رواية ضرتي الفصل الثاني 2 - بقلم مني محمد

تاخدى هدومك وتمشى انتى معتش ليكى قعاد هنا تانى. ردت عليه بصدمة: انت بتقول ايه؟ أمشى أروح فين؟ ده بيتى! انت بتطرنى عشان خاطرها ومش مصدقنى. خلاص يابنى سيبها عشان خاطرى انا. قالتها أمه وهيا بتحاول تهدى بينهم. بص زياد لاميرة وكان هيوافق، بس رنا قاطعته وقالتله: هيا فضلت فى البيت يازياد. هاخد ابنى وامشى. اختار ياانا ياهيا. نور بشماتة فى سرها: البت الل جايا من الشارع دى لازم تمشى. وكانت بتبص بحقد لاميرة. أميرة

ببكاء وهيا بتمسك ايد زياد: لا يازياد ارجوك انا مش عايزة اسيب البيت. متخربش بيتنا. انت بتحبنى انا عارفة بس من ساعة ماتجوزتها وانت اتغيرت معايا. مسحت دموعها وقالت بثقة: انا عارفة انك هتختارنى. طلقها يازياد ومش هتقدر تاخد منك ابنك صدقنى. انت بطلت تحبنى زى الاول يازياد. زياد وهو يحتضنها بحب: لا لسه بحبك وعمرى ماحبيت غيرك. ابتسمت أميرة، لكن انصدمت لما كمل:

لو هختار بينك وبين ابنى هختار ابنى. هو عندى اغلى من اى حد فى الدنيا حتى انتى. مش هقدر استغنى عن رنا عشان هيا ام ابنى الوحيد. انا آسف يااميرة سامحينى. وبعد عنها. كانت رنا بتبص على أميرة بشماتة. زياد ببرود: امشى من البيت يااميرة. مش عايز اشوفك هنا تانى. نادر بزعيق: انت بتقول ايه يازياد؟ انت عايزها تمشى دلوقتى فى الليلة؟ هزت امهم راسها بتأيبد: ايوة يابنى مينفعش الوقت اتأخر. خليها وتمشى بكره. زياد ببرود: تمام.

وبعدها خد حمزة وطلع. قربت رنا من أميرة وهيا بتبصلها بشماتة وقالتها بصوت واطى: مش قولتلك قبل كدة ياانا ياانتى فى البيت ده. وبعدها طلعت ورى زياد وهيا بتمثل الحزن. سيبك منه انتى مش هتسيبى البيت يااميرة. بصتله أميرة بحزن وردت: مش هينفع اقعد هنا تانى يانادر. اخوك مش بيصدقنى وبئا مش طايقنى من ساعة ماتولد حمزة. نور: ماهو كله ياختى من ورا عمايلك الحلوة. الغيرة بتعمل اكتر من كدة. نادر بزعيق:

نووووور كفاية بئا يلا اطلعى على الاوضة مش عايز اشوف وشك. لام: خلاص انتو كمان هتضاربو قدامى. نور فى سرها: والله لكون منكدة عليك يابن فوزية. *** انا مش عايزاك تزعل منى ياحبيبى. انا بقالى كتير ساكته على عمايلها عشان خاطرك انت بس. متوصلش انها تحاول تقتل حمزة. خدى حمزة نايميه يارنا وعايزك تعرفى انكم اهم حاجة عندى فى الدنيا. ربنا مايمحرنا منك يا روحى. احنا ملناش غيرك فى الدنيا. بصتله وقالت بتوتر: بس. زياد: بس ايه؟ قولى.

رنا: يعنى انت ناوى تعمل ايه؟ هتسيبها على ذمتك؟ انا مش قصدى حاجة والله. مش عايزاك تفهمنى غلط. زياد بحيرة: معرفش يارنا. *** نور بزعيق: بئا بتشخط فيا انااا يانادر عشان خاطر العقربة دى. طفى نادر النور واتغطى ومردش عليها. شالت نور الغطا وقالت بعصبية: انا بكلمك رد عليا. نادر بغضب: بقولك ايه انا عايز انام ورايا شغل بكرة ومش فاضى للكلام ده. ارتاحوا لما خربتو على الست ده غلبانة ومعملتش حاجة. انا عارف انكم كدابين.

نعممممم ياعمررررى انت كمان بدافع عنها قدامى؟ طبعا ماهى كانت حبيبة القلب. نادر وهو بيجز على سنانه مسك ايديها جامد وقال: اتلمى يانور بدل ماتختم بيكى. *** فى اليوم التالى. والله لوريكى يابت ال* بتحرقى حلة المحشى ده. انا هقلع شعرك فى ايدى. ملك وهيا بتجرى فى الشقة: خلاص ياماما والله نسيتها. امها وهيا بتجرى وراها بالشبشب:

ماهو كله بسبب التليفونات. منه لله ابوكى. قولته العيلة ميجلاهاش تليفون غير لما تدخل الكلية. ده انتو هتفضحونى. وقفوا الاتنين لما لقوا الباب بيخبط. ملك وهيا بتفتح: عمممتى واحشانى. سها: انتى ايه الل جابك؟ اقصد يعنى حصل حاجة. ادخلى ياختى. دخلت أميرة بحزن وقالت: أنا سبت البيت. هطلق انا وزياد. طب ادخلى ارتاحى باين عليكى تعبانة. دخلت سها لجوزها وصحته: قوووم ياخويا اختك جت غضبانه. فؤاد بنعاس: اختى مين دلوقتى؟ سبينى عايز انام.

سها بحسرة: ماهو ده الل انت فالح فيه. ماتقوم ياسبعى تشوف اختك ايه الل جابها. بعد قليل. معقولة زياد يعمل كدة؟ لا ده زودها اوى المرة دى. ازاى يعنى هتحاولى تقتلى ابنه؟ انا هطلقك منه. بصتله سها بعدم رضا. أميرة بحزن: أنا مكنتش عايزة اسيب البيت بس زياد مش عايزنى تانى فى البيت. فى غرفة فؤاد. انت عايزها تطلق ياراجل وتقعدلنا هنا؟ فؤاد فى ايه ياسها؟ ده اختى ماما وبابا وصونى عليها قبل مايموتوا وهقف جمبها.

ياخويا انا قولت حاجة بس لو اطلقت هنصرف عليها ازاى؟ احنا مصاريفنا بتكفى بيتنا بالعافية. فؤاد بحيرة: يعنى عايزانى اعمل ايه؟ سها بخبث: تتصل على زياد ييجى يرجعها. فؤاد: هتصل بيه. سها: ايوة واتصل بيه دلوقتى. رن فؤاد على زياد. فى المساء. رن جرس المنزل. فتحت أميرة الباب وانصدمت لما لقت زياد. زياااد. زياد: ايه مش هتقوليلى ادخل؟ سها: اتفضل يازياد بيه. اتفضل. ادخل. سايبة جوزك واقف برة ليه؟ طلع فؤاد وسلم على زياد.

زياد وهو بيبص لاميرة الل كانت بتبصله بعتاب: أنا جيت عشان أحل المشكلة دى. طول عمرى بقول عليك يازياد بيه عاقل وسيد العاقلين. كمل زياد: عشان كدة انا جيتلك ياااميرة. وعشان المشكلة دى تتتحل. انتى طالق.