رواية جمارة (بين العشق والقسوة الفصل الثاني والعشرون 22 - بقلم ريناد يوسف

بشندى بطل غنا لما واحد وقف على باب المندرة واتحدت وهو عينه: الحقنا ياشيخ حكيم. حكيم وقف منتظر وبص لبشندى بلوم: نبرت فيها يابشندى.. فول على الجلسة لما القيامة تقوم ياقزين.. أهي شكلها قامت القيامة. بشندى: فيه إيه ياواد الفرطوس انت؟ الغفير: غازي جه وقاعد في الفرح بره ومراضيش يهمل الفرح مهما حاولنا معاه، وفي الآخر مسك هو وغفير فبعض وشكله جاي عشان يخرب الفرح. بشندى اتحرك بسرعة وغيظ عشان يطلع، لكن حكيم مد يده وقفه:

اهدأ يابشندى، هو أصلاً جاي وعاوزنا نعملوا كيف ما هتعمل انت أكده.. عاوزنا نغلطوا فيه وهو دايس أرضنا ويطلعني عايب قدام كل الخلق. أخد نفس وبص للراجل وسأله: هو جايب معاه حد؟ الراجل: له، جاي بطوله. حكيم بص لبشندى: مش قولتلك جاي يركب غلط! طيب روح انت ونبه على الرجالة محدش يتعرض لغازي ولا حد ليه صالح بيه لحدت آخر الفرح، بس عينكم عليه متغفلوشي. الراجل هز دماغه وطلع قوام، وحكيم بص لبشندى:

يلا بينا طالعين للناس وساعة بكتير وتكون زففني وبعدها تمشي الناس وتتعشى العشوة اللي على مزاجك انت عاد. بشندى ابتسم لما عرف قصد حكيم ومد يده برم شنبه: يبوووي دانى جعان قوي ومستنيها العشوة دي من زمان بدري.. أخيراً هتسيبني آكل وأشرب في غازي براحتي! حكيم: عصى حكمي وقرب من محيطي يبقى ملوش شفاعة عندي.

بشندى فرك إيديه في بعض وضحك بفرحة، وحكيم ضحك وحط إيده على كتفه واتحركوا التنين كتف بكتف وخطوة قبال خطوة لغاية ما وصلوا الناس، والكل قام يحيي الشيخ ويباركله. حكيم اتشغل يسلم على الناس واحد واحد وهو ماشي لغاية ما إيده اتحطت في إيد لابسة خاتم هو عارفه زين. رفع عينه وجات في عين غازي اللي كان مبتسم بس عينيه عاكسة الغضب المدفون جوا روحه. وكان لابس أسود من ساسه لراسه بالظبط كيف ما كان لابس حكيم يوم فرحه على جماره.

وقف التنين قبال بعض، بس الفرق النهارده إن كل واحد لابس اللون اللي عاكس لون قلبه. حكيم همسله من بين سنانه: إيه اللي جابك يا غازي! غازي رد عليه بس بصوت عالٍ مسموع: جاي أفرح بواد عمي واقف جاري.. إنت نسيت إني وعدتك إني هقف معاك في فرحك كيف ما وقفت معايا ولا إيه؟ جاي أرد دينك عشان لا يبقى ليا ولا عليا.. مش إنت اللي طلبتها مني يا حكيم ولا الفرحة لحست مخك ونسيتك الدنيا؟ وميل على حكيم وهمسله جار ودنه:

مع إني عاذرك والله أصل جماره تنسي الواحد اسمه.. وإن كنت مدهول دلوقتي قراط بعد ما تدوق حلاة الجمار بحق هتتدهول فدادين اسألني أنا. حكيم النار شبت بين ضلوعه من كلام غازي واتجلت في عينيه وضغطته على يد غازي اللي لسه في إيده لما غازي حس إن صوابعه هتتكسر في يد حكيم. وكاتم الألم ظهر على وشه حمار مكتوم وعرق برز في قورته، لكنه فضل محافظ على ابتسامته لآخر لحظة.

أما حكيم فضل باصص في عين غازي بنظرة خلت عينين غازي تهرب بعيد عنهم، ومنزلش عينه غير لما بشندى قرب منه وحط إيده على إيده اللي ماسك بيها يد غازي عشان ينتبه لحاله وللناس كلها اللي عمالة تبصلهم. حكيم انتبه وساب يد غازي وابتسم وهو عيرجع يسلم على باقي الناس وفات غازي وراه فرحان بانتصار صغير قدر بيه يعكنن مزاج حكيم ولو شوية صغيرين.

