رواية عش العراب الفصل الثالث عشر بقلم سعاد محمد سلامه

بعد علاقة آثمة، نهضت زهرت من جوار نائل وتركتْهُ وحده بالفراش. سارت عارية أمام عينيه لم تخجل. سخر نائل منها بداخله: كيف لتلك الفاجرة أن تخجل أو تستحي؟ لكن تحدث: "مش ملاحظة إنك عادية كده مع إنك مكملتيش حتى شهر على الإجهاض؟ لما اتصلتي عليا وقولتي نتقابل استغربت بصراحة." تنبهت زهرت لفحوى حديثه، ورغم ذلك ادعت عدم الفهم: "قصدك إيه بـ 'عادية كده'؟ رد نائل:

"قصدي اللي بتولد أو بتجهض بتقعد أقل واجب شهر بتنزف من وقت للتاني، إنما انتي... ردت زهرت: "مش شرط تنزف شهر أو أكتر، طبيعة الأجسام مش زي بعضها، عادي جداً. وبعدين اللي يسمعك يقول مكنتش عاوزنا نتقابل، ولا تكون زهقت مني، نسيت حبي ليك، وكنت لك شوق في سلسبيل العراب." نهض نائل من على الفراش واقترب من زهرت وجذبها بقوة لصدره قائلاً: "إنتي عارفة جواب السؤال ده، سلسبيل مين دي اللي تتقارن بيكي، يا ملكة الأنوثة؟

أنا بس استغربت وقولت يمكن حكاية حملك دي ملعوب كنتي عاوزة تستفادي من وراه." ارتبكت زهرت وقالت: "كنت هستفاد إيه؟ أنا فعلاً كنت حامل والنصيب كده." تبسم نائل ابتسامة خبيثة بداخله، متأكداً أن تلك الفاجرة لم تكن حامل من الأساس. انحنى يُقبلها بشهوة وقضى معها وقتاً محرماً. كان للحرام زهوة، شعر الاثنان بنشوة كبيرة. وضعت زهرت رأسها على صدر نائل لاهثة، إلى أن هدأت أنفاسها وتحدثت:

"مش بحس إني ست غير وأنا معاك في حضنك، مكنش لازم أتجوز من رباح، بحس معاه بملل وفتور... لو بإيدي أمنعه يلمسني." سخر نائل بداخله، لكن قال لها: "وإيه يجبرك على إني تستحملي العيشة معاه؟ أظن سحبتي منه مبالغ كتيرة غير الدهب اللي اشتريتيه." ردت زهرت: "اللي سحبته مش نقطة في بحر ثروة عيلة العراب، ولا يساوي جزء من حق ماما اللي لهفوه. تفتكر لو كنت في مستوى بنات عيلة العراب كان أبوك رفض إنك تتجوزيني؟

كان هيجي يخطبني بنفسه زي ما جه عشان الست سلسبيل وخد الصدمة في قلبه. إيه الفرق بيني وبين سلسبيل؟ أنا أجمل منها بكتير، ولو كنت بنفس ظروفها كان زمان معايا شهادة أفضل منها. عارف إيه الفرق بيني وبين سلسبيل؟ هي بنت ناصر العراب وأنا بنت مجاهد حماد الموظف اللي مرتبه ما كانش بيقضي سجاير، وباقي مصاريف البيت كانت بتتزكى الحاجة هداية بيه على ماما مع إنه في الأصل حقها." تحدث نائل: "وهتفضلي كده كتير مع رباح؟

بصراحة يا روحي بغير لما بتخيله معاكي زي دلوقتي كده." ضحكت ضحكة رقيقة قائلة: "خلاص هانت، رباح بقى زي الخاتم في صباعي، وأي شيء هطلبه منه هينفذه حتى لو غصب عنه ومش هيسأل السبب. فين الحبوب اللي طلبتها منك؟ ابتعد نائل قليلاً عن زهرت وفتح أحد أدراج الطاولة بجوار الفراش وأتى بعلبة بلاستيكية صغيرة وأعطاها لها قائلاً: "بس خدي بالك، مفعول الحبوب دي أشد وإدمانها سهل جداً، وعلاجها صعب." تبسمت بنصر قائلة:

"وهو ده المطلوب. خلاص زهقت، رباح أوقات بيخاف من العقربة هداية وبيسمع كلامها. الحبوب دي هتخلي كلمتي أنا بس المسموعة." قالت زهرت هذا ونهضت من على الفراش وبدأت بإرتداء ملابسها. تحدث نائل: "على فين؟ بتلبسي هدومك ليه؟ لسه الوقت بدري وكمان رباح أكيد مشغول الأيام دي في توريدات الرز للشونات." ردت زهرت: "تفتكر إني بعمل حساب لـ رباح؟

كله من العقربة هداية مشددة قوي الفترة دي عليا في الخروج. عاوزة تفرد نفسها، ولازم أهدي معاها شوية. أنا عرفت إنها هتخرج معرفش فين، سمعتها بتكلم السواق، قولت فرصة أنا كمان أخرج أتنفس شوية. وقولت لهم في الدار هروح أزور بابا أطمن عليه وأقعد معاه شوية، وزوغت وجيت على هنا. خليني أرجع لبيت بابا أهو أقعد معاه شوية، شكله حالته متأخرة، كله من السجاير اللي الدكتور مانعها عنه وهو مش بيسمع الكلام. يلا ربنا يشفيه. هحاول في أقرب وقت نتقابل. ولا يمكن الود يتوصل تاني؟

رباح قالي إنه شاف هند عند قماح في المقر." رد نائل: "هند فعلاً لسه بتحب قماح، بس هو بقى متجوز من غيرها، وقماح بيعرف يفصل بين الشغل وعواطفه. ومتهيألي لو كان لسه عاوز هند كان يقدر يرجعها تاني وما يتجوزش من غيرها." ردت زهرت: "ما سبق وقولتلك عن سبب جواز قماح من نبع الحنان سلسبيل، كان قرار من هداية." رد نائل: "هو قماح برضو حد يقدر يرفض عليه حاجة حتى لو كانت هداية؟ عالعموم، يا ريت يتوصل الود بين قماح وهند وقتها...

نظرت زهرت لـ نائل وقالت بإستفهام: "وقتها إيه؟ ممكن يطلق سلسبيل ويرجع الأمل تاني لأبوك؟ ولا تكون إنت نفسك فيها؟ رد نائل: "هنرجع تاني لنفس الموال. قولتلك سلسبيل ملهاش أي صفة عندي." ردت زهرت: "هصدقك يا نائل ودلوقتي. يلا لازم أمشي...

قالت هذا واتجهت للفراش وانحنت تُقبل نائل بفجاجة. رغم أنه ينفر منها، لكن جراها في تلك القبلة الفجاجة والمحرمة. خرجت زهرت من الشقة. تنهد نائل براحة. تذكر حديث زهرت عن سلسبيل. هو بالفعل كان يهواها. تمنى لو أن تكون من نصيبه، لو كان تزوجها لكان قطع كل صلته بتلك الفاجرة، لكن قماح سبقه واختطفها من أمام يديه وفاز بها. وظل هو في دوامة الخطيئة مع زهرت الفاجرة. كان يتمنى أن يتخلص من ذلك الوحل. ***

بالشقة التي تعيش فيها همس. استقبلت وصيفة هداية بحفاوه وترحاب، ثم استأذنت منها وتركتها مع همس وحدهن. نظرت هداية لهمس وفتحت لها ذراعيها. تبسمت همس لها بمحبة وارتمت بحضنها. طبطبت هداية على ظهر همس وقبلت جبهتها قائلة:

"همس الرقيقة اللي زي النسمة. تعرفي أنا كان نفسي أسميكي نسيمة على اسم أمي الله يرحمها، بس المخسوفة قدرية قالتلي اسم قديم، والله هي اللي قديمة. بس وقتها كارم هو اللي قال 'هاميس'، رغم إنه كان صغير وقتها عنده ست سنين، وقالنا إنه سمع الاسم في فيلم لـ رشدي أباظة. ويظهر نهلة كانت بتحب رشدي أباظة ووافقت على الاسم." تبسمت همس قائلة: "فعلاً ماما بتحب أفلام رشدي أباظة، بس بتحب بابا أكتر." تبسمت هداية قائلة:

"إنتي هتجوليلى على نهلة وحبها لـ ناصر وكمان حبها للجميع؟ مش زي قدرية، معندهاش حب غير لنفسها وبس. والحمد لله محدش من ولادها خد طبايعها غير رباح، فيه شوية منها وشوية من العراب. ربنا يهديه ويصلح حاله." تبسمت همس قائلة: "فعلاً رباح عنده شوية تطلع زي مرات عمي وزهرت كمان زي عمتها. بس عمي مش بيسمع لكلام مرات عمي، إنما رباح بيسمع لـ زهرت وزهرت بتكرهنا وبالأخص سلسبيل، يمكن لأنها أقرب واحدة فينا ليها في العمر." ردت هداية:

"اللي يكرهكم يا بتي، عمي ما يشوفكم. ودلوقتي أنا مش جايه عشان نتحدث عن قدرية ولا زهرت، أنا اتوحشتك وكمان عاوزة أتحدث معاكي في موضوع كارم جالي عليه." تغابن وجه همس وقالت: "عارفة الموضوع ده يا جدتي وبقولك بلاش تتكلمي فيه، أنا خلاص أخدت قرار." ردت هداية: "موضوع إيه يا بتي وقرار إيه اللي أخدتيه؟

همس، إنتي لازمن ترجعي تاني للدار، بكفياكي يا بتي. ارجعي وارحمي قلب ناصر ونهلة المحروق عليكي. أنا اللي مصبر قلبي على بعدك ده إني عارفة إنك لسه عايشة ولما بتوحشك باجي أزورك، وبطمن عليكي من عمك وكارم من يوم ما عرف إنك لسه عايشة." تنهدت همس ببكاء:

"يا ريت كارم ما كانش عرف إني لسه عايشة. يمكن كان زمانه نسيني مع الوقت. ما كانش لازم أسمع كلام عمي وأظهر نفسي قدامه. وده اللي ناوية عليه، أبعد تاني من قدامه، وهو مع الأيام هينساني ويكمل حياته." ردت هداية: "كان نسيكي من الأول يا بتي. كارم كان خلاص عقله قرب يشت منه. ظهورك قدامه رجع له عقله في الوقت المناسب. ليه يا بتي الجسوة دي؟ ردت همس:

"عشان خاطري يا جدتي، خليني أبعد عن هنا وهتشوفي مع الوقت كارم هينساني، أو حتى هيتعود على غيابي ويكمل حياته. أنا مبقتش أنفعه ولا أنفع غيره، ووجودي هنا ملوش لازمة. أنا فكرت أسافر لأي بلد بره مصر." فزعت هداية قائلة: "تسافري بره مصر؟ إذا كنتِ جاري وبينى وبينك ساعة بالعربية وبخاف عليكي، وعلى طول بدعي ربنا يحفظك. لأ يا بتي، أنا مستحيل أوافقك عالقرار ده." ردت همس برجاء:

"عشان خاطري يا جدتي، لو بتحبيني صحيح، خليني أسافر بره مصر. وكمان أنا ممكن أكمل دراستي. أنا مقدرش أرجع تاني أكمل دراستي في الجامعة هنا، ومعظم زمايلي عرفوا إني مت. حتى لو عمي اتصرف وحل اللي حصل بالفلوس ومش مثبت في الأوراق الرسمية موتي، بس انتشر بين زمايلي الخبر ده أكيد. لما أرجع هقولهم إيه؟ أنا عفريتة هاميس... جدتي، سفري خارج مصر من مصلحتي، على الأقل هاخد شهادة."

