رواية شمعة الحب لا تنطفئ الفصل السابع عشر 17 - بقلم جنات

فى قصر الحديدى كانت فريده وتارا وتوفيق وصفاء قاعدين. الشباب والبنات دخلو وهما بيضحكوا. يحيى: مساء الخير. فريده بغضب: انتو كنتوا فين؟ زين: طب ردى المسا طيب. توفيق: انتو ازاى تختفو وتقفلو تلفوناتكو كدا؟ يحيى: فى ايه يا جدى؟ توفيق: فى مصيبه، خسرنا المناقصه. زين بانفعال متصنع: اللى هو ازاى ده يعنى؟ مش المناقصه دى كانت مهمه ابنك والنانوس اللى معاه اللى اسمه مروان؟ وقولتلنا محدش فيكو يدخل.

يحيى: انت عارف يا جدى الشركات خسرت اد ايه بخسارة المناقصه دى. فريده: ملايين. انا غلطانه انى سمعت كلامك ياعزام. قالى استثمري فلوسك فى الشركه وهيبقو اضعاف. مقاليش انى هخسرهم خالص. صفاء: اهدوا يا جماعه، ان شاء الله خير. فريده: اخرسي انتى خالص. يحيى بعصبيه: عمتى... امى خط احمر، مفهوم؟ فى الوقت ده عزام ومروان دخلو. زين بصله: اهلا وسهلا. عزام: لا ده اهلا بيكو انتو. فين ريم؟ زين: انت السبب فى خسارة المناقصه.

عزام: وانا بقولكو فين ريم. اختك فين يايحيي بيه؟ يحيى: ريم مع جوزها. عزام بعصبيه: جوزهااا! انتو عملتو اللى فى دماغكو وجوزتو اختك لصايع مرادي. يحيى: مش احسن من الصايع اللى جمبك ده. عزام: احترم نفسك ووطى صوتك وانت بتكلم ابوك. زين بسخريه: صح يايحيي، عيب تعلى صوتك على ابوك. وكمان بتغلط فى قريب مرات ابوك. الكل بص لزين بصدمه. توفيق: ايه الكلام الفارغ ده؟

يحيى: لا مش كلام فارغ يا جدى. عزام بيه متجوز كوثر هانم اللى هى عمه مروان. الكلام نزل زى الصاعقه على صفاء والبنات قربو منها. حياه: اهدى يا طنط. زين: ابنك متجوز من وراك ومن ورا العيله كلها من سنه وعاطى اهميه للبيه اللى جمبه ومسلمه حسابات الشركه لحد ما ضيعنا. مروان: ده مش ذنبي يازين. الشركه اللى داخله قدامنا قويه جدا. زين: انت عرفت حاجه عن الشركه دى؟ اسمها؟ اصحابه؟ طب ممولين بكام للمناقصه؟

طبعا لا. خبير حسابات ازاى بقيم؟ مروان بعصبيه: يعنى انت اللى عارف؟ زين: لو حبيت اعرف هعرف من بكرة. بس كنت سايب المهمه دى ليك عشان اثبت لجوز عمتك عزام بيه انك فااااااشل. توفيق: انت بجد اتجوزت على مراتك ياعزام؟ عزام: اه اتجوزت واظن ده شرع ربنا. لا هو عيب ولا حرام. يحيى: ايوا شرع ربنا بس لازم يكون بعمل مراتك الاولى وولادك مش فى السر. صفاء قربت من عزام: طلقنى. عزام: انتى اتجننتى؟

صفاء بعصبيه: بقولك طلقنى. انا مستحيل افضل معاك اكتر من كدا. انا استحملت منك كتير اهانه وقرف وكمان بتتجوز عليا. انا مش هفضل معاك ثانيه واحده بعد الوقت. يحيى: اهدى يا امى وكل اللى انتى عايزاه هيعمله. عزام: انت اتجننت انت كمان؟ يحيى: طلقها. توفيق: اهدى يايحيي، اهدى ياصفاء يابنتى. الامور ماتتحلش كدا. صفاء: خليه يطلقنى بذوق احسن يا عمى. يحيى: انت سامع هى قالت ايه؟ عزام بص لصفاء: انتى طالق.