خلص حكيم سلام ومضايفة ومجامله وركب جمره اللي كانت عاملة كيف عروسة بسرجها الأبيض، وقصت بيه على المزمار بدلع وخفة والناس كلها داير ما دايرها. وحكيم فرحان بيها وبرجعتها ليه هي وجمارته وطول الوقت مش مصدق حاله والضحكة من الودن للودن. وعينين غازي هتاكل التنين.

وجه وقت الحاجة اللي كل الناس مستنظراها.. وقت التحطيب.. اللي لازم العريس يغلب فيه كل اللي هينازله ويكون في أوج قوته وسيطرته في اللعبة وإلا هزيمته تعتبر فال مش زين. دي بالنسبة للناس العادية، أما الشيخ حكيم فكل كان خابر زين إنه محدش هيغلبه أصل.

اتلمت حلقة التحطيب وكل واحد هيحطب مع العريس اتقدم وعملوا دايرة واسعة قعدوا فيها نص قعدة، مفضلش واقف غير حكيم وأول واحد هيحاطبه. ومكنتش مفاجأة أصل لحكيم وهو شايف غازي ماسك نبوته وبيتقدم من حلقة التحطيب عشان ياخد دوره معاهم.

حكيم قلع عبايته البيضا ولفها لبشندى اللي خدها وراح وقف على مسافة منه. وابتدأ حكيم يحطب مع واحد واحد وكل واحد يدخله مياخدش في إيده غلوة ويكون مجرده من نبوته وحاطط النبوة على رقبته أو على دماغه أو قدام عينيه وينحيه من الحلقة وسط تسقيف وهلاهل الكل باسم الشيخ حكيم.

واحد ورا التاني وحكيم غالب لحد ما الحلقة فضيت إلا من واحد بس استنى للآخر عشان تكون قوة حكيم خارت وقلت ويقدر يغلبه بسهولة. لكن اللي حصل إن حكيم أول ما وقف غازي قباله مادد النبوة على صدره كل الحيل رجعتله ونار الغضب زودت جسمه بوقود يخليه قادر يفوت في بلاد لحاله ويطيح بكل أهلها.

بدأت المنافسة وبدأ التحطيب والتنين ند بند والغل متساوي والكرة طافرة من العيون. ضربة من حكيم يردها غازي بتنين وضربة من غازي تتردله تنين والمنافسة شدت وحميت والناس كلها مستمتعة بمباراة تحطيب بين تنين من أمهر الحطابين متحصلش غير مرة كل فين وفين.

النفس علي فصدر التنين والعرق بقا يصوب من الجبين صب والدراعات اتخدلت لكن كل واحد صامد قبال التاني كيف جبل مايهزه ريح. لغاية ما حكيم نهى المعركة بتهويشة خلت غازي يمد نبوته يدافع عن جنبه اليمين وحكيم دار نبوته على جنب غازي الشمال في ثانية وثبته قريب من اللحم. وغازي بعد حركة حكيم غمض عينيه بقهر ورمى نبوته فالأرض بانهزام والناس كلها قامت تهلل والكل قرب من حكيم يهنيه وهو رفع إيده بنبوته لفوق بإنتصار.

لكن إيده ابتدت تنزل وحدة وحدة لما حاجة دخلت في جسمه بسرعة البرق خطفت أنفاسه وخلت الناس كلها تقف مطرحها ممصدقاش حالها وهي شايفة النبوة عيوقع من يد حكيم والدم بسرعة نزل يجري في القماش الأبيض اللي على جسمه وهو بص للدم ولف وشه بص لبشندى اللي وقف لثواني مذهول وبعدها رفع اديه وصرخة طلعت منه شقت السكوت.

ولدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااايه!

حكيم مد يده وقفه: اهدى يابشندى، هو أصلاً جاي وعاوزنا نعملوا كيف ما هتعمل انت أكده.. عاوزنا نغلطوا فيه وهو دايس أرضنا ويطلعني عايب قدام كل الخلق. أخد نفس وبص للراجل وسأله: هو جايب معاه حد؟ الراجل: له، جاي بطوله. حكيم بص لبشندى: مش قولتلك جاي يركب غلط! طيب روح انت ونبه على الرجالة محدش يتعرض لغازي ولا حد ليه صالح بيه لحدت آخر الفرح، بس عينكم عليه متغفلوشي. الراجل هز دماغه وطلع قوام، وحكيم بص لبشندى:

يلا بينا طالعين للناس وساعة بكتير وتكون زففني وبعدها تمشي الناس وتتعشى العشوة اللي على مزاجك انت عاد. بشندى ابتسم لما عرف قصد حكيم ومد يده برم شنبه: يبوووي دانى جعان قوي ومستنيها العشوة دي من زمان بدري.. أخيراً هتسيبني آكل وأشرب في غازي براحتي! حكيم: عصى حكمي وقرب من محيطي يبقى ملوش شفاعة عندي.

بشندى فرك إيديه في بعض وضحك بفرحة، وحكيم ضحك وحط إيده على كتفه واتحركوا التنين كتف بكتف وخطوة قبال خطوة لغاية ما وصلوا الناس، والكل قام يحيي الشيخ ويباركله. حكيم اتشغل يسلم على الناس واحد واحد وهو ماشي لغاية ما إيده اتحطت في إيد لابسة خاتم هو عارفه زين. رفع عينه وجات في عين غازي اللي كان مبتسم بس عينيه عاكسة الغضب المدفون جوا روحه. وكان لابس أسود من ساسه لراسه بالظبط كيف ما كان لابس حكيم يوم فرحه على جماره.

وقف التنين قبال بعض، بس الفرق النهارده إن كل واحد لابس اللون اللي عاكس لون قلبه. حكيم همسله من بين سنانه: إيه اللي جابك يا غازي! غازي رد عليه بس بصوت عالٍ مسموع: جاي أفرح بواد عمي واقف جاري.. إنت نسيت إني وعدتك إني هقف معاك في فرحك كيف ما وقفت معايا ولا إيه؟ جاي أرد دينك عشان لا يبقى ليا ولا عليا.. مش إنت اللي طلبتها مني يا حكيم ولا الفرحة لحست مخك ونسيتك الدنيا؟ وميل على حكيم وهمسله جار ودنه:

مع إني عاذرك والله أصل جماره تنسي الواحد اسمه.. وإن كنت مدهول دلوقتي قراط بعد ما تدوق حلاة الجمار بحق هتتدهول فدادين اسألني أنا. حكيم النار شبت بين ضلوعه من كلام غازي واتجلت في عينيه وضغطته على يد غازي اللي لسه في إيده لما غازي حس إن صوابعه هتتكسر في يد حكيم. وكاتم الألم ظهر على وشه حمار مكتوم وعرق برز في قورته، لكنه فضل محافظ على ابتسامته لآخر لحظة.

أما حكيم فضل باصص في عين غازي بنظرة خلت عينين غازي تهرب بعيد عنهم، ومنزلش عينه غير لما بشندى قرب منه وحط إيده على إيده اللي ماسك بيها يد غازي عشان ينتبه لحاله وللناس كلها اللي عمالة تبصلهم. حكيم انتبه وساب يد غازي وابتسم وهو عيرجع يسلم على باقي الناس وفات غازي وراه فرحان بانتصار صغير قدر بيه يعكنن مزاج حكيم ولو شوية صغيرين.

خلص حكيم سلام ومضايفة ومجامله وركب جمره اللي كانت عاملة كيف عروسة بسرجها الأبيض، وقصت بيه على المزمار بدلع وخفة والناس كلها داير ما دايرها. وحكيم فرحان بيها وبرجعتها ليه هي وجمارته وطول الوقت مش مصدق حاله والضحكة من الودن للودن. وعينين غازي هتاكل التنين.

وجه وقت الحاجة اللي كل الناس مستنظراها.. وقت التحطيب.. اللي لازم العريس يغلب فيه كل اللي هينازله ويكون في أوج قوته وسيطرته في اللعبة وإلا هزيمته تعتبر فال مش زين. دي بالنسبة للناس العادية، أما الشيخ حكيم فكل كان خابر زين إنه محدش هيغلبه أصل.

اتلمت حلقة التحطيب وكل واحد هيحطب مع العريس اتقدم وعملوا دايرة واسعة قعدوا فيها نص قعدة، مفضلش واقف غير حكيم وأول واحد هيحاطبه. ومكنتش مفاجأة أصل لحكيم وهو شايف غازي ماسك نبوته وبيتقدم من حلقة التحطيب عشان ياخد دوره معاهم.

حكيم قلع عبايته البيضا ولفها لبشندى اللي خدها وراح وقف على مسافة منه. وابتدأ حكيم يحطب مع واحد واحد وكل واحد يدخله مياخدش في إيده غلوة ويكون مجرده من نبوته وحاطط النبوة على رقبته أو على دماغه أو قدام عينيه وينحيه من الحلقة وسط تسقيف وهلاهل الكل باسم الشيخ حكيم.

واحد ورا التاني وحكيم غالب لحد ما الحلقة فضيت إلا من واحد بس استنى للآخر عشان تكون قوة حكيم خارت وقلت ويقدر يغلبه بسهولة. لكن اللي حصل إن حكيم أول ما وقف غازي قباله مادد النبوة على صدره كل الحيل رجعتله ونار الغضب زودت جسمه بوقود يخليه قادر يفوت في بلاد لحاله ويطيح بكل أهلها.

بدأت المنافسة وبدأ التحطيب والتنين ند بند والغل متساوي والكرة طافرة من العيون. ضربة من حكيم يردها غازي بتنين وضربة من غازي تتردله تنين والمنافسة شدت وحميت والناس كلها مستمتعة بمباراة تحطيب بين تنين من أمهر الحطابين متحصلش غير مرة كل فين وفين.

النفس علي فصدر التنين والعرق بقا يصوب من الجبين صب والدراعات اتخدلت لكن كل واحد صامد قبال التاني كيف جبل مايهزه ريح. لغاية ما حكيم نهى المعركة بتهويشة خلت غازي يمد نبوته يدافع عن جنبه اليمين وحكيم دار نبوته على جنب غازي الشمال في ثانية وثبته قريب من اللحم. وغازي بعد حركة حكيم غمض عينيه بقهر ورمى نبوته فالأرض بانهزام والناس كلها قامت تهلل والكل قرب من حكيم يهنيه وهو رفع إيده بنبوته لفوق بإنتصار.

لكن إيده ابتدت تنزل وحدة وحدة لما حاجة دخلت في جسمه بسرعة البرق خطفت أنفاسه وخلت الناس كلها تقف مطرحها ممصدقاش حالها وهي شايفة النبوة عيوقع من يد حكيم والدم بسرعة نزل يجري في القماش الأبيض اللي على جسمه وهو بص للدم ولف وشه بص لبشندى اللي وقف لثواني مذهول وبعدها رفع اديه وصرخة طلعت منه شقت السكوت.

ولداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

جراي عليه لكن سبقه غازي اللي صرخ واتلقى حكيم على اديه قبل ما يقع للارض. بعدها حالة هرج حصلت بين الكل وكل واحد جرى فناحية يدور ويشوف مين اللي عملها. وبشندى قرب لحكيم وخطفه من باط غازي وقعد بيه وهو عيفتش في جسمه ويبكي بصوت عالٍ كيف العيل الصغير. صرخ في اللي حواليه وهو شايف حكيم عيغمض في عينيه والسواد بتاع عينيه عيختفي ويتحول بياض: هاتوا الكارتة يا ولاد المحروق.

وفضل يتلفت حواليه شمال ويمين بقلة حيلة وحيل وحس إن الثواني عتعدي عليه سنين وحكيم بين إيديه سابح في دمه. بص شاف غازي عمال يصرخ ويشيل من طرب الأرض ويحط على دماغه ويبكي بحرقة ويقول: وااااااد عمي حكيييييييم.. مين اللي عمل فيك أكده يا خوي.. قوم يا حكيم يا وااااد عمي قوم. بشندى بص له بعيون كيف عيون الغول واتحدت: والله لو ولدي جرتله حاجة لاكون مسففك تراب البلد كلها قبل ما أقطع راسك يا غازي الكلب.

وقام وقف على حيله شال حكيم على كتفه وجرى بيه لما ملقاش حد نجده بالكارتة وراح على جمرة اللي كانت مربوطة في شجرة قريبة وحط فوقها حكيم وفكها وركب وراه وطلع بيه على الوحدة الصحية. وغازي وباقي الرجالة ركبوا الكارتة وطلعوا وراه. جمرة كانت تسابق الريح كيف ما تكون خابرة إن حياة خليلها متعلقة في رجليها.

وصلوا للوحدة وجمرة متقدمة خطوات عن الكارتة، بس مسافة ما بشندى نزل وشال حكيم من فوق جمرة كانوا واصلين حداه ونزلوا كلهم يتسابقوا عشان يشيلوا معاه حكيم. لكن بشندى مرضاش يخلي واحد يمد يده عليه ولا يلمسه ودخل بيه يجري كيف أسد شايل ولده الجريح.

الكل في الوحدة شاف المنظر وقام يجري خدوا الشيخ حكيم من يد بشندى ودخلوه أوضة ودكتور الوحدة دخل معاه. وبشندى مرضاش يهمله وقف جاره وماسك في إيده ومثبت كيف ما يكون بيقوله مش ههملك وأوعاك تهملني والدموع نازلة من عينيه عشرة عشرة وحتى ما رفعش إيده يمسحهم.

الداكتور بعد ما شق خلجات حكيم وشاف الرصاصة في فوراً أمرهم يحضروا الأدوات ونقل حكيم لأوضة تانية وفوراً عقم بعد ما أداه حقنة بنج كلي وبدأ يشق عشان يطلع الرصاصة. طلع الرصاصة وعيخيط في الجرح لكنه توقف لما جسم حكيم بدأ يتشنج ودخل في نوبة صرع.

الداكتور أمر التمريجي اللي معاه يروح يجيبله حقنة معينة من أوضة الكشف والتمريجي طلع يجري. وبشندى شاف حالة التمريجي دفع الباب ودخل وشاف حالة حكيم اللي عيتشال ويتهبد جرى عليه ورمى عليه تقل جسمه وحاوطه بأديه والدكتور يبعد في بشندى عشان مش متعقم. بس بشندى ماسك في حكيم ومثبت ومراضيش يبعد عنيه وكل اللي عليه يصرخ ويقول حوش يا رب.. ولدي حكيم له يا رب.

رجع التمريجي بالحقنة والداكتور بدأ يفتحها بسرعة وعباها بس قبل ما يتوجه بيها لحكيم شاف بشندى عيبعد عن حكيم اللي جسمه سكن واترخى مرة وحدة. بشندى بص لحكيم وبص للداكتور وبلع ريقه مستني جواب على حالة حكيم. والدكتور ركن الحقنة وقرب من حكيم وشاف نبضه وفتح عينيه بص فيهم وبص لبشندى وبعدها مد يده على المفرش اللي متغطي بيه حكيم عشان يشده ويغطيه بالكامل وهو منكس عينيه للأرض بأسف. لكن بشندى وقف إيده لما مسكها وبصله

وهمسله وهو عيجز على سنانه:

اعملها وإني أقطع إيدك.. انطقها وإني أقطع لسانك.. حكيم ميموتش سامعني.. الشيخ حكيم

ميموتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت

تتتتتتتتتت تتتتتت تتتتتتتتتتتتتتتI'm here to help! I will correct any linguistic and spelling errors in the provided text, while adhering strictly to the following guidelines: 1. **Correct linguistic and spelling errors only.** * Maintain the original colloquial dialect. * Do not convert colloquialisms to formal Arabic. * Do not alter character style or dialogue tone.

2. **Organize the text for readability.** * Separate dialogue into independent lines. * Separate narration from dialogue. * Add logical line breaks without changing content. * Address word merging resulting from transcription errors. 3. **Remove content outside the chapter text.** * Remove follow

-up phrases or calls to action. * Remove any mention of locations, platforms, links, or website names. * Remove any unnecessary repetition of the novel's name or chapter number within the text. 4. **Strictly prohibited actions.** * Adding any new sentences. * Deleting any event or part of the story. * Summarizing the text. * Adding explanations, comments, or titles. * Writing any instructions or notes.

5. **The final output must be:** * The chapter text only. * Without introductions or conclusions. * Without additional signs or symbols. * Ready for direct publication as is. Here is the corrected text: بشندى بطل غنا لما واحد وقف على باب المندرة واتحدت وهو عينه: الحقنا ياشيخ حكيم. حكيم وقف منتظر وبص لبشندى بلوم: نبرت فيها يابشندى.. فول على الجلسة لما القيامة تقوم ياقزين.. أهي شكلها قامت القيامة. بشندى:

فيه إيه ياواد الفرطوس انت؟ الغفير: غازي جه وقاعد في الفرح بره ومراضيش يهمل الفرح مهما حاولنا معاه، وفي الآخر مسك هو وغفير فبعض وشكله جاي عشان يخرب الفرح. بشندى اتحرك بسرعة وغيظ عشان يطلع، لكن حكيم مد يده وقفه: اهدأ يابشندى، هو أصلاً جاي وعاوزنا نعملوا كيف ما هتعمل انت أكده.. عاوزنا نغلطوا فيه وهو دايس أرضنا ويطلعني عايب قدام كل الخلق. أخد نفس وبص للراجل وسأله: هو جايب معاه حد؟ الراجل: له، جاي بطوله. حكيم بص لبشندى:

مش قولتلك جاي يركب غلط! طيب روح انت ونبه على الرجالة محدش يتعرض لغازي ولا حد ليه صالح بيه