رواية ثأر الحبيب الفصل الأول 1 - بقلم سما محمد

في ليلة ممطرة بغزارة، لم تسطع لها شمس، تعالت الصرخات من دوار السيوفى في منتصف الليل. كانت تلك صرخة حسنات، زوجة فراج السيوفى، وهي تضع مولودها الأول بعد عجزها عن الإنجاب سنين طويلة. لتنجب على كبر، مما جعل ولادتها متعثرة للغاية. تعلو شهقات ألمها وتوسلاتها لله أن تنهي الولادة سريعًا لتستريح مما تشعر به من أوجاع. فهناك من يقف أمام باب الغرفة يحرق الأرض ذهابًا وإيابًا في انتظار ولي العهد القادم ليظفر بقلة صبر. قال فراج:

"حن عليا يا رب بالولد الصالح إيلي بترجاه من الدنيا لجل ما يجبلي تارى من ولد المنشاوى ويبرد نار جلبى ويطمني." لتخرج الداية في تلك اللحظة حاملة بيدها لفة صغيرة بها طفل. تمشي بخطوات مرتعشة، يتقافز من داخلها الخوف، وهي تمد يدها بالمولود لفراج قائلة: "شيل خلفك يا سيدي فراج، إيلي جابلك يخليلك." قال فراج: "يا أبوووي على خلجتك العفشة، ما تفردي سحنتك يا بومة وسمعينا زغروطة لجل وصول ولدي الغالي." قالت الداية برعب:

"بس يا سيدي فراج... اصل... ستي حسنات... قال فراج بضيق: "اصل إيه وفصل إيه يا مخبلة، انتي ما تنطقي." قالت الداية: "ستي حسنات جابت بت مش واد." تطايرت النيران من عيون فراج عند سماعه لما قالته الداية له. ليهب بوجهها صارخًا ليقول: "بتخرفي، بتجولي إيه؟ انتي بت؟ كيف أنا متفق مع حسنات على واد، واد مش بت؟ غورى من خلجتي أما أفوت أدخلها أشوف كيف تكسر كلمتي." قالت الداية:

"على فين يا سيدي، ستي حسنات تعيش. انت عطتك عمرها. ما جلتش حاجة غير إني أجولك وصيتها ليك: تسمي بتها ليلة وتحطها جوة عنيك." وماتت. شعر فراج بقبضة في قلبه على موت شريكة حياته، برغم غضبه من إنجابها فتاة، كما لو أن الأمر بيدها لتختار ما تنجب. ليتنحنح قائلاً بحزم: "شوفي يا بومة النحس، انتي إيلي حصل دلوك ما حدش ياخد بيه خبر واصل، أحسن قسما عظما أدمنك حية. وأنا من يمتى هسمي البت ليلة؟

لأن وصية الميت واجبة. بس كل الخلق هيعرفوا إني خلفت واد واسمه أبو الليل. هعيشها كيف الرجالة، لبس وتجاليد وتصرفات وعلام راجل. وهكبرها لجل ما تاخد بتاري من ولد المنشاوى إيلي شاف حاله من يوم ما خلف ولده بدر، إيلي أنا هحسره عليه. بس الصبر." ليتفت للداية الواقفة بذهول من تفكيره الشيطاني بأنه سيعطي لابنته فقط على الورق اسم فتاة، ولكنه سيجعلها تحيا كرجل، حتى بالاسم العام. لتفيق على صياحه بها قائلاً بأمر:

"يلا إنجلبي من جدامي. فرجي الشربات وجولي للرجالة يدبحوا العجول ويفرجوا اللحمة عالبلد كلها حلوان وصول ولدي أبو الليل للدنيا." قالت الداية: "حاضر يا سيدي."

لوووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو