رواية عشق و دموع الفصل التاسع عشر 19 - بقلم رنا حسن

ياسين: شروق انتى بتحبينى و لا لا؟ شروق و قد احمر وجهها: انا الصراحة عمرى ما فكرت فى سؤال زى كده خالص. ياسين: عايز اجابة. أما شروق فنزلت من السيارة و تركته و ذهبت. أما ياسين فكان مصدوما و حزينا جدا ثم ذهب إلى القصر. و على الناحية الأخرى فى سينما. يارا: الفيلم ده بيفكرنى بقصة حبنا. باسل: انا حاسس انه بيحكى عننا. يارا: يلا بقا نروح علشان العيال يا باسل. باسل: يووووووه بقا.... كل لحظة رومانسية تقولى العيال العيال.

يارا: معلش يا روحى. لما نروح نبقا نكمل. باسل: لو كده ماشى. أما عند آسر و ليلى. فكان آسر يوصل ليلى إلى بيتها. آسر: انا بكره هبقى فى الشركة. هتبقى موجودة. ليلى: لو قدرت. هاجي. آسر: لا طبعا لازم تيجى. علشان غيبتي كتير. نظرت له ليلى و قد تذكرت ما حدث معها. ليلى: سلام. آسر لنفسه: ايه اللى انا عملته ده يا ربى. يا لهوى على الغباء. ثم ذهب إلى القصر. نظر آسر إلى ياسين و كأنه حزين. آسر: مالك يا ياسين. ياسين: مليش. آسر: مالك.

ياسين: شروق طلعت مش بتحبنى. آسر: ايه اللى انت بتقوله ده. ياسين: لما سألتها انت بتحبنى و لا لا. سابتنى و مشيت. آسر: ده معناه ان هى بتحبك بس مكسوفة شوية. ياسين: معرفش بقا. آسر: الحل عند سارة او ليلى. ياسين: قصدك ايه. آسر: يسألوها. و طبعا هما بنات مع بعض هتعترف. ياسين: لا بتعرف تفكر. آسر: اومااال و اااا. لم يكمل كلامه عندما رأى باسل و يارا داخلين و هما يضحكان. آسر: ايه العرسان اتأخروا ليه.

ياسين: مش هينفع التأخير ده كل يوم. الناس هتقول علينا ايه. باسل: بس يلا انت و هو. احترمونا شوية. آسر: طب ايه مش هناكل مع بعض و لا هتعملوا جو رومانسى فوق و تاكلوا مع بعض. باسل: هو ده اللى هيحصل. ياسين و هو يصفر بصوت عالى: عااااااااش يا باسل. آسر: و احنا معندناش حريم تطلع مع رجالة غريبة. باسل: ده انا جوزها ياض. آسر: و احنا عيالها قبل ما تكون انت جوزها. ياسين و هو يهمس له: ايه الهبد اللى انت بتقوله ده يا آسر.

آسر: ايوه صح ايه اللى انا قولته ده. ما علينا احنا مكناش نقصد اى ازعاج خالص. خدوا راحتكم. باسل: لما اخلص بقا. حسابكوا معايا بعدين. ياسين و هو يغمز له: على مهلك خالص. آسر بضحك: والله احنا اللى كبرنا مش هما. ياسين: حصل. سارة من خلفهم: بس ايه رأيكم فى اللى حصل انهاردة. آسر: انا من وجهة نظرى تروحى تشتغلى مكانى فى المخابرات. سارة بضحك: بس اى خدمة. آسر: هردهالك قريب اوى. ياسين: انا بقى عايز منك خدمة.

سارة: ايدك على الف جنيه. و تتنفذ حالا. ياسين: عنيا حاضر. سارة: يلا قول. و على الناحية الاخرى عند ليلى. خليفة: هاا. شوفتى دكتور. ليلى: الصراحة لا. و مش عايزة. خليفة: ليه مش انتى اللى قولتى. ليلى: ايوه بس انا شايفة نفسى. انى بدأت اتحسن. خليفة حتى لا يضغط عليها: خلاص ماشى. و فجأة رن هاتف ليلى و كانت سارة. ليلى: ايوه يا سارة. سارة: انزلى بسرعة. ليلى: ليه انا ااا. لم تكمل كلامها و قفلت سارة.

