رواية انت ملكي فقط الفصل الرابع عشر 14 - بقلم غنوة حبيب

زين: زييييين! صحى زين بسرعة وهو عرقان ويلهث. بص جنبه لقي غرام نايمة. قرب وباسها بلهفة على كل وجهها وقرب من شفايفها وأكلهم بعنف. صحت غرام بسبب مضايقته. غرام: مالك يا زين في إيه؟ زين بدموع: إنتي كويسة؟ غرام: آه يا حبيبي مالك؟ زين: شفت حلم مش كويس أبداً. غرام: ممكن ما تعيطش. زين حضنها بهدوء: بحبك. غرام ابتسمت: وأنا كمان. يلا ادخل خد شاور عشان عرقان وحرارتك مرتفعة شوية. زين: أوك.

دخل زين أخد شاور وخرج وهو يدعي ربه إنه يخلي له غرام وابنه يجي بخير وسلامة. زين نام على السرير وحضنها بخوف وناموا في حضن بعض. *** عدى الوقت وجا معاد ولادة غرام. زين ما قدرش يودع غرام عشان كان خايف أوي من الحلم اللي شافه قبل يومين. صهيب قرب وحضنه: متخافش إن شاء الله هتعدي. زين: إن شاء الله. عدى الوقت وخرجت الدكتورة تطمنهم على البيبي وعلى صحة غرام. زين: أقدر أدخل أشوفها؟

الدكتورة: بعتذر دلوقت لا، بس هننقلها غرفة عادية بعد شوية. نقلو غرام لغرفة عادية وابتدت تفوق من المخدر. غرام بتعب: زي... زين. زين قرب وباس إيدها: يا عيون زين. غرام: أنا بحبك. زين باحراج من أهله عشان كلهم موجودين: احم، وأنا كمان. غرام: أنا موجوعة أوي، كله بسببك. عارف لو بتقرب لي مرة تانية هموتك. زين باحراج أكتر: احم، حبيبتي الحمد لله على السلامة. عشق قربت منها وقالت بفرحة: بصي، إنتي جبتي نونو حلو أوي.

غرام: الحمد لله. هنسميه قاسم، إيه رأيك يا زين؟ زين بفخر عشان هي فكرت باسم باباه: آه طبعاً يا حبيبتي. قرب قاسم وباسها من راسها: ربنا يخليكي يا بنتي، بس أنا مش عايز قاسم. أنا عارف إنك بتحبي اسم أسد عشان كده هنسميه أسد. غرام: لا يا عمي، أنا بحب اسمك انت. زين: بابا، إنت بتقول إيه؟ أنا عايز اسمك. قاسم: خلاص، ولا مش عايز نقاش بالموضوع. غرام: ربنا يخليك لينا يا عمي.

زين قرب وباس إيد باباه وخرجوا من المشفى وزين كان مهتم أوي بغرام. *** أوضة عشق وصهيب. صهيب: مش عايزة نونو صغير أجيب لك ياه؟ عشق ببراءة وفرحة: آه طبعاً، بحب النونو أوي. صهيب ابتسم وقرب باسها بخبث: طب إيه رأيك نجيب نونو صغير؟ عشق بكسوف: خلاص، أنا جعانة. صهيب: حاضر يا أميرتي، هجبلك بيتزا. عشق: يممممممم. نزل صهيب وجاب لها بيتزا وأكلتها وخلصوا. عشق: عايزة أقولك حاجة. صهيب: قولي يا قلبي. عشق: أنا عايزة أرجع الجامعة.

صهيب بنرفزة: إيه جاب السيرة دي دلوقتي؟ عشق: إنت مش بتوثق فيا وعارف إني ما بغلطش. صهيب: آه طبعاً، إنتي محترمة، بس غيرك مش محترم عشان كده خايف عليكي. عشق: يعني مش هتغير رأيك؟ صهيب: آسف، بس مش هغير رأيي. وأكيد مش بتزهقي عشان أنا دايماً بخرجك ومش عايز السيرة دي تتفتح مرة تانية لو سمحتي. عشق بهدوء: طب حاضر. وقامت عشان تنام. صهيب راح وراها وحضنها وباسها وزقها على السرير ووو... *** في يوم في المساء كل حد كان نايم.

