الفصل 6 | من 19 فصل

رواية ليليان ومهاب الفصل السادس 6 - بقلم همسة امل

المشاهدات
21
كلمة
1,834
وقت القراءة
10 د
التقدم في الرواية 32%
حجم الخط: 18

نظرت نورهان له بصدمة وقالت: -بتضربني يا مهاب؟ بتمد إيدك عليا عشان خاطرها؟ -وأقتلك كمان يوم ما تجيبي سيرة حبيبتي على لسانك القذر ده. وأنا وانتي عارفين كويس العاهرة دي تكون مين. ليليان هتكون حرم مهاب الدالي وست القصر ده، وكلمتها مطاعة وأمرها مستجاب. واللي مش عاجبه الباب يفوت جمل. ليليان خط أحمر يا نورهان، وأنتي عارفة غضبي عامل إزاي.

ودلوقتي، أطلعي بره أوضتي، وحسك عينك تدخليها كده تاني، أصل حبيبتي بتغير عليا موت، وأنا ما أقدرش على زعلها. خرجت نورهان وهي تبكي ومليئة بالغضب والحقد على ليليان، وهي تقول لنفسها: -أقسم بالله ما هخليكي تتهني معاها يا مهاب. يا أنا يا هي في القصر ده. القصر ده والثروة دي من حقي أنا، ومش هخلي بنت حقيرة تاخدهم مني على الجاهز. أما مهاب، فشعر بالغضب الشديد مما حدث. جلس على السرير وهو يفكر بالماضي الذي لا يريد تذكره. ***

نزل مهاب من غرفته وهو يبحث عن نورهان، فوجد زينب تنظف غرفة الجلوس. -زينب، أنا مش قولتلك إنتي تشرفي على الخدمات وما تعمليش حاجة بنفسك؟ -أصل بسلي نفسي بدل القاعدة، صدقيني أنا مبسوطة كده. -دماغك ناشفة ومش بعرف آخد معاكي حق ولا باطل. هي نورهان فين؟ -هي... أصل... أصلها خرجت.

حس مهاب بأن هناك شيء خاطئ. زينب تربت في قصرهم منذ ولادتها، وأمها كانت مربيته منذ الصغر ومرضعته، ولم تخف منه أبداً، فهو يعاملها كأخ كبير. وبعد وفاة أمها، أصرت على أن تعمل مقابل جلوسها بالقصر، فوافق وهو مغصوب لأنه يعلم أنها ذات كبرياء ولن تقبل المساعدة من أحد، فجعلها مديرة القصر ومشرفة على الخادمات. فماذا يحدث لها الآن؟ اقترب منها وقال بحنية الأخ: -مالك يا زوزو؟ إنتي متوترة كده ليه؟ حصل حاجة معاكي؟ حد ضايقك في حاجة؟

بكت زينب وارتمت في حضنه، مما جعله يشعر بالقلق عليها. -فيه إيه يا زينب؟ قوليلي مالك. -بصراحة... أنا سمعت حاجة وخايفة أقولك. -أوعدي تخافي يا زوزو، إنتي أختي. اتكلمي من غير خوف. من إمتى وإنتي بتخافي مني؟ -أصل... أصل أنا سمعت نورهان بتكلم واحد اسمه حمزة في التليفون وبتقوله إنها مسافة السكة وهتكون عنده في البيت. حس مهاب كأن أحد قام بسكب دلو من المياه المثلجة فوق رأسه. معقول؟

معقول أن تكون نورهان حبيبته وخطيبته وابنة عمته تخونه؟ زينب استحالة أن تكذب، فهو يثق بها ثقة عمياء. إذاً، ماذا يحدث؟ -والله العظيم يا مهاب، والله العظيم أنا ما بكذب عليك. إنتي عارفة إن استحالة أعمل كده، صح؟ قالت زينب بين دموعها، فضمها مهاب له وقال: -اهدى يا زينب، إنتي أختي وأنا عارف إنك استحالة تكذبي. سمعتي إيه تاني يا زينب؟

-سمعتها بتقوله إنه لازم يحضر حفلة بالليل عشان إنتي ما تاخدش بالك من حاجة، وإنهم لازم يتصرفوا قدامك طبيعي. ضربة أخرى بقلبه زادت من ألمه. إذاً، حمزة يكون صديقه. هل تعرض للخيانة من أقرب الناس إليه؟ تركها وذهب مسرعاً لمنزل حمزة، وكان يسوق بسرعة شديدة. بمجرد أن ركن أسفل العمارة، وجد علي ينزل من سيارته. -فيه إيه يا مهاب؟ مالك؟ خوفتني عليك. -إنت بتعمل إيه هنا؟ -إيه؟

وصلت عندك لقيتك خارج من القصر بتجري وبتسوق بسرعة، جريت وراك خفت يكون حصل حاجة، وكنت بكلمك على التليفون مش بترد. طمني عليك، مالك؟ -نورهان بتخوني مع حمزة. قالها مهاب ببرود مخيف، مثل هدوء ما قبل العاصفة. فصرخ علي بصدمة:

-آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآبآئىمهاب

من غرفته وهو يبحث عن نورهان فوجد زينب تنظف غرفه الجلوس

-زينب انا مش قولتلك انتى تشرفى على الخدمات وماتعمليش حاجه بنفسك -اصلى بسلى نفسى بدل القاعده صدقنى انا مبسوطه كده -دماغك نشفه ومش بعرف اخد معاكى حق ولا باطل ، هى نورهان فين ؟ -هى .... اصل ...

اصلها خرجتاحس مهاب بان هناك شئ خاطئ ، زينب تربت فى قصرهم منذ ولادتها وامها كانت مربيته منذ الصغر ومرضعته ولم تخاف منه ابدا فهو يعاملها كأخ كبير ، وبعد وفاه امها اصرت على ان تعمل مقابل جلوسها بالقصر فوافق وهو مغصوب لانه يعلم انها ذات كبرياء ولن تقبل المساعده من احد فجعلها مديره للقصر و مشرفه على الخادمات ، فماذا يحدث لها الان ، اقترب منها وقال بحنيه الاخ

-مالك يا زوزو انتى متوتره كده ليه حصل حاجه معاكى حد ضايقك فى حاجهبكت زينب وارتمت فى حضنه مما جعله يشعر بالقلق عليها -فيه ايه يا زينب قوليلى مالك -بصراحه .... ااانا سمعت حاجه وخايفه اقولك -اوعى تخافى يا زوزو انتى اختى اتكلمى من غير خوف من امتى و انتى بتخافى منى -ااااصل ...

اصل انا سمعت نورهان بتكلم واحد اسمه حمزه فى التليفون وبتقوله انها مسافه السكه وهتكون عنده فى البيتاحس مهاب كأن احد قام بسكب دلو من المياه المثلجه فوق رأسه ، معقول ، معقول ان تكون نورهان حبيبته وخطيبته وابنت عمته تخونه ، زينب استحاله ان تكذب فهو يثق بها ثقه عمياء اذا ماذا يحدث -والله العظيم يا مهاب والله العظيم انا ما بكذب عليك انت عارف انى استحاله اعمل كده صحقالت زينب بين دموعها فضمها مهاب له وقال

-اهدى يا زينب انتى اختى وانا عارف انك استحاله تكذبى ، سمعتى ايه تانى يا زينب -سمعتها بتقوله انه لازم يحضر حفله بالليل علشان انت ماتاخدش بالك من حاجه وانهم لازم يتصرفوا اقدامك طبيعىضربه اخرى بقلبه زادت من المه اذا حمزه يكون صديقه ، هل تعرض للخيانه من اقرب الناس اليه تركها وذهب مسرعا لمنزل حمزه وكان يسوق بسرعه شديده بمجرد ان ركن اسفل العماره وجد على ينزل من سيارته -فيه ايه يا مهاب مالك خوفتنى عليك -انت بتعمل ايه هنا

-ان وصلت عندك لقيتك خارج من القصر بتجرى وبتسوق بسرعه جريت وراك خفت يكون حصل حاجه وبكلمك على التليفون مش بترد طمنى عليك مالك -نورهان بتخونى مع حمزهقالها مهاب ببرود مخيف مثل هدوء ما قبل العاصفه فصرخ على بصدمه -اااايه -اطلع معايا يا على علشان انا ممكن اقتل الاثنين لو شفتهملم يعطيه فرصه للرد وطلع لشقه حمزه ثم وقف بأعلى السلم حتى لا يراه وجعل على يرن الجرس ، بعد اصرار من على فتح حمزه الباب وهو متوتر ويقول

-على انت بتعمل ايه هنالم يترك له مهاب فرصه للرد فظهر امامه وامسكه من فمه حتى لا يتحدث ودخل به لداخل الشقه واقفل البابامسك على حمزه وبدء مهاب يبحث فى الغرف وهو يدعو الله ان يكون مخطأ لكنه عندما فتح غرفه نوم حمزه صعق من المنظر فخطيبته كانت نائمه على بطنها على السرير وهى ترتدى الملابس الداخليه فقط وعندما لاحظت احد عند الباب واستدارت شهقت من الصدمهلم يشعر مهاب بنفسه الا وهو ياخذها من شعرها ويسقطها على الارض وهو يصفعها بقوه مره بعد الاخرى ، حتى دخل على وابعده عنها بصعوبه

-بلاش يا مهاب بلاش تودى نفسك فى داهيه علشان ناس زباله زى دولنظر مهاب فوجد حمزه فاقد للوعى فلقد قام على بضربه حتى فقد وعيه ، امسك مهاب نورهان من شعرها وانزلها للشارع وهى مازالت بملابسها الداخليه وعندما حاول على وضع جاكيته عليها صرخ به مهاب

-لا يا على هتنزل كده وهاخدها القصر كده طالما هى رخيصه بالمنظر ده يبقى ماتستحقش انك تسترهارماها مهاب بالسياره من الخلف وساق السياره للقصر بسرعه رهيبه وعندما وصل اخرجها من شعرها ودخل لغرفه الجلوس وكان الجميع هناك والديه وعمته وزوج عمته فقام برميها تحت اقدامهم فقال والده بصدمه وصراخ -انت اتجننت يا مهاب ايه اللى انت عمله فى بنت عمتك دهثم قام بازاله جاكيته وتغطيتها به وقبل ان يتكلم احد اخر قال مهاب بصراخ

-بنت اختك المحترمه جايبها من شقه صاحبى وهى على سريره فى اوضه نومه بالمنظر دهشهق الجميع بصدمه وقال زوج عمته ابراهيم بذهول -الكلام ده صحيح يا نورهان انطقى ساكته ليه قولى ان الكلام ده غلطلم تتحدث نورهان كانت فقط تبكى فأخذ والدها يضرب بها وهو يقول

-يا خساره تربيتى فيكى ، جبتيلى العار بعد العمر ده هقتلك بايدى يا نورهان هقتلكحتى سقط فاقد للوعى وبسرعه قاموا بنقله الى المستشفى عندما لم يفيقاخبرهم الطبيب انه تعرض لذبحه صدريه حاده وانه ربما يفقدوه اذا لم يراقبوا صحته جيدا ويبتعد عن اى ضغوط او انباء سيئه ، قام حسين الدالى بأجبار حمزه على الزواج من نورهان حتى يمنع الفضائح وحتى يطمئن ابراهيم ان ابنته متزوجه الانلكن ابراهيم لم يتعافى من صدمه ما حدث وطلب من مهاب ان

يسامحه لانه لم يحسن تربيتها وتوفى بعدها بشهربعد وفاه ابراهيم منع مهاب نورهان من دخول القصر وقام بتهديد الكل انها اذا دخلت سيترك لهم البلد كلها ، وبعد مرور اشهر مرض حسين كثيرا وقبل وفاته اخذ عهد من مهاب ان يعتنى بعمته وابنتها مهما كان الامر فهم دمه ولحمه ووافق مهاب مجبور ولكنه اخبر والده انه سيفعل ذلك ولكن اذا حاولت الاقتراب منه فلن ينظر للقرابه بينهم وسيحطمهابعد وفاه حسين وبعد ان ورث مهاب كل شئ تطلقت نورهان من زوجها

وجاءت للعيش فى القصر لانه ليس لها مكان اخر ، فأملاك ابيها ذهبت لاخوته نظرا لانها فتاه وحيده فشاركها اعمامها الميراث واستولوا على كل شئ ولم يقف مهاب بصفها بل العكس وقف مع اعمامهاامنذ وجودها بالقصر وهى تحاول ان تقترب منه لكنه لا يعطيها الفرصه ابدا وتحول مهاب لشخص مغرور متكبر ينظر للنساء على انهم سلع لتقضيه الوقت واصبح هو مهاب الموجود حاليا مهاب الوحش الذى يحصل على ما يريد ولا يهتم بمن سيدمر فى سبيل ذلك ، لا يهتم بأحد

غير نفسهعوده للوقت الحالىأغلق مهاب عينه بألم من الذكريات المؤلمه وقال بأسى

-ليه بس يا بابا خلتنى اوعدك انى اخد بالى منها ، انت السبب فى وجودها فى بيتى دلوقتى ، بس لو فكرت تقرب من ليليان لا هيهمنى وعد ولا صله دم وهدمرها هى و اى حد يقرب جنب ليليان ، هى ملكى انا بس وانا مش هسمح لاحد يقرب جنب حاجه تخصنىمرت الايام وتحسنت صحه محمود الرواى وخرج من المستشفى مع تعليمات بالبعد عن العصبيه والضغط ، وكانت فرحه عائلته كبيره ، اعطى مهاب لليليان فرصه اسبوع بعد خروج والدها من المستشفى ثم ارسل لها رساله(

اعتقد كده كفايه اوى بلغى والدك انى هاجى بكره البيت انا وأمى علشان اتقدم ليك ، ولازم الكل يعرف اننا بنحب بعض وجوازنا ده عن حب ، ونصيحه ليكى يا ليلو انك تنفذى كلامى لانى اقسم ليكى لو أمى حست او عرفت حاجه غير كده حسابك هيكون عسيرزوجك المستقبلى................................

ابق قريبًا من جديدنا

تابعنا وما يفوتك جديد

اختر المنصة اللي تناسبك وتوصلك الفصول أول بأول.

أكمل القراءة في التطبيق

تجربة قراءة أفضل مع إشعارات الفصول الجديدة والوضع الليلي المريح



التعليقات (0)

جاري تحميل التعليقات...