نظرت وعد باستغراب لأدهم الذي ذهب مع جدها، وهي متعجبة، يا ترى أدهم ماذا يريد أن يقول لجدها؟ فنظرت لكريم باستفسار. "كريم، هو أدهم عاوز إيه من جدي؟ "معرفش." "يا كريييم... معقولة متعرفش عاوزه في إيه؟ "والله معرف يا بنتي." فنظرت وعد لمعتز بتساؤل، فتهرب منها بتناول الطعام، فنظرت لهم بغيظ شديد وفضلت تأكل بغيظ شديد. فهمست مرام لحياة بفضول: "بِت يا حياة، هو أدهم عاوز جدي في إيه؟ حياة بمرح: "والله يا أختي معرف...
بس مش مطمنة للمت الوحش مع الإنسان الغريب العجيب، المصري الجنسية و تركي شكلياً، وجذاب و روحي ده." ضحكت مرام بشدة، وشركتها حياة في الضحك، ورسلان وأحمد ينظرون لهم بعشق. فقالت فيروز: "لشو تضحكون هكذا يا بنات؟ مرام بابتسامة: "ولا حاجة يا عمتو... ولكن افتكرت حاجة تضحك بس." منى بحب: "يارب دايماً تكونوا فرحانين و مرتاحين يا ولاد." الكل بتمني: "آمين يا رب العالمين."
دولد بخبث: "ويعدي الجوازات دي على خير وتكونوا عاقلين كاملين كدا ومحدش يخرم حد منكم."
الكل بمرح:
"آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآبيآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ
وقالت: وداعاً كريم. رح أراك في الأمس. وداعاً للجميع. شال كريم يدها من حول رقبته بلطف وقال: تمام يا نورسين. وخذي بالك من حالك. فضمته نورسين مرة أخرى فقالت شمس بغيظ: آه يا بنت الورمة. وعد بسرعة: زي أخته يا شوشو. مدققيش. شمس بغيظ: مدققش أكتر من كده. دي ناقص تبوسه. بنت البجحة. حاولت وعد تكتم ضحكتها بالعافية وقالت: هي متعودة على كده يا شمس. أخوات عادي. شمس بكذب: عادي طبعًا. وأنا مالي. هو حر الله.
وعد برفع حاجب: لا والله حر. أوكي. هما بقا لا أخوات ولا نيلة. ونورسين بتحب كريم كمان. هه. شمس بغيظ: وععععععععععد. وعد بخبث: الله. مضايقة ليه يا شوشو؟ مش هو حر الله؟ فمشت نورسين مع طارق وهي تقول: بيباي مامي. فيروز بضيق: بيباي يا ابنتي. تذكر رسلان شيئاً فقال: آه. طارق استنى. عاوزك في حاجة قبل ما تمشي. أومأ له طارق فقام رسلان وذهب معهم للخارج وقال: نورسين ممكن تسبيني لوحدنا ثانية؟
نورسين: أوكي. رح انتظرك يا طارق في السيارة. ومشت نورسين وسبتهم. فقال طارق باستغراب: فيه إيه يا رسلان؟ مالك؟ رسلان بتسائل: عاوز أسألك سؤال مهم جدًا. طارق: قول. قلقتني. فيه إيه؟ نظر رسلان نحو غرفة الطعام ونظر لطارق وقال: عاوز أسأل على بيرن. هي هنا ولا مسافرة؟ أنت عارف بيرن وحركتها وقصتي معاها. وأنا مش عاوز مشاكل مع حياة دلوقتي.
طارق بتفهم: عارف. ومتقلقش. أنا اتصرفت بعد ما جدو عرفني إنكم قريب راجعين تركيا. فعَملت حسابي. وبعدها ميتنج مهم في لندن لمدة أسبوعين. وهي مسافرة من أسبوع كدا. وحاولت أستدرجها في الكلام لأعرف عندها علم بقدمكم ولا لا. فلقيتها لسه متعرفش إنكم راجعين تركيا. رسلان براحة: الحمد لله. والله أنت أجدع طروق في الدنيا دي كلها. هاااااااح. أنت عارف جننتها. وأنا حاليًا لا ناقص جننتها ولا جنون حياة.
طارق: بس لسه أسبوع واحد وترجع يا رسلان. ناوي تعمل إيه لما ترجع؟ رسلان بتنهيدة: ربنا يحلها. الحلال من عنده. المهم يعدي الفرح. وبعدين أحلاها مع بيرن على رواق. طارق بهدوء: تمام. أنا ماشي دلوقتي لأن عندي ميتنج مهم مع شركائنا. باي. ودعه رسلان طارق وذهب مجددًا لطاولة الطعام. وكملوا فطورهم والحديث لم ينتهِ فيما بينهم. ثم ذهب الكل لغرفهم ليبدلوا ملابسهم استعدادًا للرحيل ليرا البلد كلها سويًا. نرجع لأدهم والجد في المكتب.
كان أدهم جالسًا مع الجد في المكتب. فقال الجد بتسائل: حابب تكلمني في إيه بالظبط يا أدهم؟ أدهم بجدية: بص يا أستاذ صبر. أنا كل علمي على حضرتك من اللواء إنك إنسان محضر. وأي خيار بتختاره بيكون لحاجة معينة في بالك. وحضرتك كنت عارف من الأول بخطة جوازي لوعد. وبالأصح بمشاعري لوعد. من كريم طبعًا. الجد بهدوء: عارف يا أدهم. لكن ليه الكلام ده دلوقتي؟
أدهم بهدوء: حابب أعرف منك إذا كان فيه أي عداوة تانية ما بينك أنت وعائلة هشام. لأن من الأول وأنا حاسس إن الموضوع مش طبيعي. وبعد اللي حكاه كريم الشك زاد عندي. لأن أكيد كل ده مش هيحصل عشان موت نيفين أخته وبس.
صبر بتنهيدة: الموضوع أكبر ما تتخيل يا أدهم. نيفين مكنتش أخت لهشام وبس. هشام كان زي حفيدي. وكنت عارف اللي بيمر بيه من عقد نفسية. أب خاين وأسرة مشددة وأم حياتها كلها لصحابها ولأي حاجة تبعد الأب والأم عن مسؤولية هشام. فاول ما جت نيفين للدنيا جمعتهم من جديد. فبقت نيفين بالنسبة لأخوها ولعيلتها كل شيء. لحد ما حصل اللي حصل وماتت. وفكرة إنهم لحد دلوقتي مماتوش اللي موتها وحرمتهم منها معذبهم. أنت متعرفهمش أد إيه يا ابني.
أدهم بتعجب: بس هما قتلوا كتر أوي قصاد موتها ولسه مرتحوش. ونار الانتقام مضفتش. صبر بحزن: لسه. لسه مضفتش يا أدهم. ومش هتضفِ إذا مات اللي موتت بنتهم. أدهم بحدّة: وأنا مش هسمحلهم يقربوا من وعد أو يأذوها طول ما أنا على وش الدنيا يا أستاذ صبر. صبر بثقة: وأنا واثق فيك يا أدهم. ومتأكد إن حفيدي معاك في أمان. لكن لازم تغير فكرتها عن بعد كل اللي حواليها عنها دي يا أدهم. إحنا حاولنا كتير. لكن يمكن أنت اللي تنجح فينا.
أدهم بتنهيدة: وعد عنيدة أوي حضرتك. لكن أوعدك إني مش هسمحلها تبعدنا عنها بالساهل كده. ابتسم صبر وقال: ممكن أسألك سؤال يا حضرة الظابط أدهم؟ أدهم بهدوء: اتفضل اسأل يا أستاذ صبر. صبر: ليه. ليه لسه جنب وعد برغم إنك أكتر واحد اتأذى من ورا الانتقام ده. ليه مبعدتش عن وعد أول ما عرفت حقيقة الانتقام وإن الانتقام ده عمره ما هينتهي بالساهل كده. ليه لسه بتساعد حفيدي يا حضرة الظابط؟ ابتسم
أدهم بهدوء وقال بصدق: هجاوب على أسئلتك دي حضرتك بجواب واحد بس. لأن بحبها حضرتك. واللي بيحب بجد عمره ما يبعد. أو كلمة تهز حبه ده. وأنا عمري ما هسيب وعد حضرتك. لأن روحها مربوطة بروحي لحد ما أموت أنا حضرتك. ووعدك إني مش هسيب وعد. ولا هفكر بس بالفكره دي. وهي آه حفيدي. لكن بقت وهتفضل من ممتلكات أدهم الرفاعي يا أستاذ صبر الكلانة. ابتسم صبر وقال: ماشي يا وحش. لما نشوف إيه اللي هينجح. الحب ولا العند.
أدهم بغمزة: الحب أكيد يا جدو. 😉 ضحك صبر بشدة. فقام أدهم وقال باحترام: أستأذن حضرتك دلوقتي. ولا فيه حاجة عاوز تسأل فيها حضرتك تانية عن حفيدي؟ صبر: لا خلاص يا أدهم. أنا كده مطمن على حفيدي. لأنها معاها راجل هيشيلها في عيونه واا في قلبه لحد ما ينتهي كل الجحيم ده. أدهم: يارب. عن إذنك. وخرج أدهم من عند الجد. فتنهد الجد براحة وفتح درج مكتبه وأخرج برواز لابنه أسر هو وجيهان ووعد وعهد وكريم وهم مبتسمين.
فقال بتنهيدة: اطمن على بنتك وابنك يا ابني. هما دلوقتي مع الناس اللي يستحقوهم. وأنا متأكد إنهم هيكونوا سعداء معاهم. مش دلوقتي آه. لكن أكيد بعيد. عند سارة. كانت سارة ذاهبة نحو غرفتها بضياع. فتوقفت على نداء معتز لها: سارة. سارة بانتباه: إيه يا معتز. عاوز حاجة؟ معتز بتسائل: لا مش عاوز حاجة. لكن حابب أفهم مالك يا سارة؟ متغيره ليه كده من ساعة ما جينا هنا؟ سارة بتوتر: مـ مفيش حاجة. أنا كويسة أهو.
معتز بحنان: لا فيه يا سارة. أنتِ مش جديدة عليا. وإنتي مش طبيعية من ساعة ما جينا هنا. أوووف بالوضوح مش بتكوني طبيعية أول ما بتشوفي ابن عمتك تيار. سارة بخوف: صدقني مافيش حاجة يا معتز. أنا كويسة خالص والله. بس مخنوقة شوية عشان ماما مجتش تشوفنا لحد دلوقتي مش أكتر. مسك معتز يدها بحنان وقال: أكيد عندها ظروف تمنعها من المجيء ولا حاجة يا سارة. سارة بحزن: ظروف؟
هه. مافيش ظروف تمنع أم تيجي تشوف ولادها اللي مش بتسأل فيهم خالص يا معتز. أنت بس اللي لسه متعرفش نوران هانم. معتز بحنان: أنا فعلًا معرفش والدتك كويس. لكن متأكد إنها جاية يا سارة. سارة بتنهيدة: إن شاء الله يا معتز. كانت سارة مرتاحة إن معتز مجابش سيرة تيار تاني. لكن كان معتز متأكد إن فيه سر كبير ما بين سارة وتيار مخلي سارة خايفة أوي كده. ليعرف بالسر ده. فتقدم أدهم من معتز وقال: معتز أنت فين؟ أنا كنت قالب الدنيا عليك.
معتز باستغراب: فيه حاجة ولا إيه؟ أدهم: لا. كنت عاوز أكلمك في حاجة كده. سارة: طب عن إذنكم. وتركتهم سارة ومشيت. فكان معتز يتابعها بحيرة. فنظر له أدهم بتعجب وقال: فيه حاجة حصلت؟ مالك محتار كده؟ معتز: أنا كويس. المهم اتكلمت مع الجد في إيه؟ تقدم منهم محمد وأحمد وعبدالرحمن. فحكى أدهم لهم باختصار عن حديثه مع الجد. فقال أحمد: أنا حاسس إن فيه حاجة تانية غير موت البنت دي.
أدهم: وأنا نفس الإحساس. لكن كلام أستاذ صبر ينفي إحساسنا ده. لأن لو كلامه صحيح فـ تار هشام مش هتنتهي بموتي ولا بموت الكل حتى. هي إنسانة واحدة لو ماتت فعلًا نارو هتهدى ابن الـ ****. لكن أنا مش هسمح له الإنسان المريض ده يأذي وعد. محمد: كلنا حوالين وعد يا أدهم. مش أنت لوحدك. متخافش مش هنسمح له يأذيها. أدهم: تمام يا رجالة. وأنا واثق فيكم. ومتأكد إن الـ **** ده له نهاية قذرة زيه على إيدي. 😡
عبدالرحمن: المهم دلوقتي يلا بينا ننزل ليهم. لأنهم مستنينا تحت. أدهم بتعجب: مستنينا ليه؟ معتز: فاكر البنت اللي شفناها في الصورة يوم الاجتماع؟ البنت اللي تشبه وعد دي. أدهم: كياره قصدك. أحمد: أيوا هي دي. عرفنا منهم إننا هنروح بربطة المعلم. نشفها وهنتمشى سوا في شوارع إسطنبول. محمد باستغراب: بينها عزيزة عليهم.
جنات من وراهم: حقًا. كياره كانت بالنسبة لوعد وعهد توأمتهم الثالثة. وكانت ابنة للعائلة كلها. ولكن للأسف انتقام هشام طال تلك البريئة أيضًا ولوثها بجحوده. وبسبب ما فعله بها تركت هي وأخي. معتز باستغراب: هي كانت حبيبة أخوكي؟ جنات بحزن: حزن ما له مثيل. ضاعت أزية تلك المسكينة. أدهم باستغراب: هو إيه اللي حصل بالظبط يا مدام جنات؟ جنات بحزن: من الأحسن إن تعلمون اللي جرى من كريم. لأن من الصعب الحكي في هذا الحديث. المعذرة.