وعشق قاعدة تذكر بالأوضة لما وصلها رسالة. مجهول: جوزك صهيب اتصاب ودلوقت هو بالمستشفى. عشق قامت بفزع ورنت على الرقم. مجهول: الو. عشق: إنت بتقول إيه؟ مستشفى إيه؟ مجهول: دا العنوان، تعالي بسرعة. عشق زقت التليفون ولبست الطرحة ونزلت بسرعة وما حداش شافها عشان كلهم نايمين. وخرجت ووصلت للمكان بس ما لقتش حد. وأول ما لفت شافت شخص قدامها.

عشق بصدمة:

إنتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت

تتتننننت؟

أحمد: آه، فاكرة إني نسيتك؟ تؤ تؤ، بتكوني غلطانة. عشق: إنت واحد مريض، إزاي تعمل كده؟ أحمد: آه مريض فيكي. أنا بحبك، إنتي ليه ما قولتيلي إنك متجوزة ها؟ عشق زقته: ابعد يا حيوان. أحمد مسكها من إيديها وكتفها لورا. أحمد بهمس مخيف: طيب، أنا بفرجيكي المريض ده هيعمل إيه دلوقتي. عشق بدموع: ارجوك يا أحمد، أنا كنت فاكرة نفسي زي أختك. أحمد بتغير مخيف قرب ومسح دموعها: لا لا، ما تعيطيش، أنا بحبك ومش عايز أشوف دموعك دول.

عشق: أحمد ارجوك. أحمد: بصي، أنا ما بحبش أشوف دموعك. مش زي صهيب دايماً يخليكي تعيطي، عشان كده المفروض تكوني معايا أنا مش هو. عشق ضربته: الم! إنت واحد حمار وحيوان، ابعد عن طريقي، عايزة أخرج. أحمد بغضب زقها على الأرض وقطع لها هدومها وباسها من شفايفها، بس قبل ما يكمل كان الباب اتفتح بقوة. صهيب بعيون زي الجمر قرب من أحمد وحاشه عن عشق وفضل يضرب فيه. أيهم ورعد وزين مسكوا صهيب: اتركه، هيموت بين إيديك.

صهيب بصراخ: آآآآآآآآآه، ما أنا عايزه يموت الـ ****. أيهم: يا حيوان، افهم، روح غطي مراتك واحنا بنشوف الحيوان ده. صهيب صحي بصدمة على الكلمة وراح لعشق بلهفة: عشق، إنتي، إنتي كويسة؟ عشق بتعب: آه. صهيب قلع الجاكيت بتاعه ولبسهولها وعدل لها الطرحة وحملها للعربية. زين وأيهم ورعد حملوا أحمد وأخدوه بالعربية للبوليس. *** صهيب ركن العربية. صهيب مسك وجه عشق بين إيديه: عشق، إنتي كويسة؟ عشق: آه، بس دايخة شوية.

صهيب بلهفة: ما تخافيش، هتصل بالدكتورة. صهيب مسك التليفون واتصل بالدكتورة عشان تروح للفيلا. *** عدى الوقت وسلموا أحمد للبوليس والكل رجع على الفيلا ومستني قدام أوضة عشق. خرجت الدكتورة بابتسامة: مبروك، المدام حامل. الكل فرح لصهيب وباركوله. صهيب قرب من الدكتورة بدموع: بجد مراتي حامل؟ الدكتورة: آه. صهيب بدموع: الحمد لله، الحمد لله. الدكتورة بحزن: بس... صهيب: إيه؟ أنا مش عايز الطفل ده.