ليلى: طب انا هنزل و هاجى بسرعة. زينب: ماشى. وبالفعل نزلت ليلى و وجدت سارة. ليلى: فى ايه. سارة: شروق و ياسين متخاصمين. ليلى: ليه كده. قصت لها سارة كل شئ. ليلى: تمام ييلا بينا. سارة: يلا. وبعد قليل وصلوا الى بيت شروق. شروق: ايوه حاضر. ايه ده احنا مش لسة سايبين بعضينا. سارة: ادخلى بس ادخلى. ثم دخلوا الى الغرفة. ليلى: هو انتى بتحبى ياسين ولا لا. شروق: ااه انتوا جايين علشان الموضوع ده.

ليلى: شروق. المفروض خطوبتكم بعد بكرة. ايه بقا الغلط فى انك تعترفى لياسين انك بتحبيه. شروق: معرفش. بس انا برتاح معاه اوى. بحس ان عايزة افضل معاه. مش عايزة اسيبه. سارة: طب هو ده الحب. شروق: معرفش بقا. ليلى نظرت لسارة و غمزت لها دون ان تنتبه شروق. ليلى: على فكرة ياسين تعبان اوى. و جاتله سخونة و الاكسجين بتاعه قل. بسبب الحزن. شروق بصدمة: ايه اللى انتى بتقوليه ده. سارة: هو ده اللى حصل. شروق: 5 دقايق و هكون جاهزة.

سارة وليلى بصوت واحد: ماشى. رحلت شروق. ليلى: احنا خسارتنا فى البلد دى. سارة بضحك: حصل. اتصل بياسين افهمه. سارة: الو يا ياسين. سارة: ايه الاخبار. سارة: اعمل نفسك تعبان و اقعد فى اوضتك. احنا جايين. سلام. قفلت سارة الخط دون ان تسمع رده. آسر: فى ايه. ياسين: بتقولى اعمل نفسك تعبان و اقعد فى اوضتك. آسر: انا بقول برضوا تروح تشتغل فى المخابرات. ياسين: يلا بينا. و على الناحية الاخرى فى منزل مازن.

كانت سيراى تقف فى الشرفة هى و مليكة. مليكة: قوليلى بقا دى عيونك و لا لينسيز. سيراى: لا دى عيونى. مليكة: اااه يانى على انوثتى اللى ضاعت بدرى بدرى. سيراى بضحك: على فكرة انتى جميلة اوى. مليكة: انتى اجمل و ربنا. متحاوليش تقنعينى. وبعد قليل جاء مازن من خلفهم. ثم نظرت له مليكة و غمزت له و تركتهم و دخلت. مازن: عاملة ايه دلوقتى. سيراى: بخير. مازن: متعرفيش اى حاجة عن اللى اسمه ويليام.

سيراى: اعرف عنه كل حاجة. و كمان معايا الدليل. مازن بإهتمام: ايه اللى تعرفيه. وايه الدليل. سيراى: اعرف مكان المخدرات فين. و معايا صور لكل حاجة. مازن: و مروحتيش تبلغى ليه. سيراى: عصابته كانت فى كل مكان. مازن: و فين الدليل. سيراى: فى الشقة اللى كنا فيها. مازن: كده هنضطر نتواصل مع القوات الخاصة اللى فى امريكا. اعتبرى موضوعك اتحل. سيراى: وعد. مازن: وعد. اما فى قصر الجارحى. شروق: آسر فين ياسين.