صفاء بصت ليحيى: انا هطلع الم حاجتي عشان امشي يابنى. عزام: احنا كلنا لازم نمشي من هنا. زين: مش فاهم. عزام: انا كنت راهن القصر فى المناقصه. توفيق: انت اتجننت ياعزام؟ حتى القصر؟ عزام: كنت لازم اضمن نفسي اننا نكسبها. زين بسخريه: وكسبتها ماشاء الله مش كدا. احنا هنفضل هنا لحد ما احل المصيبه دى وارجع القصر على الاقل. وانتى ياصفصف هتفضلى هنا معانا ومحدش ليه دخل بيكى. زين نهى كلامه وهو بيبص لعزام. عزام: واختك؟

يحيى: افهم بقي اختى مع جوزها خلاص الحكايه خلصت. افهمها بقي. زين: يلا يايحيي خلينا نروح الشركه نشوف الحكايه دى. يحيي وزين خرجو والبنات طلعو مع صفاء. فريده كانت مضايقه من عزام وطلعت. وتوفيق كمان دخل اوضته. عزام بص لمروان: عايزك تقلب الدنيا على مراد وريم. فاهم؟ مروان: حاضر. =============== صباح يوم جديد عند مراد وريم.

ريم فتحت عينيها وماكنش مراد جمبها. ريم قامت دخلت الحمام، اخدت شاور وغيرت. لبست قميص بيتي لحد الركبه باللون الاحمر بحمالات رفيعه وقعدت قدام التسريحه. رفعت شعرها على هيئه كحكه عشوائيه ونازل منها خصل على وشها. ونزلت تشوف مراد اللى كان فى المطبخ بيحضر الفطار. اول ما شافها ابتسم. مراد: يا صباح الفراوله. ريم: صباح الفل. انت بتعمل ايه؟ مراد: بحضر الفطار لاحلى فراولايه في حياتي. ريم: طب كنت صحيني. مراد: تؤ.

ريم بدلع: على رايك، في حد يلاقي الدلع وما يدلعش؟ مراد: ادلعى براحتك يا جميل. يلا عشان نفطر برا على البحر. ريم: هطلع البس اسدال. مراد: لا ياقلبي، محدش بيجى هنا. متخافيش، يلا. الاتنين طلعو وفطرو سوا فى جو جميل مليان رومانسيه وحب. مراد: ماتيجى ننزل البحر. ريم: فى الشمس دى يامراد؟ شكلك عايزنى اسمر. مراد: فى كل حالاتك هتبقي قمرايه قلبي. ريم: خلينا لما الشمس تخف شوى. مراد: ماشي ياقلب مراد. ================

فى قصر عيله الحديدى وتحديدا فى جناح زين وكارما. زين بيلبس عشان ينزل الشركه وكارما قاعده على السرير بتبص عليه. زين شايف انعكاسها فى المرايا: مالك ياكارما؟ بتبصيلى اوى كدا ليه؟ كارما: هو انا ليه حاسه انك مش زعلان ولا متأثر انكو خسرتو المناقصه؟ زين ضحك: وهو ده اللى شغال بالك اوى؟ كارما: بصراحه اه. الخسارة مش قليله ابدا. انتو تقريبا هتفلسو يازين وكمان القصر هيروح منكو. وانت ويحيي مش فارق معاكو حاجه.

