رواية نصيبي في الحب الفصل الخامس والعشرون 25 - بقلم توتة

نزلت نور وملك وكانوا سامعين صوت حد بيصرخ وبيصوت. لقوا شاهيناز واقعة على الأرض وماجدة ونهال بيصوتوا. ملك: إيه ده؟ فيه إيه؟ نهال: وهي نازلة وقعت من على السلم. ماجدة: عايزين نوديها المستشفى بسرعة. نهال: أيوه يلا كلنا نطلعها العربية. أروى: أيوه يلا بسرعة. ندي وهي نازلة على السلم: فيه إيه... إيه ده؟ شاهيناز مالها؟ ملك: وقعت من على السلم... شفتي. ندي: إيه ده؟ إزاي؟ ملك: شكلها كده اتكعبلت. هبة: إيه الصويت ده؟ فيه إيه؟

نهال: انتوا هتقعدوا تسألوا؟ تعالي شيلوا معايا البت نوديها المستشفى بسرعة. هبة: آه... سوري يانهال بس مش هعرف أشيل معاكوا أصل أنا لسه حاطة مونكير ولسه متنشفش. نهال: أي حد ييجي يلا بسرعة. نور: أيوه حد ييجي معايا نساعدها. أروى: يلا إحنا. وشالوها نهال وماجدة وأروى ونور للعربية. مكنش حد بيعرف يسوق غير نور، فهي اللي ساقت لأقرب مستشفى. وكانوا نهال وماجدة وأروى ونور هما اللي في المستشفى بس. وعلى الناحية التانية:

ملك: يعني مطلعتيش جبانة زي ما بتقولي. هبة: عيب عليكي... أنا بس كنت خايفة متظبطش. ندي: لا ثانية واحدة كده هو انتوا عملتوا إيه؟ ملك: يعني ينفع هبة يتقالها يا بكبوظة؟ ندي: يا ولاد الإبليس... بس تستاهل... فهمتكوا أنا. هبة: عشان تحرم بعد كده. ندي: لا براڤو... براڤو جدا كمان. هبة: ولسه عشان تفكر ١٠٠ مرة قبل ما تتكلم مع أي حد فينا. إيمان: فيه إيه؟ ندي: فاتتك أهم حاجة النهارده. إيمان: فاتني إيه؟ اخلصي. ندي: شاهيناز.

إيمان: مالها؟ ندي: في المستشفى. إيمان: إيه ده بجد؟ ليه؟ ندي: خطة محكمة ذكية من هبة وملك قضت عليها. إيمان: أحسن. ندي: كلنا فرحانين بيها كده. هبة: كده بقى أنا أقدر أعايرها زي ما بتعايرني. ندي: تعايريها بإيه بقى؟ هبة: هتعرفي. سارة: ده كله يحصل منكوا إنتوا؟ ملك: أيوه عشان هي واحدة مهزقة أصلاً. سارة: امممم... وهل هي شافتكوا وانتوا بتزوقوها في الدرج؟ هبة: حد قالك إننا زقيناها؟ سارة: اومال عملتي إيه؟

هبة: ربطت حبل شفاف عمودي كده من هنا لهنا. سارة: يا بنت الـ... يخربيت دماغكوا. ملك: خلاص بقى متغلوش دماغكوا بيها... أنا طالعة أنام. سارة: عندك حق والله. ندي: يلا ي إيمان نطلع إحنا كمان. إيمان: يلا. *** يوسف: ممكن مجاوبش. تيمور: يبقى انت بتحبها فعلاً ي يوسف. يوسف: لو سمحت ي تيمور اقفل على السيرة دي.

تيمور: فاكر نسرين ي يوسف كنت بتقولي عليها إيه وأنا كنت بقول إيه وحصل معاك نفس الموقف اللي حصلي، إن نور تتخطب لواحد غيرك زي ما نسرين اتخطبت لواحد غيري. يوسف: انت عايز إيه ي تيمور؟ تيمور: اسأل قلبك وهو يجاوبك. يوسف: عايز توصل لإيه؟ تيمور: عايز أعرف إذا كنت بتحب نور ولا لأ... أنا عارف إجابتك بس عايز أسمعها منك عشان أتأكد بس...

واللي عايز أقولهولك إنك أول ما سمعت خطوبة نور نسيت انتقامك من ابن الدمنهوري واتعاملت إن فيه حد جاي ياخد منك حبيبتك. يوسف: انت فاهم غلط. تيمور: لا فاهم صح... وصح جدا كمان. يوسف: طيب أنا غلط وانت صح. تيمور: أيوه فعلاً انت غلط. يوسف: وإيه بقى الحل؟ أنا حالياً مش بفكر في أي حاجة غير إني أنفذ خطتك وبس وبعد كده أشوف حالي بقى وإن شاء الله أخلص شغلي هنا وأرجع تاني. تيمور: هترجع تاني ي يوسف؟ يوسف: أيوه...

وده مجرد انتقام مش أكتر. تيمور: ماشي ي سيدي هسيبك براحتك مع إنّي متأكد إنك هترجع ولا أول مرة في قرارك. يوسف: خلاص غير السيرة وقولي بقى عملت إيه مع نسرين. تيمور بحزن: هعمل إيه يعني... بحاول أنساها. يوسف: طب أنا كنت جايبلك خبر حلو. تيمور: بجد؟ هو إيه بقى الخبر الحلو ده؟ يوسف: نسرين فشكلت. الحقها بقى. تيمور: بتهزر؟ احلف كده... عرفت إزاي؟ أنا مش مصدق... استنى هكلمها وأقولها إني بحبها من زمان وهي... كمل بدموع: وهي مش...

مش... حاسة بيا... أيوه هكلمها وأقولها... هكلمها وأقولها إني مش بس بحبها إني بعشقها... بعشقها من أول يوم ومن أول ساعة وأول ثانية شفتها فيها... أوعى تكون بتهزر ي يوسف. يوسف: أهدى ي تيمور في إيه... مش كده... هيام هي اللي قالتلي النهاردة عشان كانت بتاخدلها إجازة وقالتلي. تيمور بدموع: الحمد لله يارب أنا دعيت ربنا كتير إنها تكون من نصيبي والله العظيم دعيت كتير... الحمد لله يارب ده ربنا فعلاً مبينساش عبده...

أنا مش مصدق نفسي... حاسس إني بحلم. يوسف: ثواني. تيمور: في إيه؟ يوسف: اصبر بس. يوسف راح جاب إزازة ميه من التلاجة وحدفها كلها على تيمور وهو مش واخد باله. تيمور: يححح... إيه يا عم الغباء ده. يوسف: أظن كده انت مبتحلمش. تيمور: والله من إمتى بتنفذ أماني حد انت وهو؟ أنا عشان قلت حاسس إني بحلم وحد يفوقني تعمل كده؟ حرام عليك والله الإزازة متلجة. يوسف: تستاهل عشان تبطل محن. تيمور: بكرة هفكرك لما اسميك محن ماشي... خليك فاكر.

يوسف: حاضر... هفتكر. تيمور: يلا سلام. يوسف: رايح فين؟ تيمور: هروح أخطب نسرين مش عايز أضيع وقت تاني. يوسف: آه يا ندل. تيمور: معلش استحمل ندالتي النهاردة بقى. يوسف: ماشي ألف مبروك مقدماً. تيمور: يسمع من بوقك ربنا وأقولك الله يبارك فيك وأنا في الكوشة كده. يوسف: هههه ماشي أنا راجع تاني الفيلا بتاعت خالي وهفكر في خطتك وإزاي أنفذها بإحكام. تيمور: ماشي يا عم يلا سلام بقى. يوسف: استنى هنا انت عارف الساعة كام دلوقتي؟

تيمور: الساعة ١٢. يوسف: انت هتروحلها دلوقتي في نص الليل كده؟ تيمور: أيوه ي يوسف مش عايز أضيع وقت تاني. يوسف: براحتك يلا ربنا معاك بقى. تيمور: يارب. يوسف بعد ما تيمور مشي غنى أغنيته المفضلة عادي بصوته الأكثر من رائع: ده أنا خاصمت الشوارع اللي مشينا فيها عشان يهدي بالي وأرتاح من الآلام مبسمعش الأغاني ولا بيشغلوني المشاعر دي تاني ولا عندي اهتمام... وليه رغم الكلام ده مفتقدك بشدة ومن يوم فراقنا حياتي مش تمام.

وكمل بعدها... آه يا اللي شاغلة بالي لو تعرفي أنا حبيتك قد إيه من يوم ما شوفتك ومش عارف بكابر ليه يارب رجعها لي تاني. *** داليا: لا طبعاً مش هصدق حاجة خالص. داليا: طبعاً يروحي... الحمد لله إنها مأخدتش بالها. داليا: أيوه بالظبط كده أنا أصلاً مصدقتهمش ولا صدقتك. داليا: كنت روحت فيها طبعاً مقدرش أبعد ثانية واحدة. داليا: حاضر هعمل اللي انت عايزه كله. داليا: أول خطوة بكرة. داليا: اللي اتفقنا عليه.

داليا: حاضر لما أخلص هكلمك يروحي متقلقش. داليا: باي يروحي. *** في المستشفى. الدكتور خرج وماجدة جريت عليه. ماجدة: خير ي دكتور إيه اللي حصل؟ الدكتور: متقلقوش كسر بسيط خالص في رجلها... الواقعه كانت شديدة شوية وخدت غرزتين في دماغها. ماجدة: يا حبيبتي يا بنتي. نور: طيب هي ممكن تروح دلوقتي؟ الدكتور: أيوه عادي بس على عكاز أو حتى كرسي. أروى: لا عكاز أرحم... بس هي فاقت؟ الدكتور: شوية وهتفوق. نهال: ماشي شكراً ي دكتور.

نور: طيب أنا هدفع الحساب. نهال: أنا نسيت أجيب الفيزا معايا عشان اللي حصل. نور: مش مشكلة أنا معايا فلوس. نهال: ماشي... لما نروح هديهملك. نور: لا عادي مش مشكلة أنا معايا فلوس. نهال: لما نروح ي نور مش هنتكلم في المستشفى. نور: ماشي... عن إذنكوا. *** يوسف: نفذ اللي قولتل عليه بالحرف. يوسف: والله العظيم لخليك تتمنى الموت لو معملتش اللي قلت عليه... اللي أنا قولته يتنفذ ومن غير غلطة. يوسف: ميسبهاش لحظة.

يوسف: إن شاء الله من بكرة الصبح. يوسف: سلام ومش عايز أسمع صوتك غير وفي أخبار مهمة. *** نور وماجدة ونهال وأروى وشاهيناز روحوا الفيلا. ماجدة: يلا ي حبيبتي اطلعي ارتاحي في أوضتك. شاهيناز بتعب: حاضر ي ماما بس ساعديني. ماجدة: حاضر ي روح ماما... تعالي ي أروى ساعدينا. أروى: حاضر. نور: طيب ي نهال عايزة حاجة... أنا طالعة أنام... تصبحي على خير. نهال: وانتي من أه... يوسف: إيه ده؟ إيه اللي مصحيكوا لحد دلوقتي؟ نهال: شفت اللي حصل.

يوسف: فيه إيه؟ نهال: شاهيناز وقعت من على السلم وراحت المستشفى ورجليها انكسرت وخدت غرزتين. يوسف: حصل إزاي ده؟ نهال: وهي نازلة وقعت. يوسف: وقعت... امممم... آه فهمت. نور: طيب عن إذنكوا. يوسف: نور. نور: نعم... في حاجة؟ يوسف: أنا آسف لو كنت فرضت قواعدي البايخة دي عليكي... لأني مش من حقي إني أفرضها على واحدة مخطوبة مسؤولة من خطيبها... بس أنا مكنتش أعرف إنك اتخطبتي. أنا بس كنت بعاملك... بعاملك كأختي مش أكتر...

أختي اللي أمانة عليا إني أحافظ عليها وهي أمانة هنا... لأنك زي سارة وهبة وندي وملك وإيمان... وأسف للمرة التانية لو اتدخلت في خصوصياتك. نور: مفيش داعي للكلام ده على فكرة... أنا مراعية كل ده ومهما هتعمل مش هزعل... لأني عارفة إنك بتخاف عليا زي أختك... وأنا برضو بحبك... بحبك زي أخويا ي يوسف. يوسف: أوعدك مش هتدخل في حاجة تخصك تاني. نور: وأنا مصدقاك من غير ما توعدني. يوسف: شكراً على ثقتك. نور: ماشي... عن إذنكوا.

نهال: اتفضلي ي نور. بعد ما نور طلعت. نهال: انت بتحبها ي يوسف؟ يوسف: أيوه ي نهال... بحبها... بس زي أختي. نهال: مش مصدقاك ي يوسف... انت بتحبها... بس مش زي أختك. يوسف: قصدك إيه؟ نهال: انت فاهم قصدي كويس... بس انت اللي ضيعتها من إيديك في الأول ي يوسف... ومش هتعرف ترجعها... غير بحاجة واحدة بس. يوسف: وهي إيه بقى؟ نهال: إنك تعترف لها... لأنها مبتحبش مروان أصلاً. يوسف: إيه... قولتي إيه؟ نهال: اللي سمعته.

يوسف: يعني إيه هي مبتحبوش؟ ووافقت عليه إزاي وهي مبتحبوش؟ نهال: بسببك. يوسف: بسببي أنا؟ ليه هو أنا اللي قولت لها وافقي؟ نهال: لا بس هي لما قالتلي... قالتلي إنها مبتحبوش... بس انت أحرجتها بقوانينك خليتها تضطر تقول كده. يوسف: يعني هي مبتحبوش؟ نهال: أيوه وانت بإيدك تنقذها ليك انت واحنا كلنا هساعدك. يوسف: طيب أنا هعمل اللي قولتي عليه بس أنا هقولك على حاجة أحلى. نهال: إيه؟ قول أنا سامعاك وهساعدك. *** أروى: الحقي ي شاهيناز.

شاهيناز: فيه إيه ي أروى؟ أروى: يوسف. شاهيناز: ماله؟ أروى: بيحب نور. شاهيناز: إيه ده؟ إزاي؟ أروى: والله... سمعته بيكلم مع نهال وبيتفقوا إنهم هيفشكلوا خطوبتها. شاهيناز: إزاي ده؟ أكيد سمعتي حاجة غلط. أروى: والله سمعت صح بس مكملتش الحوار عشان حسيت إن حد هيشوفني. شاهيناز: والله لو اللي في دماغي ده صح لهطربقها على دماغهم واحد واحد. أروى: ليه؟ بتفكري في إيه؟ ماجدة

دخلت عليهم وهيا بتقول: خدي بقا يحبيبتي كوباية الليمون السخنة دي. شاهيناز: مش عايزة والله ي ماما. ماجدة: لا طبعاً مينفعش... عشان تخفي بسرعة. شاهيناز: لا ي ماما سيبيها دلوقتي. ماجدة: لا اشربيها دلوقتي. شاهيناز: حاضر ي ماما. *** نهال: إزاي ي يوسف... حرام كده. يوسف: ما أنا أصلاً عايز أنتقم منه من بدري ي نهال وبكده أبقى ضربت عصفورين بحجر. نهال: بس انت كده هتأذيه. يوسف: وهو ده اللي أنا عاوزه ي نهال... هاااا قولتي إيه؟

نهال: أمري لله. وهما تحت سمعوا صوت صويت نور جاي من فوق وهيا بتقول:

الحقوناااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا