسه وابتسم وغمزلها: طيب مانحوشها بطريقة تانية. ليل: ازاى. زين قرب منها واخدها فى حضنه: كده يبقا لاغيناه خالص. ليل ابتسمت: انت ماجبتش اكل. زين: بالله انتى داخله على طمع. ليل: يا عم جعانة. زين: يا عم منك لله ضيعتى اللحظة الرومانسية. ليل: يعني انت مش عايز تأكل. زين: براحتك. ليل: استنى يامفجوعة.

وبدأوا فى الأكل وسط ضحكات ليل ومشاغبة زين ليها إلى أن انتهوا. زين: كنت روحتلهالكنبه مش مريحة مش هتعرف تنام عليها. ليل: انا مش هنام عليه. زين: بخضه هتنام على الارض. ليل: لا طبعا. زين: طيب فين. زين ماتكلمش اتحرك ناحيتها ونام جنبها على السرير واخدها فى حضنه من غير كلام. زين: يلا ننام. ليل استقرت فى حضنه ونامت لأول مرة فى حياتها وهى حاسه بالأمان. *** نادين: اهلا وسهلا مين حضرتك. ليلى: انا نادين.

نادين: اه اهلا بيكى بنت عم زين. نادين: بالظبط. مراد: انا مراد دراع زين فى الشركة هنا والمدير التنفيذى للشركة. نادين: اتشرفت بيك هو انا شوفت حضرتك قبل كده او أعرفك. مراد: مش عارف. نادين: نعم. مراد: مش عارف تعرفينى ولالا. وابتسم. نادين ابتسمت بهدوء: اتفضلى علشان الإجتماع. بدأ الإجتماع ونادين مركزة مع مراد بس بتحاول تفتكر شافته فين قبل كده حاسه انها تعرفه من سنين بس مش عارفه فين.

انتهى الاجتماع ونادين ركزت ان الكل بدأ يخرج. مراد: استاذة نادين. نادين: نعمة. مراد: انا عارف انى قمر بس ابقى ركزى بعد كده فى الإجتماع. وغمزلها وخرج. نادين اتكسفت ولعنت نفسها على سرحانها وخرجت راحت مكتبها وهى بتدفن نفسها فى الشغل علشان تنسي الموقف ده. *** ليلى: داخلة بهيبتها اللى الفلوس عملتهالها من فترة قريبة مقارنة بالفقر والذل اللى كانت عايشة فيه ووصلت لكل ده بخبثها وذكائها زى ماهى شايفة نفسها.

ليلى: اهلا مادام ليلى. ليلى: اتصلت بيا ليه. ليلى: زى ماقولت لحضرتك فى التليفون كانت بتموت. ليلى: وايه المشكلة ماتغور فى داهية. ليلى: لتجيبلنا مصيبة ياهانم. ليلى: المهم عملت ايه. ليلى: جبتلها دكتور. ليلى: انت اتجننت ازاى تعمل كده. ليلى: ماتقلقيش يا ست الكل ده واحد كده تبعى مايتخافش منه. ليلى: بعد كده ماتتصرفش من دماغك مفهوم. ليلى: حاضر ياهانم. ليلى: ادخل عندها وانت خليك هنا. ليلى: اللى تؤمرى بيه. ليلى: اخبارك ايه.

ليلى: يا حرام تصدقى مش صعبانه عليا خالص. وابتسمت بشماتة. ليلى: عارفه انا مخلياكى ليه علشان اشفى غليلى منك رغم انك بتفكرينى بايامى السودة اللى عيشتها زمان بس برضو اتشفى فيكى. ليلى: تعالى احكيلك بقا مصايبى الجديدة. ليلى: يا يا امى انا مش ناسيه حاجه ولاحتى امى زى ماكنت بقولك زمان قبل مااغدر بيكى. وبدأت تضحك ضحكات شريرة ملت المكان كله.