زين ضحك وقرب وقعد جمبها: طب بلاش تفكرى كتير ياقلبي. كارما ضيقت عينيها وهى بتبصله: هو انت ليك ايد فى اللى حصل؟ بصراحه انا وحياه شاكين فيكو. زين ضحك: انتى وحياه؟ طب على العموم ريحي نفسك انتى وحياه وبلاش تفكرو كتير. كارما: زين بجد بقي، انت ازاى مش فارق معاك؟ زين: لان ببساطه الخسارة ليهم هما مش ليا. كارما: ازاى؟ والمصلحه واحده؟ مش دى شركتكو وتعبكو انت ويحيي وكمان القصر ده اكيد فيه ذكريات كتير ليك انت واهلك.

زين بحده: لا ياكارما، مافيش ذكريات عدله عدت عليا فى القصر مع اهلى. كارما: مش فاهمه. زين قام وقف: لان ببساطه امى كانت بتتعامل فى القصر ده على انها خدامه مش من اهل القصر ياكارما. وده لانها كانت بسيطه واهلها مش ناس أغنيا زى اهل القصر طبعًا. كارما قامت وقربت منه: زين اهدى ياحبيبي. انا مش قصدى اضايقك والله. زين: مش مضايق ياكارما. يلا انا هنزل وانتى خدى بالك من نفسك. زين نهى كلامه وباسها من راسها وخرج من الجناح.

=================== فى جناح حياه ويحيي اللى كانو بيتكلمو فى نفس الموضوع. يحيي ضحك: ما خلاص ياحياتى. حياه: مانا بصراحه مش مصدقاك. انا متاكده ان زين ليه ايد. لكن انت معقول تعمل كدا؟ يحيي: ممكن تهدى شويا؟ وبعدين ياستى انا وزين بنحاول على قد مانقدر عشان نرجع القصر. حياه: ده على اساس انه فارق معاكو. مانتو بتجهزوا الڤيلا عشان ننقل فيها.

يحيي: لا الڤيلا مش هننقل فيها حاليا. نحل موضوع القصر ومراد وريم يرجعو والدنيا تتظبط وهننقل فيها سوا. حياه: ان شاء الله. يحيي: احنا رغينا كتير واخوكى مستنينى تحت وهيولع فيا. حياه ضحكت ويحيي باسها من خدها وخرج من الجناح ونزل. كان زين واقف. زين: مالسه بدرى ياخويا. يحيي: ماهو كله من اختك اللى عملالى فيها المحقق كونان. زين ضحك: هى استلمتك بردوا. يحيي: هى كارما استلمتك هى كمان ولا ايه؟ زين: من الصبح.

يحيي وزين ضحكو. وفى الوقت ده تحت نزل توفيق وعزام. عزام: الله الله. شايفكو رايقين ومزاجكو عنب. زين: واحنا مزاجنا هيكون متعكر ليه؟ عزام: هو انت ملاحظ المصيبه اللى احنا فيها؟ زين: والله المصيبه دى بسبب سوء اختيارك للموظفين مش بسببنا احنا. توفيق: سيبكو من الكلام ده. قدرت توصل لحل عشان القصر يازين؟ يحيي: بنحاول يا جدى. الموضوع مش سهل. عزام: وعرفتوا مين الشركه المجهوله دى؟

يحيي: لا. بس فى ناس بيقولو انهم هيعملو حفله قريب لفوزهم بالمناقصه وكمان عشان يعلنو عن نفسهم. عزام: واحنا هنحضر الحفله دى؟ يحيي: كل الشركات اللى مشتركه فى المناقصه هتحضر. زين: يلا يايحيي. زين ويحيي خرجو وفريده نزلت. فريده: عزام، باقى فلوس تحولها على حسابي تانى فى اسرع وقت. عزام: احنا فى ايه ولا فى ايه؟ فريده بعصبيه: مش مشكلتى فلوسى ترجع حسابي تانى. انا ندمانه انى مشيت ورا كلامك. توفيق: اهدى يافريده.

فريده: انا هاديه جدا يابابا لما اشوف اخرت ابنك ايه. انا خارجه. فريده مشت وتوفيق بص لابنه: كل اللى بيحصل لينا من ورا دماغك. بدانك مش قد الشغل قولتلك متدخلش وسيب زين يعمل كل حاجه. بس ازاى البيه يتنازل؟ اديك ضيعتنى. توفيق سابه ودخل المكتب وعزام اتعصب وخرج من القصر. ================== فى اوضه صفاء اللى قاعده فى اوضه ريم. الباب خبط والبنات دخلو وقعدو جمبها. كارما: عامله ايه ياصفصف؟ صفاء: بخير يا بنات.

حياه: امانه عليكى ياصفصف بلاش تزعلى نفسك. وبعدين هو اللى خسران واهو بيتعاقب على اللى عمله فيكى. صفاء: الحمدلله يا حبايبى. كلمتو ريم؟ كارما: لا. زين قال محدش يكلمهم خالص. صفاء: ليه؟ حياه: زين ويحيي خايفين ليكون عمو عزام مراقب تلفوناتنا ويعرف مكانهم. صفاء: عزام مش هيسكت عن الموضوع ده. وربنا يستر، انا خايفه عليهم. كارما: ماتقلقيش عليهم. ان شاء الله ربنا هيحميهم. وبعدين مراد مع ريم ومستحيل يسمح ان حد يأذيها.

صفاء: يارب يابنتى. والله. الباب خبط وحياه قامت تفتح. كانت دادا فاطمه ومعاها صنيه الفطار. فاطمه: عامله ايه ياهانم؟ صفاء ضحكت بحزن: هانم ايه يافاطمه؟ يعنى انا ماكنتش بوافق تقوليلى هانم. وبعد ما خلاص مابقيتش من اهل القصر بتقوليلى هانم؟ فاطمه: انتى هانم وست الهوانم ياست الكل. صفاء: حبيبتى يافاطمه. فاطمه خرجت من الاوضه. حياه: يلا بقي عشان تفطرى ياصفصف. انتى من امبارح مااكلتيش حاجة. صفاء: والله يابنات ماليا نفس.

كارما: هناكل بردو سوااا. يلا. البنات قعدو مع صفاء لحد ما اكلت وقررو يقضو اليوم معاها عشان متحسش انها لوحدها. ================== عند مراد وريم اللى واقفين قدام البحر. مراد: انا عايز افهم، انتى خايفه من ايه؟ ريم: ليه ننزل البحر؟ تعالى ننزل البيسين احلى. مراد شالها فجاه: لا هننزل البحر ياقلبي. ريم: يامراد بقمر. مراد داخل البحر: عيون مراد بقمر. ريم ضحكت وحوطت رقبته بايديها.

مراد دخل كتير وريم خافت: خلاص خلاص كفايه كدا. مش بعرف اعوم يامراد. مراد: بس انا بعرف ياقلب مراد. مراد نزلها وريم حاوطت وسطه برجليها. مراد بغمزة: بس بصراحه المايوه هياكل منك حتة جامد اخر حاجة. ريم: بطل قله ادب. انا مش عارفه سمعت كلامك ازاى ولبست. مراد: سمعتى كلامى لانى جامد ومسيطر. ريم: ماشي ياعم المسيطر. مراد خلى ريم تمسك فى ضهره وهو بيعوم وريم نست خوفها وكانت مبسوطه جدا.

وبعد وقت كبير خرجو من البحر ونامو على الرمل وبصوا للسما. ريم: مراد انت مصدق كل اللى حصل؟ مراد: هو ايه اللى حصل؟ ريم: يعنى هروبي من القصر وجوازنا واننا الوقت سوا. عارف لما صحيت النهارده كنت خايفه يكون حلم. مراد نام على جمبه وبصلها: ولو كان حلم كان هيبقي حلو ولا وحش؟ ريم نامت على جمبها قدامه: كان هيبقي احلى حلم فى حياتي. مراد قام وشالها ودخل الفيلا. ريم: رايح فين يامراد؟ خلينا شويه. مراد: هثبتلك انه مش حلم.

ريم اتكسفت وخبت وشها فى حضنه. بعد شويه ريم كانت نايمه فى حضن مراد. ريم: اكيد ماما عرفت بموضوع جواز بابا مش كدا؟ مراد: زين ويحيي قالو هيعرفو الكل اول ما يوصلوا. ريم: ياترى عامله ايه الوقت؟ مراد هو انا ممكن اكلمه؟ مراد: مش هينفع ياريم. ممكن ابوكى يكون مراقب تلفوناتهم عشان كدا مش هينفع نكلم اى حد فيهم. وبعدين زين قال هيبقي يتواصل معايا وقتها خليكى تتطمنى على والدتك. ريم حضنته بقوة: اكيد البنات مش هيسبوها لوحدها.

مراد: اكيد ياحبيبتى. وبعدين يحيي وزين معاه. ريم: صح. مراد: بقولك ايه، ماتيجى نعمل عشا حلو ونخرج ناكل على البحر. ريم: انا عايزة انام. مراد: نوم ايه ياكسلانه؟ يلا قومى. ريم: هى الفكرة حلوة والجو اصلا حلو. طب خلينا ننام شويا ولما نصحى نسهر سوا. مراد: ماشي ياقلبي، نامى شوى. ريم دفنت وشها فى حضن مراد ونامت وهو كمان نام. ====================== فى مكان جديد اول مرة نزوره وهى ڤيلا متوسطة.

دخل عزام وكانت كوثر مراته قاعده فى الريسبشن. عزام: مساء الخير. كوثر وهى وشها فى فونها: مساء النور. عزام قعد جمبها: هو مروان مجاش؟ كوثر: لا. قال هيسهر برا. مروان قالى انك طلقت مراتك. عزام: اممم. كوثر: وعرفت كل حاجة خلاص؟ عزام: ايوا ياكوثر عرفت. كوثر: ناوي تاخدنى القصر امته؟ عزام بصلها: اخدك القصر ليه؟ كوثر: انت مش قولتلى لما الكل يعرفوا هتاخدنى اعيش معاكوا فى القصر. عزام: قصر ايه بقي؟ ما القصر راح مع الفلوس اللى راحت.

كوثر: ابنك وابن اخوك مش هيخلوا يروح وانا متاكده. وبعدين ازاى طليقتك تفضل عايشه فى القصر وانا عايشه هنا؟ عزام: هو انتى عايشه فى الشارع ياكوثر؟ ما انتى قاعده فى ڤيلا. كوثر: بس مش زى القصر ياعزام. وبعدين انا مش هفضل مراتك فى السر كدا كتير. لازم فى اسرع وقت تعلن جوازنا. عزام: ربنا يسهل ياكوثر. انا جاى تعبان وعايز انام شويا. ممكن؟ كوثر: هخلى الخدم يحضروا العشا وبعد كدا ابقي نام. عزام: تمام. ================

بليل عند مراد وريم. مراد صحى ماكنتش ريم جمبه. قام عشان ينزل يشوف هي فين. سمع صوت فى المطبخ ووقف ساند على الباب ويتأملها بحب. كانت ريم لابسه شورت قصير بلون الازرق وبدى بحمالات رفيعه بلون الابيض وعليه بعض الرسومات بلون الازرق ورافعه شعرها على هيئه ديل حصان. وكانت بتزين كيكه بفراوله. مراد قرب منها وحضنها من ضهرها وريم اتخضت. ريم: خضتنى يامراد. مراد باسها من رقبتها: سلامتك من الخضه ياقلب مراد. الجميل بيعمل ايه؟

ريم: انت شايف ايه؟ مراد: شايف فراولايه بتزين كيكه بالفراوله. ريم ضحكت: انا خلصت. هحطها شويا فى التلاجه على مانتعشا. مراد: وكمان فيه عشا؟ ده ايه الهنا اللى انا فيه ده. ريم: طبعا اومال ايه. مراد: هاتى احطها فى التلاجه. ريم: اتفضلى. مراد حطها فى التلاجه: عملالنا عشا ايه بقا؟ ريم: عملتلك بيتزا بالفراخ. مراد: ايوا. ريم: استنى هطلعها من الفرن. مراد: لا خليكى هطلعها.

مراد طلعها وريم اخدت الاطباق وكوبايات عصير وخرجوا ياكلوا على البحر. مراد اخدها فى حضنه وبقي ياكلها بنفسه والاتنين كانوا مبسوطين جدا. ريم: هو احنا هنرجع اسكندريه امته يامراد؟ مراد: زهقتى ولا ايه؟ ريم: لا طبعا المكان هنا تحفه. بس اكيد مش هنفضل هنا العمر كله. مراد: هنرجع ياقلبي بس اجازتى تخلص. ريم: انت اخدت اجازة اد ايه؟

مراد: شهر. احنا هنروح اسكندريه كمان اسبوع كدا فى حفله هنحضرها وهنرجع هنا تانى ولما الشهر يخلص هنرجع نعيش مع الشباب والبنات فى الڤيلا. ريم: عجبتنى حكايه الڤيلا اللى هنعيش فيها سوا دى. مراد: طب تمام انك مبسوطه. ريم: طبعا مبسوطه جدا انى هكون مع البنات. انت مش متخيل انا بحبهم اد ايه يامراد. وبجد وحشونى اوى.

ريم بصتله: عارف لما بابا كان حابسنى فى اوضتى كانو بينزلوا كل يوم يقعدوا فى بلكونه اوضه كارما لانها قريبه من بلكونه اوضتى. الشباب يجيبوا اكل ونتعشى سوا. كانوا بيعملوا كدا عشان عارفين انى مش باكل اى حاجة طول النهار. مراد باسها من خدها: ربنا يخليكم لبعض ويخليكى ليا ياقلبي. ريم: بجد يامراد انت احلى حاجة حصلت فى حياتى. انا بحبك اوى. مراد: وانا بعشقك. بقولك ايه؟ ريم بصتله: ايه؟

مراد: انا عايز اجيب منك دسته عيال. ولا اقولك نجيب اتنين او تلاتة يعنى على حسب. ريم: على حسب. مراد ضحك: اممم. ريم: وحيات مامتكم. مراد ملامحه اتغيرت ١٨٠ درجه للغضب وقام وبعد عن ريم اللى استغربت وقامت قربت منه. كان واقف قريب من البحر. ريم: مالك يامراد؟ مراد لف وبصلها واتكلم بحده: تانى مرة سيرتها ماتجيش على لسانك. فاهمه؟ ريم باستغراب: سيرة مين يامراد؟ مش فاهمه. انا بقولك وحيات مامتك يعــ مراد بعصبيه: ريــــــم.

ريم اتفزعت من عصبيته اول مرة تشوفه متعصب كدا واتكلمت بخوف: مراد انا مش قصدى... بس دى مامتكم. مراد بحده: قصدك او لا، قولت ماتجيبيش سيرتها. كلامي يتسمع وبس. وبلاش تسألي عن حاجة متخصكيش. ريم خافت اكتر منه وعينيها اتملت دموع: حاضر. انا اسفه. ريم دخلت بسرعه الفيلا وطلعت الاوضه ونامت على السرير وعيطت كتير اوى مستغربه ازاى مراد اتحول كدا وليه مش عايزها تتكلم عن مامته. معقول حياته متخصهاش؟

لدرجه دى مش عايزها تعرف حاجة عن عيلته. ريم فضلت تعيط لحد ما نامت ومراد فضل قاعد قدام البحر بيحاول يهدى عصبيته بس مش قادر. لما بتيجي سيرة امه بيتغير ١٨٠ درجة. مراد نام على الرمل قدام البحر وباصص للسما لحد ما نام مكانه هو كمان.