رواية نبضات قلب الفصل الثالث 3 - بقلم منة مهران

محمد: تصبحي على خير. ولسه هيُمشي بس وقف. ملاك: شكرًا. محمد وقف ولف لها: على إيه؟ ملاك: أنا عمري ما خرجت قبل كده، وعمري ما روحت مطعم ولا اتبسطت كده غير معاكم. تصبحي على خير. محمد ابتسم وطلع. وأدهم رن عليهم. ملاك دخلت أوضتها وغيرت هدومها وكانت مبسوطة أوي. "ياااه فرحانة أوي. أنا عمري ما خرجت خروجة زي كده ومحمد كان لطيف برضه." عند محمد ••••••••• أدهم: ماشي يا محمد، يعني إيه يعني خرجتها وأنا إيه؟

مش أولى إني أخرج معاك ومع حياة؟ محمد: آه، شغل بقى. الغيرة دي هطلقك. أدهم: أنا ليا خروجة، ماليش فيه. محمد: اقفل يااض. أدهم: أوكيه يا قلبي. هنتقابل إمتى يعني؟ محمد قفل في وشه السكة. أدهم بص لموبايله وابتسم: "هيرن دلوقتي عشان يصالحني." وفعلاً محمد رن عليهم. محمد: متزعلش. أدهم: والله كنت عارف إنك هترن. محمد: هي أول مرة؟ ما أنا كل يوم بقفل في وشك وبعدين أرن. أدهم: حبيبي. محمد: يلا تصبح على خير. أدهم: وانت من أهل الخير.

داليا: أدهم. أدهم: عارف جاية تقولي احم احم، أدهم حبيبي جبت لك حتة عروسة. إيه جمال وحلاوة ومحترمة وشافتك وأنت بتوصلني في مرة وأعجبت بيك. داليا: لا بصراحة هي مشفتكش، أنا وريتها صورتك وخدت الأكونت بتاعك. أدهم: أده أده. البنت دي اللي اسمها "أنا حبيبة" اللي في بالي. داليا: أيوه، ما أنت اللي في بالها. أده هي بعتت لك؟ أدهم: دي بعتت لي لو مجتش أتقدمت لها هقول لبابا إني حامل منك. داليا: ههههههه وأنت قلت لها إيه؟

أدهم: قلت لها نزليه. داليا: ههههههه أنا نسيت أقولك إن عقلها طاير. أدهم: امشي يا داليا، اطلعي بره. داليا: تصبح على خير. في فيلا محمد ••••••••• كانت واقفة ملاك ومها بيتكلموا سوا في المطبخ. ملاك: هي حياة مش بتجيب سيرة أهلها خالص ليه؟ يعني فين خالاتها، عمتها، أي حد؟ حتى مش بيجيلهم حد. اللي دايماً حياة بتتكلم عنهم صاحب باباها ومامتها بس.

مها: مدام دعاء الله يرحمها عندها أخ واحد بس مسافر بره. كان بيكلمها كل فترة وفترة. ولما اتوفت مبقاش نعرف عنه حاجة. ومامتها وباباها متوفين برضه. دكتور محمد أهله متوفين بس ليه أخت من الأب بتدرس في أمريكا. هو كده على طول عايش لوحده هو وبنته. وساعات بيروح عند دكتور أدهم. أغلبية وقته هو وحياة هناك. أصلاً بيعتبرهم أهله. ملاك: ممم يعني يعتبر مقطوع من شجرة.

مها: هو عنده خالة واحدة وبنت خالته بس يا بنتي. الله أعلم بظروفهم. كل واحد بيتجوز وينشغل في حياته. حتى حياة متعرفش إن عندها جدة وهو مش بيسأل عليها ومش بيعرف عنها حاجة. ملاك: ههههههه ليه واكلة ورثهم؟ محمد: وانتي طالعة حشرية كده لمين؟ ملاك برقت عينيها بصدمة وطلعت تجري: "تصبح على خير يا ماما." تاني يوم •••••••• ملاك: حياة فوقي، اصحي يلا اصحي. حياة: مممم. ملاك: انتي نايمة ليه؟ حياة: عايزة أنام.

ملاك: اصحي يلا عشان الحضانه. حياة: لا، هنخرج. ملاك: خروج تاني؟ حياة: أيونننم. ملاك: مممم والحضانه. حياة: مش مهم. ملاك: لا هتروحي الحضانه. أنا عارفة أبوكي ده هيبوظك. الخروج هيبقى يوم الجمعة بس. حياة: يوووه. ملاك: مش يوووه. هو هيبقى يوم جمعة بس. اتفقنا. محمد: وإيه كمان؟ ملاك اتخضت: أنت أنت هنا من إمتى؟ محمد: من ساعة ما أبوكي: "هيبوظك". وإيه كمان يا ست ملاك؟ ملاك: مش قصدي حاجة.