آسر بتمثيل بالحزن: تعبان اوى. فوق فى الاوضة. صعدت شروق الى غرفة ياسين و وجدته نائم على السرير. شروق: ياسين. ياسين: شروق ايه اللى جابك. شروق و هى تحتضنه: انا بحبك اوى يا ياسين. انا آسفة انى زعلتك. دى هرموناتى مش ذنبى. ياسين: آسر تعال المس على راسى شوفها سخنة ولا لا. انا مش مصدق. يعنى شروق جت و حضنتنى واعترفتلى مرة واحدة. شروق هو انتى شروق ولا ايه النظام. شروق بضحك: ايوه انا شروق. احتضن ياسين شروق بشدة.

شروق: ايه ده انت مش كنت تعبان. ليلى: دى كانت خطة. سارة: اى خدمة يا ياسين. آسر: سارة شكلك نسيتى الالف جنيه. سارة: ايوه صح. شروق: اااه يا نصابين. والله ما هسمع كلامكم فى حاجة تانية. ليلى و هى تغمز لها: الله يسهلك. شروق بخجل: بس يا ليلى. و فى هذا الوقت دخلت عليهم يارا. يارا: ايه اللى بيحصل هنا. سارة: روميو و جوليت كانوا متخاصمين و صالحناهم انا و ليلى. يارا: طب تعالوا نتعشى مع بعض. آسر: ايه ده انتى مش اكلتى مع بابا.

يارا: لا مأكلناش يلا. آسر: يلا. وبعد قليل كانوا يجلسون على طاولة العشاء. يارا: و كنتوا متخاصمين ليه. سارة: علشان شروق معترفتش لياسين بحبها قال. يارا: تافهين والله. شروق: والله شكلك هتبقى حما زى العسل. يارا: اسكتى متفكرنيش. قد ما انا فرحانه علشان ياسين هيتجوز. قد ما انا زعلانه انى هكبر فى السن. ليلى: دا انتى قمر و الله. يارا: ربنا يخليكى يا حبيبتى. هو انتى اسمك ليلى صح. يارا و هى تتذكر ليلى الذى حدث عنها.

آسر: هو انتى ليلى اللى كان بيحبها آسر ابنى. آسر: كح كح كح كح. فيه ايه يا ماما. يارا: اسكت انت. ليلى بخجل: انا همشى. يارا: استنى. انا عايزاكى فى موضوع مهم. سحبت ليلى من يديها و دخلا الغرفة. يارا: ما شاء الله انتى جميلة اوى. ليلى بخجل: شكرا. يارا: انتى كنتى مخطوفة صح. ليلى: ايوه. يارا: آسر كان بيتعذب يا ليلى. ليلى بإرتباك: انا لازم امشى. يارا لا تريد ان يحدث كما حدث مع نادين لا

تريد آسر يفقد حبه مجددا: استنى. ليلى انا حبيتك اوى. و آسر ابنى بيحبك. و عرفت انك بتكرهى الرجالة. ليلى: ايوه بخاف منهم. يارا: طب لو قولتلك انا عاوزاكى تبقى لآسر. ليلى: مش هقدر. يارا: وعد منى آسر مش هيقرب منك غير برضاكى انتى. ليلى بهدوء: صدقينى انتى مش عارفة انا قد ايه بحب آسر. بس انا هظلمه معايا. يارا: ليه هتظلميه. ليه. وليلى و قد بدأت تبكى: انا عايزة امشى. يارا حتى لا تضغط عليها: تمام ماشى.

خرجت ليلى من الغرفة و هى تبكى تتجه خارج القصر و كان آسر خلفها. آسر: استنى يا ليلى. مالك فى ايه. ليلى: مش قادرة استحمل يا آسر. آسر: اهدى يا ليلى. ليلى: معدش فيا حيل. انا مش هقدر اخبى تانى اكتر من كده. آسر: قصدك ايه. ليلى و هى تبكى بعنف: يوسف اعتدى عليا يا آسر. يوسف دمر حياتى. انا انتهيت يا آسر انتهيت. آسر: