رواية مليحة الفصل السابع 7 - بقلم ميمي عوالي

الساعة واحدة و نص بعد الضهر ، هادية جالها تليفون من منعم و طلب منها تستعد عشان هو فى طريقه ليهم. جهزت هى و مليحة و قعدوا استنوه لحد ما وصل لهم. و هادية خرجت راحت ناحية عربيتها فمنعم قال لها : سيبى عربيتك و تعالوا معايا. هادية : ايوة ، بس انا ممكن احتاجها فى اى وقت. منعم و هو بيحط شنطتها فى شنطة عربيته : متقلقيش هجيبهالك النهاردة ، بس عشان مانتوهش من بعض فى زحمة الحى هنا. هادية باقتناع : عندك حق بس كده هتتعبو. منعم

و هو بيفتحلهم العربية : يا ستى تعبكم راحة ، هو انا اللى هشيلكم و اللا العربية … اتفضلوا. مليحة جريت قعدت جنب منعم و هى بتقول : انا هركب جمبك يا عمو. منعم بضحك : ده انتى هتنورينى يا قلب عمو ، بس اربطى حزامك حلو ياللا عشان عامللك مفاجأة حلوة. بعد ما هادية ركبت … ابتدى يطلع بالعربية بعد ما وصى البواب على الفيلا و اكد عليه ان اى حد يسأله على هادية و مليحة مايقولش غير انهم مسافرين مصيف و بس و مايجيبش سيرة منعم نهائى.

مليحة بفضول : ايه بقى المفاجأة. منعم بص لهادية فى المراية و قال لها : عاوزك تعرفينى امشى ازاى عشان نروح لمدام داليا صاحبتك. هادية باستغراب : و حضرتك عاوزنا نروح لداليا ليه. منعم و هو بيبص لمليحة بترصد : عشان هنجيب ريكس من عندها. مليحة بذهول ممزوج بالفرحة: بجد يا عمو. منعم بضحك : بجد يا قلب عمو. مليحة و هى بتسقف بايدها بفرحة : انا ريكس وحشنى اوى. هادية : بس ازاى هناخده و هيقعد فين. منعم :

متقلقيش … الشقة بتاعة والدتى فى اخر دور ، و مفتوحة على السطوح ، هعمل له ضوليله يقعد تحتها على ما اعمله بيت خشب على قده. هادية : طب و ليه. منعم : كنوع من الامان و انا مش موجود عشان ابقى متطمن عليكم .. ها هتقوليلى امشى ازاى و اللا هتتوهينى. *** فى مجموعة راغب الحاوى كانت احلام بتظبط شغل على جهاز الكمبيوتر بتاعها و هى حاطة سماعات الموبايل على ودانها. ففادى دخل عليها و قال لها:

بقول لك يا احلام … فاكرة اوراق المناقصة اللى ضاعت مننا السنة اللى فاتت. احلام بانتباه و هى بتشيل السماعات من على ودانها و بتسيبها نازلة على اكتافها: اه طبعًا فاكراها. فادى : انا عاوز البيانات بتاعتها. احلام بتفكير : دي موجودة على الكمبيوتر اللى فى مكتب طنط فادية. فادى : طب يا ريت تطبعيهالى ضرورى عشان محتاج اقارن فيها شوية حاجات قبل ما اظبط اوراق المناقصة الجديدة. احلام قامت من مكانها و قالت : حالا هروح اطبعهالك.

احلام راحت خبطت على مكتب فادية ، السكرتيرة قالت لها ان فادية فى الحسابات. فاحلام دخلت و سابت الباب مفتوح و راحت على المكتب ، و مدت أيدها عشان تشغل الجهاز .. بس الجهاز ما اشتغلش. و لما حاولت تشوف ايه مشكلته اكتشفت ان الكابل مفصول ، فنزلت على الارض عشان توصله. و اثناء ما بتوصل الكابل سمعت الباب اترزع و فادية بتقول بغضب :