محمد: آنسة ملاك، أنتِ هنا بس عشان خاطر تاخدي بالك من حياة. بس الكلمة اللي أنا أقولها تتنفذ. أنتِ هنا مربية مش أكتر. يعني تاخدي بالك من أكلها، شربها، لبسها. لاكن مالكيش دعوة أنا بقول إيه ولا بعمل إيه. أظن كلامي واضح يا آنسة ملاك. ملاك: أنا آسفة حضرتك. اعمل اللي تشوفه. بس فكرك لما تقعدها من الحضانه ده صح؟

لا طبعاً. المفروض تخلي يوم للخروج مش أسبوع كامل متروحش الحضانه فيه. وأظن برضه لو مدام دعاء موجودة ماكنتش هتوافق بحاجة زي كده. الدروس اللي هتتعلمها أفيد من الخروج. محمد: أنا كنت بعيد عن حياة فترة كبيرة مش صغيرة. مبخرجهاش، مبتكلمش معاها، مش بشوف هي عايزة إيه. طول الوقت في الشغل أو في أوضتي. حبيت أخرجها، حبيت أعوضها عن كل حاجة وحشة شافتها. ملاك: وهو بالخروج كده هتتكلم معاها؟

بالعكس. أنت وأنت خارج معاها مبتتكلمش معاها. أنت ممكن تاخدها أوضتك وتفضلوا تتكلموا بعد ما تيجي من الحضانه، ده هيبقى أحسن من الخروج. أنا بتمنى بابا يرجع وأفضل أتكلم معاه، أفضل باصة عليه وعلى ملامحه، أفضل أتكلم لحد ما أتعب وأنام في حضنه. مش هيهمني وقتها يخرجني. مش هبقى عايزة أخرج. هبقى عايزة هو بس. محمد: ده تفكيرك أنتِ لأنك كبيرة. مش هيهملك خروج. لاكن هي هتفرح أوي لأنها طفل.

ملاك: صح. اللي يريحك اعمله. بس هتفرح برضه لو كل جمعة مش كل يوم عشان متنساش اللي اتعلمته. هو انت؟ يا تفضل تخرجها يا لا. حياة: تعرف إن ملاك عندها حق يا بابي. أنا نفسي تتكلم معايا كتير ومتسبنيش وتذاكر معايا. بس مافيش مانع إني أخرج. بس كل جمعة مش أسبوع كامل عشان الحضانه. محمد: طيب يا حياتي. اللي يريحك. أنا رايح المستشفى. لو اتأخرت نامي أنتِ. لو متأخرتش وجيت لقيتك صاحية هلعب معاكي ونفضل نحكي كتير مع بعض. اتفقنا.

حياة بحزن: بس أنت هتبقى ساعتها تعبان. محمد: تعبي فداكي طالما هشوفك مبسوطة. حياة حضنته بحب وبوسته من خده. محمد: الله. حياة: خلي بالك من نفسك. محمد: سلام. حياة: مش هتفطر يا بابي؟ خد الساندوتش ده وأنت ماشي. محمد خده وباس أيديها وخرج. في المستشفى •••••••• أدهم: يا صباح العسل على أحلى دكتور. يلا عندك عملية. خد دي تحاليل المريض والأشاعات. ربنا معاكم. محمد: طب أريح شوية؟ طب ده أنا لسه جاي.

أدهم: عندي عملية. أشوفك كمان شوية. أه فطرت ولا لأ؟ محمد: الحمد لله. بقولك. أدهم: قول. محمد: أجهز بالليل عشان هعشيك برا بس على حسابك. أدهم: كتر خيرك يا ابني. جه الليل وأدهم ومحمد خرجوا وراحوا جابوا أكلة سمك وراحوا قدام البحر. بعد مرور شهرين محمد: مساء الخير. ملاك: حياة لسه نايمة حالا. لو كنت جيت من نص ساعة كده كنت هتلاقيها صاحية. محمد: حصل خير. هبقى أشوفها الصبح إن شاء الله. أنا كنت عايزك في موضوع.

ملاك بابتسامة: تمام. أعملك كوباية قهوة؟ محمد: لو مش هتعبكم. ملاك: تعبك راحة. ملاك وخدت بالها من اللي قالته واتكسفت. ملاك: احم ثواني هتكون عندك. محمد: هستناكي في البلكون. ملاك: ماشي. بعد شوية •••••••• محمد: أنا كنت بعيد عن حياة ومهمل فيها عشان كده جبتك. ودلوقتي أنا قربت منها أوي. شكراً على كل حاجة انتي عملتيها. بس خلاص. ملاك بدموع:

مش عايزنيمحمد: احم يمكن اتعودتي عليها وصعب تسيبها وتمشي. أنا بجد آسف. مافيش مانع تيجي كل يوم تبصي عليها. أنتِ يمكن أهلك محتاجينك برضه. أنا مش بشوفك بتجيبي سيرتهم خالص. ملاك: تصبح على خير. إن شاء الله بكرة همشي لأن الوقت اتأخر دلوقتي. محمد: أكيد طبعاً. أنا مش هسيبك تمشي في الوقت ده. ملاك دخلت أوضتها حضرت شنطتها وقعدت تعيط. "ليه ليه مكنش ينفع أجى من الأول؟ مكنش ينفع. أنا إزاي حبيته بالشكل ده؟

إزاي نسيت أنا جاية هنا ليه؟ هههه وأنا اللي فاكرة إنه حبني. كنتي مستنية إيه يا ملاك؟ مستنياه يجي يقولك تقبلي تكوني زوجة ليا وأم لبنتي؟ غبية." في أوضة محمد •••••• محمد: لازم أبعدها عني. أنا آسف يا ملاك بس أنا منفعلش أكون زوج ليكي لأني هظلمك. أنا لسه بحب دعاء ومش متخيل إن ممكن حد ييجي ياخد مكانها. في فيلا أدهم •••••••• أدهم: يبني وأنت عرفت إزاي إنها بتحبك؟

محمد: حاسة إنها بتحبني. نظراتها بتقول كده. وحتى لو أنا فاهم غلط يا عم أنا مش هستنى لحد ما يحصل حاجة زي كده. أدهم: مش عارف بقى ربنا يقدم اللي فيه الخير. يعني خلاص هي هتمشي؟ محمد: أيوه. أنا قلت لها تمشي عشان أنا خلاص بقيت مهتم بحياة. يلا أنا هقوم أمشي. أدهم: ما تخليك. محمد: أنا جيت بس عشان أكون أول واحد تشوف وشه في عيد ميلادك. أدهم: هههههههه. طيب جاي ومن غير الهدية؟ ماشي يا عم. محمد: بكرة بقى. تاني يوم ••••••••

حياة: ملاك اصحي. ملاك: ممم. حياة: انتي نايمة ليه؟ ده أنا استنيتك. أنتِ اللي تيجي تصحيني. ملاك: حاضر. أنا صاحية أهو. حياة: ملاك اجهزي عشان بابي رايح حفلة عيد ميلاد أونكل أدهم وهياخدني معاهم. ملاك: هياخدك؟ أنتِ طيب أنا ليه؟ حياة: أنا مش هروح في حتة من غيركم. ملاك: حياة أنا ماشية خلاص. حياة: إيه؟ هتمشي وتسبيني؟ ملاك: متزعليش يا حبيبتي. غصب عني.

حياة: لا خليكي معانا. أنا اتعودت عليكي أوي ومش هسيبك تمشي. وكمان هتيجي معايا الحفلة. هااام. ملاك: طيب هاجي معاكي يا حبيبتي. بس مش هقعد هنا تاني. اتفقنا؟ وأوعدك هبقى أجلك من وقت للتاني. حياة بدموع وحضنتها جامد: لااااا مش هسيبك. ملاك: عشان خاطري متعيطيش. حياة: أنا مصدقت ترجعيلي يا مامي. متسبنيش. عشان خاطري متسبنيش تاني. أنا مستحيل أطلع من حضنك ومش هسيبك لحظة واحدة. ملاك: حياة اهدى. أنا ملاك يا حياة. اهدى.

حياة: انتي مامتي أنا. ليه ليه بتروحوا كلكم وتسبوني لوحدي؟ ليه لما أتعلق بحد يمشي ويسيبني؟ أنا وحشة. محمد كان واقف وملاك بصتله بحزن. ملاك: طيب ممكن تهدي شوية ونتكلم. محمد راح عند حياة وبص لملاك بحزن: حياة حبيبتي مامي ماتت. ودي ملاك المربية بتاعتك. هي دلوقتي أهلها أكيد مستنينها صح ولا لأ؟ يبقى نسيبها تمشي. وأنا خلاص بقيت معاكي أهو يا حبيبتي ومش هسيبك لحظة. حياة: أنت اللي قلت لها تمشي يا بابي؟ محمد: أه يا حياة. أنا.

حياة بدموع: ليه؟ ليييه كده؟ محمد: عشان أنا خلاص ههتم بيكي. مش محتاج حد غريب يهتم بيكي وأنا موجود. حياة: ملاك لو مشيت أنا هروح معاها. محمد: حياة. حياة جريت دخلت أوضتها. محمد: حياااه. ملاك: أنا هروح لها. محمد: ملاك ياريت تتكلمي معاها. ملاك: تمام. في أوضة حياة ••••••• ملاك: احم احمم. ممكن أدخل ولا الأميرة مش هتسمح ليا بدخول؟ حياة: اتفضلي. ملاك: حياة حبيبتي صدقيني مش هسيبك. أنا هاجي كل يوم ليكي. إيه رأيك؟

حياة: بابي معاه حق. أكيد أهلك محتاجينك. امشي. بس اوعديني تيجي كل يوم. ملاك بدموع: حاضر يا عيوني. يعني انتي مش زعلانة؟ حياة: لا. مقدرش أزعل منك. بس هتيجي كل يوم؟ ملاك بدموع: أيوه. محمد: حياة اجهزي يلا عشان نروح عيد ميلاد أدهم. احم. وأنتي كمان يا ملاك. أنا جبتلك فستان تحضري بيه. حطيته في أوضتك. يارب يعجبك. عن إذنك. حياة: واووووو. يلا قومي شوفي.

ملاك بابتسامة: أنا معرفش أبوكي ده بيكرهني ولا لأ. ساعات بحسه لطيف وساعات بحسه سمج ورخم ودمه تقيل وبارد. حياة بتوتر: احم احم. ملاك: أنا آسفة. حقك عليا. نسيت إنه أبوكي. أصل انتي غيره نهائي. بجد بجد رخمة. حياة: احم احمممم. ملاك وفهمت: هو ورايا بجد بجد. حياة حركت راسها بنعم. ملاك: احم احم. محمد كان واقف ومربع إيده: ممم. وإيه كمان؟ ملاك قامت وقفت: هتصدقني لو قولتلك إني آسفة بجد بجد. محمد

لتاني مرة يضحك على خوفها: قبلت اعتذارك عشان تعرفي إني طيب بجد بجد. ملاك ابتسمت بتوتر: طيب أنا هروح أنا بقى أشوف هلبس إيه. محمد: يا بنتي أنا جايبلك دريس. ملاك: آه صحيح. معلش. متوترة شوية. محمد قرب عليها: من إيه؟ ملاك بتوتر: ها. أنا ماشية. سلام. محمد في باله: "إيه يا محمد. أهدى كده. أهدى. الحمد لله هتمشي النهاردة." قلبه: "وهل هتعرف تعيش من غيرها؟

محمد: "أيوه طبعاً. أنا أصلاً مبحبهاش. هو مجرد إعجاب مش أكتر وهيروح لحاله. أيوه هيروح لحاله. مش في قلبي غير دعاء. بس دعاء خلاص راحت لمكان أحسن من هنا بكتير. أنت من حقك تحب وتتجوز. فكر في بنتك حياة." محمد: "بس هي ممكن مترضاش بيا؟ ليه أكسر قلبي؟ بس أنا لازم أنساها. لازم مفكرش فيها." حياة: بابي. محمد: أيوه يا ملاك. حياة: أنا حياة يا بابي. ملاك راحت تلبس. في أوضة ملاك كانت بتبص لنفسها.

ملاك بدموع: "كان نفسي أكون عايشة وسط أهل بيحبوني. أخت تكون سندي وتمسحلي دموعي مش تطردني وتكون قاسية عليا." وغمضت عينيها وافتكرت اللي حصل قبل ما تيجي على الڤيلا. فلاش باااك به أخت ملاك هبه بتكبر: ها خلصتي الأكل؟ ملاك: صدقيني هو اللي دخل أوضتي. أنا مقولتلهوش ييجي. حتة أنتِ دخلتي لقيتيني نايمة. أنا صحيت على صوتك. أنتِ يا هبه. هبه: اسمي مدام هبه يا حيوانة. إنتي هنا خدامة. أوعي تنسي نفسك. ملاك: ومش هنسى إنك أختي برضه.

هبه: أختي إيه؟ أنتِ مصدقة نفسك؟ أنا ماليش إخوات يا حيوانة. إنتي فاهمة؟ وبعدين إحنا أخوات آه بس من الأب بس. والصراحة بقى أنا عمري ما شوفتك غير خدامة عندي. مش كفاية مقعداكي هنا؟ وكنتي عايزة تسرقي مني جوزي؟ قولت اتغيرتي بس شكلك لسه بتجري وراه. ملاك: هههههه. أسرقه؟ أنتِ بتقولي إيه؟ جلال جوز هبه: صدقيني هي اللي قالت لي أجي. كانت عايزة تقولي حاجة. لا وأنا غلبان صدقتها. ملاك: كداب. كداب. والله ما تصدقوش.

هبه: امشي. اطلعي بره. ملاك: أنا آسفة. عشان خاطرك بلاش تمشيني. أنا ماليش حد غيركم ومش عارفة لو مشيت هروح فين. هبه: وأنا قلت اللي عندي. من بكرة هعين خدامة جديدة أحسن منك. ومترفعش عينها لجوزي. ملاك: يا هبه عشان خاطري. هبه: امشي. اطلعي بره. بعد شوية كانت ملاك ماشية ودموعها نازلة على خدها ومكنتش مركزة في الطريق. -حااااااااسبيييييي. ملاك قامت من على الأرض: آآآه. نزل أدهم

من العربية ونزل لمستواها: حقك عليا. أنا آسف والله بجد آسف. ملاك: حصل خير. أدهم: هو أنتِ معيطة؟ ملاك: ملكش دعوة. أدهم: ماشاء الله. طب تصدقي إني غلطان إني بسألك أصلاً. ملاك بدموع: سبني في حالي. أدهم: طب قومي أوصلك طيب يا ستي. وإن شاء الله منشوفش وش بعض تاني. ملاك: ماليش مكان أروحه. سبني وامشي أنت. شوف رايح فين. أدهم قعد جمبها وبص للسما: حلوة شكل النجوم دي. ملاك: أنت هتقعد جمبي؟

أدهم: مش همشي غير لما أطمئن عليكي. أنا عندي أخت بنت. ملاك: قوم يا عم من هنا. بص أنا دماغي مصدعة ومش ناقصاك. أدهم: يا بنتي هو أنا هموت يعني عليكِ؟ أنا عايز بس أوصلك عشان لو موصلتكيش هيفضل بالي مشغول. ملاك: وأنا قولتلك ماليش مكان أروحه. أدهم: يعني إيه؟ ملاك حكتله اللي حصل. أدهم: لا حول ولا قوة إلا بالله. طب تعالي. أنا واحد صاحبي محتاج مربية لـ... ملاك بصتله: أنت إيه؟ معندكش دم؟ أنت إنسان قليل الأدب.

أدهم: إيه حيلك حيلك. هو أنا قلت لك إيه؟ أنا لسه مكملتش. اسمعيني الأول. ملاك قامت وقفت: اتفضل. أدهم: محتاج مربية لبنته. أكيد أنتِ أولى تروحي. أنا حاسس إنك محترمة وبنت ناس. تعالي. وكمان هيكون ليكي أوضة لوحدك. هنا. ملاك بصتله بقلق وبعدين طلعت سكينة من جيبها. أدهم بخوف: خلاص هتقت*ليني؟ ملاك: ده زعتر. أدهم: لا دي سكينة. ملاك: عارفة. بس طلعتها عشان لو فكرت تعمل حاجة.

أدهم: متخافيش. أنا مش هعملك حاجة. أنا واحد عارف ربنا وعمري ما هعمل اللي بتفكري فيه ده. أنا دكتور أدهم. أوريكي بطاقتي طيب؟ ملاك بصت للعربية بتاعته وراحت ركبت: "يارب استرها معايا. أنا ماليش حد دلوقتي. يارب ريح قلبي ووفقني في حياتي وفي الأيام اللي جايه." ومسحت دموعها. بااااااك •••••••••• ملاك فتحت عينيها: آخر يوم ليا هنا. يا عالم هروح فين؟ قطع سرحانها صوت موبايلها. -الو يا حبيبتي. ملاك: عامل إيه؟

-الحمد لله بخير. أنتِ فين؟ سألت عليكي أختك قالت لي متعرفش عنك حاجة. ملاك: بشتغل مربية في فيلا الدكتور محمد. -أنتِ كويسة؟ ملاك: آه كويسة. عايز حاجة؟ -أه. أنا حددت خطوبتنا الجمعة الجاية. يتبع

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

صلوا عليه وسلموا تسليما كثيرا🤍 رايكو يحلوين🤎🤎