فكرت هداية بعقلانية في حديث همس، لكن همس فتاة ولها ظروف خاصة، كيف ستعيش بالغربة وحدها؟ لو كانت كالسابق ربما كانت وافقت دون تردد، لكن الآن همس مهزوزة ومحطمة ولديها خوف من اقتراب أحد منها. كادت هداية أن ترفض... لكن همس انحنت على يدها وقبلتها قائلة:

"لو صحيح بتحبيني ومصدقة إني مظلومة، وافقي على سفري يا جدتي. عمي مستحيل يساعدني قبل ما ياخد منك الإذن الأول. صدقيني، سفري بره مصر ممكن يساهم إن حالتي النفسية تتحسن وكمان هيسهل على كارم ينساني، لما يعرف إني هربت منه وإني مش عاوزاه." نظرت هداية

لها بحنية وأتى لها خاطر: ربما لو وافقت همس الآن وتركتها تسافر بعيد عن هنا، تعود هي من تلقاء نفسها بعد أن تتحرر من ذلك الرهاب الذي يسيطر عليها حين يقترب منها أحد. هنا تحبس نفسها بين جدران تلك الشقة، نادرًا ما تخرج منها. بالخارج ستخرج حتى لقضاء احتياجاتها الضرورية. هنا تخشى أن يتعرف عليها أحد. همس لديها يقين أن خارج مصر لن يعرفها أحد، وذلك سيجعلها تعود تختلط بمن حولها، حتى لو كان بحذر شديد، ربما مع الوقت يختفي ذلك الرهاب عنها وتعود هي من تلقاء نفسها.

تبسمت هداية بحنان قائلة: "هقول لعمك يجهزلك أوراق السفر يا همس، طالما دي رغبتك يا بتي، وهدعي لكِ تلاقي نفسك وترجعي هنا همس القديمة اللي كانت بسمتها كيف شروق الشمس." تبسمت همس براحة وحضنت جدتها، بينما هداية ضمتها بقوة بين يديها، تتمنى أن تعود همس تثق بمن حولها مثلما تثق بها. ***

بشقة سلسبيل. أغلقت سلسبيل الهاتف وتركته على الشاحن، بعد أن شعرت ببعض الخمول. أرادت أن تمدد جسدها. ذهبت إلى غرفة النوم. الوقت لا يزال باكراً على عودة قماح للمنزل. اتكأت بأحد جانبيها على الفراش. وضعت يدها تُمسد على بطنها، لا تعرف بأي شعور تحس، لا فرحة ولا حزن. مسدت على بطنها قائلة:

"كان نفسي أتجوز عن حب، ويوم ما ربنا يرزقني بأطفال يكونوا نتيجة علاقة حب، مش عنف وجواز غصب، من شخص عنده غرور وعنجهية، عمر قلبه ما حس بغيره، كل اللي همه ياخد اللي هو عاوزه حتى لو على حساب معايرة غيره بنقط ضعفه." أثناء حديث سلسبيل مع جنينها، عاودت التفكير بتلك الصور الخاصة بقماح التي رأتها على هاتف همس. لامت نفسها: كيف شكت أن قماح هو من أخطأت معه همس؟

بالتأكيد ليس هو. لو أرادها لكان ببساطة تزوجها ولن يجد أحد يمانعه كما فعلوا معي. وما كان عايرها بخطية همس. لكن لماذا عنفه معي؟ هل كان عنيفاً هكذا مع زوجتيه السابقتين؟ بالتأكيد كان كذلك، هكذا أجاب عقلها وأكد ذلك بما رأته ذات مرة حين صفع هند. هند التي تبدو أنها ما زالت تحبه رغم أنه صفعها وطلقها بعدها مباشرة. رأت بعين هند ذلك اليوم نظرة لها لم تعرف تفسيرها. ماذا كانت تريد أن توصل لها يومها؟

رأت هند تترجى قماح، وهو حين رآها أمامه، أغلق بوجهها باب شقته. لا تعرف ماذا فعل بـ هند بعدها. كل ما عرفته أنه طلقها بنفس اليوم. لما عادت تحوم حوله؟ بالتأكيد تحبه، هذا هو التفسير الوحيد. لكن كيف ما زالت تحبه وهو بهذه القسوة؟

لا يبالي بمشاعر الآخرين، هذا آخر اهتمامه، وإن كان لا يهتم أصلاً. تذكرت منذ أن عاد قماح من اليونان، كانت بعمر هي الثامنة تقريباً. كان دائماً ما ينهرها حين يراها تلعب مع أحد الفتيان، أو حتى إن رآها تسير مع زملائها الفتيان وهم عائدين من المدرسة. حتى حين دخلت إلى الجامعة كان أحياناً ينهرها حين تتحدث عن أحد زملائها الشباب. حين تتحدث عن شيء حدث أمامها،

قالها مرة صريحة: لا يعترف بوجود شيء اسمه صداقة أو أخوة بين شاب وفتاة بالجامعة أو العمل. كانت تكره تلك التحكمات التي تجعل والدتها تفرضها عليها، ليس عليها فقط بل على أختيها أيضاً التي تقيدهن. لا تعلم أن من تريد أن تخطئ لن يقيدها شيء. عدلت سلسبيل بعض الوسائد واعتدلت على الفراش تضجع بظهرها على تلك الوسائد. لا تعرف كيف سحبتها الغفوة دون شعور منها.

بعد المغرب بقليل، دخل قماح إلى المنزل. تقابل مع إحدى الخادمات. سأل عن جدته. أخبرته الخادمة أنها خرجت من المنزل بعد العصر وأن سلسبيل بشقتهما. رد قماح عليها: "تمام، روحي شوفي شغلك...

قال قماح هذا وتوجه صاعداً إلى سلسبيل. دخل الشقة كانت ساكنة، وشبه مظلمة إلا من نور يأتي من غرفة النوم. ذهب مباشرة إلى غرفة النوم. تفاجأ حين وجد سلسبيل تبدو ناعسة، تنام نصف جالسة، مضجعة بظهرها على تلك الوسائد. للحظات ظل يتأملها وهي نائمة، ما زال وجهها يبدو عليه الإجهاد والضعف. اقترب من الفراش وجلس عليه، مد يده على وجه سلسبيل يتلمس وجنتيها بظهر يده، كذلك شفاها. ملس عليها بإبهامه. في البداية لم تشعر سلسبيل بذلك، لكن دون قصد منه، ضغط إبهامه بقوة على شفتيها، جعلها تفتح عينيها. انخضت، واعتدلت جالسة.

تهكم قماح: "مالك؟ شفتي عفريت؟ بس غريبة، بقالك فترة مش بتنامي على السرير." ردت سلسبيل: "أنا معرفش نمت إزاي، إحنا إمتى؟ رد قماح: "فاضل حوالي ساعة على آذان العشاء." تعجبت سلسبيل قائلة: "عجيبة إزاي النوم سحبني بدون ما أحس بالوقت. هقوم أتوضأ وأصلي وأنزل تحت عشان تجهيز العشاء."

بالفعل، تركها قماح تنهض من على الفراش. بعد قليل، عادت سلسبيل لغرفة النوم، كي تأخذ ثياب أخرى ملائمة أكثر. بالصدفة سمعت حديث قماح على الهاتف، والذي تحدث باختصار. أنهى المكالمة سريعاً. تحدثت سلسبيل: "السعر اللي قولته ده غالي قوي، والناس غلابة." سخر قماح قائلاً:

"بتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت

تتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت

رواية عش العراب الفصل الثالث عشر 13 - بقلم سعاد محمد سلامه

تابعنا وما يفوتك جديد

التعليقات (0)

لا توجد تعليقات بعد

روايات مشابهة

شظايا شيطانية~للكاتبة صرخة المُشتاقه

خطيئة خيال

رحيل الهواري

دموع السيف

حكاية عشبة خضراء

مملكة سفيد

الإبلاغ عن مشكلة

تم إرسال البلاغ بنجاح!