يعنى مش هتقدر على حتة عيلة ما جابتش خمس سنين ، انت باينك عجزت يا مسعود و مابقاش منك رجا … انا عاوزة البنت دى ماتباتش فى حضن امها النهاردة انت فاهم. *** انت اللى ليك عندى انى اقول لك على العنوان و بس ، انما انا ماليش دعوة بالتفاصيل. *** انت اتهبلت ، لا طبعا ، انا عاوزة البنت تتخطف .. تتوه .. تتعور .. المهم يبان ان امها مهملة و مش واخدة بالها منها كويس ، لكن اياك تموتها .. كده هخسر كل حاجة. ***

مالكش فيه ، ثم هو انت مابتشبعش فلوس ، هو انت مش لسه لاهف منى خمسين الف جنيه. طب عاوز ايه تانى. ماشى يا مسعود ، خلص انت بس و انا هبسطك. هو انت مش واثق فيا و اللا ايه. اوففف ، خلاص اتسد ، هنزل البنك دلوقتى و هعدى عليك نص الفلوس ، و اما اشوف هتفلح و اللا لا ، لو فلحت هديك الباقى ، ما فلحتش انا هعرف اتصرف بطريقتى. فادية قفلت التليفون و قالت بغيظ: ماشى يا مسعود الكلب ، بقيت عامل زى الحوت و مابتشبعش. ***

احلام اول ما حست ان فادية هتقرب عليها حطت السماعات فى ودانها بسرعة و طلعت من تحت المكتب و قعدت على الكرسى و هى بتضغط على جهاز تشغيل الكمبيوتر و هى بتقول بأفأفة : اوف ، ايه ده. و عملت نفسها ماشافتش فادية اللى كانت بتبصلها و هى مبرقة عينيها بذهول. وبعدين قالت بترقب : انتى بتعملى ايه هنا. احلام عملت انها ماسمعتهاش و هى عمالة تلاعب شفايفها اكنها بتغنى. ففادية قربت منها و خبطت على المكتب و قالت بزعيق :

بقول لك انتى بتعملى ايه هنا. احلام عملت انها لسه واخدة بالها منها و مدت ايدها شالت السماعات من على ودنها و هى بتقول : سورى يا طنط ، هو انتى جيتى امتى ، اصلى سالت عليكى قالولى انك فى الحسابات و فادى محتاج ملف موجود على الجهاز بتاعك ضرورى عشان المناقصة الجديدة و …. فادية بزهق : بس بس .. ايه الرغى ده كله. احلام و هى بتبلع ريقها : انا بحاول افهمك انا دخلت مكتبك ليه. فادية بترقب : و لما كنت بكلمك مابترديش ليه. احلام

و هى بتتظاهر بالاستغراب : انا يا طنط ، ما انا رديت على حضرتك اهوه. فادية : اقصد اول ما دخلتي. احلام سكتت ثوانى و هى بتدعى عدم الفهم و بعدين قالت : اااااه ، معلش بقى يا طنط مانتى عارفة انى بحب اسمع اغانى و انا بشتغل ، و عشان كده ممكن اكون ماسمعتكيش و ما اخدتش بالى من الاول. فادية بصت لها و هى بتحاول تستشف ان كانت صادقة و اللا بتكذب.

بس فى الاخر حست ان احلام فى وادى تانى خالص لما لقيتها ادت تركيزها كله للجهاز اللى ابتدى يبقى استاند باى و ابتدت تظبط الطابعة على ملف معين و هى بتقول : معلش يا طنط ، دقيقتين بالظبط و هسيبلك الكرسى و هقوم. فادية مدت ايدها اخدت الشنطة بتاعتها و قالت : خليكى براحتك ، انا عندى مشوار محتاجة اخلصه. احلام من غير ما تبصلها و هى بتراجع الاوراق اللى بتخرج من الطابعة : تمام يا طنط … مع السلامة.

و اول ما فادية خرجت ، فضلت احلام تتابع الطابعة بخوف من رجوع فادية. و اول ما خلصت طباعة .. اخدت الاوراق و خرجت راحت على مكتب فادى. و اول ما دخلت لقت فهد كمان موجود معاه. قفلت عليهم الباب بالمفتاح و راحت ناحيتهم حطت الورق قدام فادى على المكتب و فالت بتردد : انا كنت دايما بحاول اخد مامتكم بالراحة و مابحاولش ابدا انى احشر نفسى فى اى حاجة بتعملها ، لكن لحد اللى سمعته بودنى ده و مش هينفع اسكت. فادى : ايه اللى حصل.

احلام بصت لفهد و قالت : نهلة كان عندها حق فى كل كلمة قالتها. فهد بفضول : ما تتكلمى على طول يا احلام ، في ايه. احلام ببهوت : مامتكم عاوزة تخطف بنت اخوكم. فهد بترصد : و انتى جيبتى منين الكلام ده. احلام حكتلهم على كل اللى حصل. ففهد طلع تليفونه من جيبه و اتصل على منعم. و اول ما منعم رد عليه فهد قال : طمننى انتو فين دلوقتي. منعم : داخلين على نفق الازهر اهوه. فهد بارتياح : يعنى خلاص كده … بعدتم تمام عن البيت. منعم :

اه خلاص و قربنا نوصل ، ربنا يسهل بس عشان الطريق ابتدى يبقى زحمة شويتين. فهد بابتسامة : اما توصلوا بالسلامة ابقى طمننى يا صاحبى. و بعد ما فهد قفل التليفون ، احلام بصتله باستغراب و قالت : اللى يشوفك و انت واقف لطنط امبارح .. مايشوفاكش و انت بكل الهدوء ده النهاردة. فهد بهدوء : عاوزة ايه يا احلام. احلام بصت لفهد و قالت بتصميم : انا عاوزة اعيش فى امان انا و بنتى ، اللى بيحصل ده يخوف. وبعديت بصت لفادى و قالت :

و انتم لازم تتحركوا و تحموا بنت اخوكم. فادى باستياء : الحكاية مسخت اوى فعلا و ماينفعش يتسكت عليها اكتر من كده. احلام : طب و الحل. فادى : المشكلة دلوقتى اننا لو وقفنا قصادها حاليا هنخسر كل حاجة ، و لو سكتنا مش هتبعد اذاها عن هادية و مليحة. احلام باستياء : طب و الحل برضة. فادى بتفكير : ايه رايكم نتصل بهادية نحذرها. احلام :

و افرض راحت بلغت البوليس ، و البوليس لما يسالها جابت الكلام ده منين و تقول لهم ان احنا اللى حذرناها … تفتكر طنط ساعتها هتسكت. طول الوقت كان فهد قاعد ساكت و هادى و بيسمعهم من غير اى رد فعل. لحد ما فادى قال : خلاص ، احنا ممكن نجيب حراسة نحطها على هادية و مليحة .. ايه رأيك يا فهد. فهد قام من مكانه و قال : متقلقوش ، هادية اخدت البنت و بعدت خلاص. فادى بفضول : بعدت راحت فين. فهد :

حتة امان ، و يستحسن ان ماحدش يعرف عشان مافيش كلمة تتنطور هنا و اللا هنا. احلام بتركيز : المكالمة اللى عملتها دى كانت بخصوصهم .. مش كده. فهد هزلها راسه بالموافقة فقالت .. يعنى انت متطمن عليها. فهد و هو رايح ناحية الباب: امان يا احلام … امان ان شاء الله ماتقلقوش ، و ياريت الكلام ده مايتكررش تانى فى اى لحظة عشان فادية ماتاخدش بالها. *** وصل منعم و هادية و مليحة اللى كانت هتطير من الفرحة ان ريكس معاها و فى حضنها.

وصلوا تحت البيت فمنعم قال لهم و هو بيشاور على باب البيت: اتفضلوا انتوا اطلعوا و انا هجيب الشنطة و احصللكم …. اطلعوا لحد الدور الاخرانى ، الدور كله بتاعنا. هادية اخدت مليحة و ريكس و طلعوا على فوق ، و فوز استقبلتهم بترحاب جامد. و هادية صممت ان مليحة تفضل مع ريكس برة من غير ما تدخل بيه الشقة علشان فوز ماتتضايقش.

منعم اول ما طلع بالشنطة .. طلب ملاية سرير من الشغالة ، و خرج على السطوح فرد الملاية دى على مجموعة احبال عملها زى التندة. و اخد حصيرة قديمة كانت مركونة على السطوح فردها تحت الملاية دى و قال لمليحة : ياللا يا ستى .. عملت لريكس شمسية اهو عشان الشمس و الحر ما يتعبوهوش ، قال و انا كنت فاكره اسد ، ده طلع اكبر من كيتى بحاجة بسيطة اوى. مليحة بحماس : عشان هو نوعه كده ، و ياللا بقى انا عاوزة كمان حاجات احطله فيها ماية و اكل.

منعم و هو بيرفع ايده لفوق بمرح: انا لغاية كده و عملت اللى عليا ، روحى انتى اطلبى من ماما و تيته و هم يتصرفوا. مليحة بتذمر طفولى : ماليش دعوة ، انا عاوزاك انت اللى تجيبهم لى ، و ننزل انا و انت و ناخد ريكس معانا نجيبله دراى فوود ، هو بيحبه اوى. منعم بمداعبة : لا يا ستى انا جعان اوى و مش هعرف اعمل حاجة غير لما اكل. مليحة : طب تعالى اخلى تيتا فوز تعمل لك سندوتش تاكله فى العربية و احنا رايحين نجيب الدراى.

كان ريكس فى الوقت ده بيحوم حوالين مليحة و هو بيتنطط بسعادة خلتها هى كمان تتنطط معاه بمرح و فرحة و هى بتتكلم مع منعم. و اللى قلبه رقص مع سعادة مليحة و فرحتها فقال: طب ياللا بينا نروح نجيب الدراى الاول. مليحة و هى بتجرى ناحية باب شقة فوز : هقول لماما الاول. مليحة وقفت عند باب الشقة المفتوح و منعم وقف وراها و هو بيراقبها بحنان و حب. ونادت على هادية و هى ماسكة ريكس عشان ما يدخلش جوة الشقة زى ما هادية نبهت عليها.

و اول هادية ما جتلها ريكس نط و وقف على رجليه الورانيه و هو بيحضن هادية و بيرحب بيها و كان واضح جدا سعادته بيها و انها كانت واحشاه. مليحة و هى بتضحك و بتسقف باديها: انتى كمان كان واحشك اوى زى ما كنتى واحشاه اوى .. صح. هادية بابتسامة و هى بتطبطب على ريكس : ايوة يا حبيبتى .. صح. مليحة : طب انا عاوزة الحصالة بتاعتى عشان هروح مع عمو نجيب دراى لريكس عشان زمانه جعان. منعم باحراج :

ايه ده ، هو انتى كنتى عاوزة ماما عشان كده ، انا معايا فلوس متقلقيش. مليحة ببراءة : لا شكرا ، ده الكلب بتاعى ، و عشان كده لازم انا اللى ادفع تمن الاكل بتاعه. منعم : ايوة يا حبيبتى ، بس ريكس ضيف عندى هنا ، ما ينفعش انتى اللى تدفعى تمن اكله. مليحة بصت لمنعم ، و بعدين بصت لهادية و هى مش عارفة تتصرف ازاى. فمنعم قال لها : ياللا عشان مانتأخرش. مليحة بتساؤل و هى بتبص لهادية : اروح يا ماما. هادية باحراج

و هى بتوجه كلامها لمنعم : ايوة يا دكتور ، بس كده هيبقى الحمل عالى اوى عليكم ، مش كفاية انا و مليحة. منعم بمرح و هو بيسحب مليحة من أيدها و نازلين على السلم : حمل ايه بس ، ده حتى ريكس خفيف خالص ، ياللا يا مليحة. نزلوا و طبعا ريكس نزل جرى معاهم ، راحوا اشتروا حاجات كتير و من ضمنها كذا عبوة دراى لريكس و رجعوا. ومليحة كانت هتطير من الفرحة و قعدت تفرج مامتها على الحاجات اللى جابوها و اللى كان منها شيكولاتات كتير اوى.

وهادية كانت محرجة جدا و فى نفس الوقت مش فاهمة ازاى مليحة وافقت ان منعم يجيبلها الحاجات دى و ازاى اخدتها منه. مليحة حطت اكل و ماية لريكس و سابته على السطوح و دخلت لهادية اللىاخدت مليحة على الاوضة اللى هيناموا فيها عشان تغيرلها هدومها. و اول ما قفلت الباب قالت لمليحة بعتاب : انا زعلانة منك يا مليحة. مليحة بخضة : انا يا ماما .. ليه .. انا عملت ايه. هادية قعدت جنب مليحة و قالت لها:

احنا من امتى بناخد حاجة من حد من غير ما نستأذن ماما فى الاول. مليحة بتفكير : بس انا ما اخدتش حاجة من حد. هادية بلوم : و الشيكولاتات و كل الحاجات الحلوة اللى اخدتيها من دكتور منعم. مليحة بفهم : ده لانه قاللى ان هو كان بابا ، و كل بابا بيجيب لولاده كل اللى هم نفسهم فيه ، و عشان كده اخدتهم منه. هادية بتأثر : ايوة حبيبتى ، بس هو مش بابا. مليحة بحزن : بس انا كنت مبسوطة و هو عامل بابا ، انا ……..

مليحة سكتت ، لكن دموعها اتكلمت مكانها. هادية اخدتها فى حضنها و قالت : حبيبتى بابا عند ربنا ، انا عارفة ان دكتور منعم بيحبك اوى و عارفة كمان انك بتحبيه ، بس ……. هادية سكتت فمليحة قالت لها : بس ايه يا ماما. هادية : مش عاوزاكى تتعلقى بيه اوى كده ، احنا مانعرفش ممكن يحصل ايه بعد كده ، خايفة تتعلقى بيه و بعد كده لو بعد عنك تزعلى ، انا عارفة انك لسه صغيرة اوى على كل الكلام ده بس غصب عنى. ***

بعد شوية كلهم اتجمعوا عشان يتغدوا سوا. و منعم لاحظ ان مليحة خرجت من جوة بوش غير الوش اللى سابته بيه. فمنعم قال لها : ايه يا مليحة ، الاكل مش عاجبك و اللا ايه. مليحة من غير ما تبصله : كل الاكل حادق. منعم باستغراب : اومال مالك ، مش كنا لسه حلوين مع بعض من شوية. مليحة بطلت اكل و قالت : انا شبعت الحمدلله ، و بصت لهادية و قالت لها : ممكن اخرج العب مع ريكس.

هادية شاورتلها براسها بانها موافقة ، فمليحة خرجت راحت للكلب بتاعها تلعب معاه. فمنعم بص لهادية و قال لها باستغراب: هى مالها يا هادية. هادية بتردد : ابدا ، هى بس افتكرت بابها الله يرحمه. فوز بتعاطف : يا ضنايا يا بنتى ، ربنا يعوضها خير يارب العالميين. هادية بتنهيدة : امين يارب. منعم ساب الاكل و خرج ورا مليحة لقاها قاعدة على الحصيرة جنب ريكس اللى كان اكل و نام ، و كانت عمالة تمسح بايدها عليه و الزعل باين على وشها.

منعم وقف يتفرج عليها و هو حاسس ان قلبه واجعه على زعلها. وبعدين راح قعد جنبها و قال لها : ايه ده .. هو ريكس نام بسرعة كده. مليحة : اه .. هو دايما بعد ما بياكل بينام. منعم : اكيد طبعا عشان شبع ، طب و انتى كمان هتنامى. مليحة برفض : لا .. انا مش جايلى نوم. منعم : يبقى ما شبعتيش ، لانك لو كنتى كلتى كويس و شبعتى كان زمانك عاوزة تنامى زى ريكس بالظبط. مليحة : بس انا مش ليا نفس. منعم مد ايده رفع وش مليحة

و بصلها و قال لها بمرح : شكلنا هنتخاصم. مليحة بلهفة : ليه بقى. منعم : عشان انتى مش عاوزة تتكلمى معايا اهوه. مليحة : مانا بتكلم اهوه. منعم : بس مش عاوزة تقوليلى انتى زعلانة ليه. مليحة بصت له بحزن و رجعت بصت على ريكس. منعم مد ايديه الاتنين و شالها و قعدها على رجليه و قال لها:

مش احنا اتفقنا ان انا مكان بابا ، و المفروض البنات الحلوين مايخبوش عن باباهم حاجة ، قوليلى بقى ايه اللى مزعلك كده ، ده انا قلت هنقعد ناكل سوا كل الشيكولاتة و الحاجة الحلوة بعد الغدا. مليحة عيونها دمعوا و قالت: ماما قالتلى ان ماينفعش اخد منك الشيكولاتة و اللا الحاجة الحلوة. منعم بزعل : ليه كده. مليحة بعياط : لان انت مش بابا ، بابا راح عند ربنا ، وعشان انت ممكن ماتفضلش معانا على طول. منعم بتنهيدة :

لا حول و لا قوة الا بالله العلي العظيم. مليحة و هى لسه بتعيط : انا كنت مبسوطة ان انت مكان بابا و كان نفسى اقول لك يا بابا ، عشان انا بحبك اوى ، بس خلاص مش هينفع. منعم بتأثر : طب و اللى يخليها تنفع. مليحة بفضول : ازاى بقى. منعم : سيبيها عليا دى ، بس على شرط. مليحة : شرط ايه. منعم : ترجعى تاكلى طبقك كله ، عشان لما ريكس يصحى تقدرى تلعبى معاه و عشان انا كمان اكمل الطبق بتاعى لان انا كمان ما اكلتش زيك .. اتفقنا.

مليحة باستسلام : ماشى. منعم رجع لهم و فى ايده مليحة ، فيلاقيهم بيلموا السفرة فيقول بامتعاض : ايه ده ، انتو ماصدقتوا اننا ماكلناش و لميتوا الاكل. فوز : و الله يا ابنى الاكل اتلم زى ما هو ، ماحدش جاله ينفس يكمل اكله. منعم قعد على السفرة و قعد مليحة جنبه و قال و هو بيغمز لمليحة بمرح : بس انا و مليحة عاوزين بقية اكلنا .. ايه الكروتة دى.

هادية بصت على مليحة لقتها بتضحك على منعم ، فبصتله بابتسامة امتنان ، و راحت تحطلهم الاكل من تاني. و اثناء ما منعم و مليحة ما كانوا بياكلوا سمعوا صوت نباح شديد من ريكس. فمنعم قام بسرعة يشوف فى ايه ، و اول ما راح ناحية الباب لقى فهد قدامه. فقال بترحيب : اهلا يا فهد … اتفضل. فهد و هو بيطبطب على ضهر ريكس : و الله فيه الخير انه لسه فاكرنى ، و كويس انكم جيبتوه معاكم. وبعدين بص لكل الموجودين وقال : السلام عليكم جميعًا.

فوز بترحيب : اهلا يا ابنى .. حماتك بتحبك ، اقعد ياللا اما اجيبلك طبق. فهد بامتنان : و الله يا طنط انا فعلا جعان اوى. وبعدين بص لمليحة لقاها بصاله بجمود ممزوج بالزعل. فوطى على راسها باسها و قال لها: ازيك يا حبيبتى … انتى فاكرانى. مليحة : ايوة. فهد : طب انا مين. مليحة : انت عمو اللى سيبت تيتا تشتم ماما و تزعلها لما كنا بنزور بابا. فهد بعد ما كانت الابتسامة مالية وشه ، رجع بقى مكانها الخجل بس قال لمليحة :

حقك عليا ، بس انا كمان زعقت لتيتا عشان زعلت ماما. مليحة : يعنى تيتا مش هتزعل ماما تاني. فهد وطى عليها ضمها لحضنه بحنان و باس راسها من تاني و قال: طول ما انا عايش ماحدش يقدر ابدا انه يزعلك و لا يزعل ماما. فهد اتعدل و قال لهادية : ازيك يا هادية. هادية طول الوقت كان تفكيرها كله فى الاوراق اللى لقتها ، و لما انتبهت عليه و هو بيكلمها قالت : الحمدلله يا فهد بخير ، انت ازيك و ازى نهلة و هديل. فهد و هو بيقعد و بيبتدى ياكل :

الحمدلله كلنا بخير ، و نهلة بتسلم عليكى اوى و يمكن تشوفيها قريب. هادية : ان شاء الله. فهد : و فادى و احلام كمان بيسألوا عليكى ، بس الحقيقة لحد دلوقتى ماحدش يعرف مكانك. وبص لمنعم و كمل كلامه و قال : و طبعا الفضل يرجع لمنعم بعد ربنا فى انك تسيبى البيت هناك بسرعة ، انا مش عاوز اى حد يروح هناك خالص لحد ما اشوف انا هعمل ايه. منعم : فى جديد و اللا ايه. فهد بهزار و هو بيغمزله و بيشاور على مليحة :

يا عم سيبنى اتهنى باللقمة و بعدين نبقى نحكى. منعم بتفهم : ماشى. *** بعد الاكل منعم اخد فهد و راح على الاوضة بتاعته. و اول ما قعدوا منعم قال : احكيلى ايه اللى حصل. فهد حكاله على مسعود اللى شافه مع فادية قبلها بيوم ، و حكاله عن اللى احلام سمعته من فادية. فمنعم قال بذهول : هى وصلت للاجرام ده. فهد بسخرية : اه لو اعترف فى الاوراق اللى كانت مع فهد. منعم : طب ما تحاول تطلع غيرهم. فهد :

للاسف ما معيش التواريخ الدقيقة اللى اقدر اطلع بيها الكلام ده. منعم : طب و الراجل اللى انت شفته معاها امبارح ده يبقى مين. فهد : انا اديت نمرة العربية لواحد صاحبى فى المرور عشان يجيبلى بياناته ، بس شكله كده بلاويهم كتير اوى مع بعض. منعم : طب دلوقتى هادية عربيتها هناك عند البيت ، و كنت المفروض هروح اجيبها لها. فهد :

لأ …. سيبها .. احنا مش عارفين هما ابتدوا يتحركوا و اللا لسه ، و ممكن لو روحت تجيب العربية اى حد يراقبك و يوصل لهم هنا ، نبقى ماعملناش حاجة ، و كمان ياريت هادية تاخد اجازة و ماتنزلش الفترة دى. منعم : حصل. فهد وقف وقال : طب انا همشى دلوقتى ، و هبقى اعدى عليك بالليل مع صاحبى بتاع المباحث. منعم : خلاص ماشى. فهد فتح الباب و لسه هيمشى لقى هادية كانت جايهالهم و معاها شنطة الاوراق فى ايدها وقالت لفهد : انت كنت ماشى. فهد :

كنتى محتاجة منى حاجة. هادية و هى واضح عليها الاضطراب : كنت عاوزة اوريلك حاجة. فهد بفضول : حاجة ايه. هادية شاورت على السطوح و قالت : ممكن نقعد هنا. هادية بذهول : انت كنت عارف. فهد بفرحة : ينصر دينك .. يا شيخة ياريتنى جيتلك من زمان ، بس ماتصورتش ابدا انك تكونى عارفة حاجة عن الاوراق دى. هادية بنفي :

انا فعلا ماكنتش اعرف حاجة لغاية ما فادية هانم هددتنى ، يومها دكتور منعم اقنعنى انى ادور على الورق اللى كانت مزوراه وقت وفاة والدكم الله يرحمه ، و لما قعدت ادور عليه عترت فى الملف ده. فهد اخد منها الشنطة بلهفة و فتحها و ابتدى يشوف الاوراق ورقة ورا ورقة لغاية ما الكارت اللى عليه اسم المستشفى جه فى ايده. و لما بص فيه قام وقف و قال بذهول : مش ممكن ، ده انا قلبت عليها الدنيا .. معقول فى الاخر تطلع فى المستشفى دى.

هادية بفضول : مستشفى ايه دى .. انا مش فاهمة حاجة. فهد و هو قابض بايده على الكارت بلهفة : دى المستشفى اللى حبست فيها امى ، و الله اعلم لسه عايشة بعد كل اللى اتعمل فيها و اللا هى كمان ماتت و اندفنت من غير ما نشوفها. هادية : لأ بقى … انت تقعد كده و تفهمنى بالراحة الحكاية كلها من الاول ، لازم افهم كل حاجة. فهد بصلها و بعدين قال لها بتنهيدة :

حاضر يا هادية … انا هحكيلك على كل حاجة ، ولازم تفهمى انى لولا خوفى عليكم طول الفترة اللى فاتت دى .. ما كنتش سيبتكم ابدا تبعدوا عنى.