وتركتهم جنات ومشيت. فقال عبدالرحمن بتعجب: يا ترى إيه اللي حصل؟ معتز: زي ما قالت هنعرف من كريم. وذهب الشباب وجابوا لهم جواكت سميكة لبرودة الجو ونزلوا. للأسف كان الكل ينتظرهم ولسه هيمشوا. ولكن توقفوا على نداء عمر. كريم انتظر. كريم بتنهيدة: نعم يا عمر. عاوز إيه؟ عمر برجاء: أريد رؤيتها. أنا من حقي الدفاع عن نفسي. بكفي كل تلك السنوات لم أراها أو أطلب منها السماح. ارجوك كريم اريد رؤيتها.
وعد بضيق: عاوز تشوفها عشان تطلب منها السماح ولا عشان تجرحها مرة تانية يا عمر؟ عمر بحزن: بكفي وعد... انتي لا تدرين بمدى العذاب الذي كنت أشعر به تلك السنوات... أنا حقًا نادم على فعلتي واشتقت لها كثيرًا... أرجوك يا كريم... أرجوك. تنهد كريم وقال: تمام... لكن لو هي رفضت تشوفك هتمشي يا عمر ومش هتحاول تشوفها تاني... أوكيه؟ عمر بسعادة: أوكيه... أوكيه... هيا بنا. تنهد كريم ومشى،
فقالت شمس بتعجب لحياة: هما قاعدين يتكلموا عن مين كدا؟ حياة: هو فيه إيه يا بنات... انتوا ليه محسسيني إني عندي أخبار الكل كلها... والله أنا زيكم معرفش أي حاجة. شمس بغيظ: طب خلاص اتكتمي، ياريتني ما سألتك. نظرت لها حياة بغيظ ومشى الكل في شوارع إسطنبول للمجهول. في مكان آخر...
كانت تقف "الجـ*ـظار" في فندقي منزلها اللي في وسط الغابة وهي تنظر بشرود للبحيرة الزرقاء المليئة بالسمك والزرع اللي محاوط منزلها الصغير، ولكن من يراه ينبهر من شدة جماله وجمال الطبيعة من حوله، فكان يملك طبيعة تسحر القلب وترخي الأعصاب، ولكن فجأة صدر صوت صياح أزعجها كثيرًا وخرجها من شردها. في الأسفل، دخل هشام للمنزل وقال بغضب: رودينا... رودينا انتي فيين... روديناااا! نزلت رودينا بخطوات ثابتة وعيناها تطلق الشرار،
ثم توقفت أمامه وقالت بحده: لماذا تصيح هكذا مثل نباح الكلاب يا هذا؟ ثم جلست رودينا وحطت رجل فوق الأخرى وقالت ببرود: ماذا تريد هشام في الصباح؟ هشام بغيظ: رودينا، بلاش تختبري صبري معاكي... ليه أجلتي صفقات والدي؟ هل أنا سمحت لكِ بهذا؟ ضحكت رودينا بصوت عالٍ ثم قالت بنظرات قاتلة: ومن أنت أيها الثعلوب لتسمح لي بشيء؟ فيق لحالك يا هشام... أنت تتحدث مع "الجـ*ـظار" وأنت تعلم من هي "الجـ*ـظار" جيدًا...
فلا ترفع صوتك علي هكذا مرة أخرى، كرمال لا تكون من أحد ضحايا "الجـ*ـظار"... هشام آغا أغلو. سند هشام على يدي الكرسي وهو يحاوط رودينا التي تنظر له ببرود تام، وقال بحده: هه، اللي يشوفك يفكرك ملاك يا رودينا... لكن الحقيقة أنك أوسخ منى بمراحل... بجد عائلتك هتكون فخورة أوي بيكي. رودينا بغضب: لا تذكر عائلتي على لسانك الخبيث هذا يا هشام... عشان أنت مو قد غضبي...
فلا تلعب معي تلك اللعبة الخبيثة لأن ما فيها غيرك خسران فيها يا هشام. هشام: أوكيه... لكن حابب أفهم ليه بتساعدي "الخديار" في تدمير والدي يا رودينا... ليييه؟ رودينا ببرود: لأن هيك تريد "الخديار" يا هشام... وبالأحق وأنا أريد ذلك أيضًا... يا الله كم أنتظر اليوم الذي أراك فيه أنت ووالدك هذا مرميين في القمامة وسط اللي مثلكم من قاع البشر. هشام بحده: بلاش تلعبي معانا يا رودينا...
ومتنسيش إننا إحنا اللي عملناكي ولولا أنا ما كانش هيكون فيه "الجـ*ـظار" وكان فادك بدوقي نار انتقامي زي أختك توأمتك... وعد. مسكت رودينا فكه بغضب وهي تغرز أظافرها في وجهه وقالت وهي تجز على أسنانها: لا تذكر لي تلك اللصة التي أخذت مكاني وعالمي لها وحدها... وأنا لا لي دخل في هذا الانتقام يا هشام، ولكن هيا هيا نفس الانتقام... وروح وعد مو مطلوبة لك أنت وحدك... وإن روح وعد مطلوبة مني أيضًا فلا...
تذكرها أمامي ليموت يومك ويومها في يوم واحد يا هشام. هشام بتألم مكان أظافرها المغروزة في وجهه وأخرجت دمًا مكانها: تمام... تمام يا رودينا. دفعت رودينا وجهه بعيدًا عنها وقالت بقرف: منيح إنه تمام... هيا اغرب عن وجهي الآن... لا أتحمل رؤية وجهك المقزز هذا... أو أقول لك تبقى أنت، أنا اللي رح أغادر من هنا... لأني أشعر بالتقيؤ طوال ما أنت أمامي. فتركته رودينا وطلعت مجددًا، فحط هشام يديه في
جيوبه بشر يملأ عينيه وقال: هه، غريبة على التوأم دول... الاثنين شياطين لكن الشخصية مختلفة...
آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ
"
فقربت منها وعد وقالت: = مالك يا شمس؟ شمس باختناق: = ما فيش... أنا كويسة... بس فيه حاجة دخلت في عيوني. ونظرت لكريم اللي واقف وساند على السور بنظرات باردة، وداخلها نيران تتأكل، وكلمات شمس لا تفارق أذنه كأن عقله يمنعه من سماع حبيبته. في قصر أرجون.. كان سليم يجلس في غرفته وهو عمال يهز إيديه ورجليه بغضب شديد وهو يتذكر حديثه مع بيلا في الأمس. تقدم سليم من بيلا وقال بضيق: = هي حصلت يا بيلا... أنتِ بتهدديني أنا؟ بيلا ببرود:
= نعم أهددك يا سليم... أنت وين كل ما أطلب رأيتك تتحجج لي دائمًا. سليم بضيق: = مش عاوزك يا بيلا... ولا أنتِ معندكيش دم وبتجري ورا واحد مش عاوزك. بيلا بدموع تلمع في عينيها: = الآن تقول لي ما عاوزني يا سليم... بعد ما جعلتني أعشقك لهي الدرجة... ولا لما طلبت منّي أكون جسوستك وأنقل لك أخبار رودينا ورفضت رفضًا تام... فهل الآن أصبحت كرت محروق بالنسبة لك؟ سليم بهدوء: = مش عشان كده بعت يا بيلا... أنا لسه بحبك... لكن... !!!
بيلا باختناق: = لا تكذب على حالك يا سليم... أنت لا تعشقني وإني كنت مجرد جسد جميل بالنسبة لك كرجل... لكن بالحق أنت لا تعشق سوى واحدة فقط... وأنت تعلمها جيدًا... شمس اللي تركتك وفضلت كريم عليك يا سليم. شدها سليم من شعرها بغضب وقال: = بيلااااا... والله لو عاد لي الكلام ده تاني هنسى أي حاجة حلوة كانت بينا وصدقيني هاذيك. 😠 بعدته بيلا بدموع وقالت بحده: = ما أنت آذيتني يا سليم من الأساس...
آذيتني في قلبي اللي عشق واحد ثعلوب مثلك... ولكني رح أكسر قلبي هذا بيدي لأنه عشق واحد مثلك أنت. وتركته بيلا ومشت بدموع، فتنهد سليم بضيق. كان سليم يجلس بحزن وقال: = بسببك يا شمس مش قادر أعيش ولا أحب واحدة ثانية غيرك... طول ما أنتِ عايشة أنا مش هقدر أعيش فعشان كده لازم تموتي لازم لازم تموتي. 😠 فجأة انفتح باب غرفته سليم ووو...
تابعنا وما يفوتك جديد
اختر المنصة اللي تناسبك وتوصلك الفصول أول بأول.
التعليقات (0)
جاري تحميل التعليقات...
لا توجد تعليقات بعد
كن أول من يشارك برأيه!