قمر بتوهان. رعد. رعد وهو بيبعد عنها وبيضع جبينه على جبهتها وبياخد أنفاسه. قلب وعيون رعد. قمر وهي مركزة في عيونه الزرقاء. تعرف إني بحبك من أول يوم شفتك فيه. رعد: وأنا كمان يا قمري والله. تعالي أوريكي حاجة. قمر: إيه هي؟ ولم تكمل كلامه وهوووب قام شالها بحيث رجليها محاوطة خصره وأيديها محاوطة رقبته وهو حاضنها. وقمر من كتر الكسوف خبت وشها في رقبته. رعد بضحك: إزاي بتتكسفي من جوزك؟ قمر: لا رد.
رعد: تمام مش تردي. وفري الكلام لبعدين. وأخدها ونزل للقبو بتاع الفيلا (هو عبارة عن أوضة كبيرة جداً وفيها دولاب وحمام رعد هو اللي مصممها خصوصاً) وأول ما دخل وطَرقع صوابعه القبو نور. ونزل قمر ببطء. المكان كان جميل جداً متزين بطريقة تخطف القلب ومليان بصور قمر من صغرها لحد ما كبرت. صور وهي بتضحك وصور وهي بتتخرج. كانت حاجة بتشرح القلب. وكان في ترابيزة عليها تورته ومكتوب عليها "كل سنة وأنتي طيبة يا قمري". قمر بذهول: إيه ده؟
إنت اللي عملت كده؟ رعد وهو بيحضنها من ورا: أيوه يا حبيبتي. قمر: بس ليه؟ رعد: عشان النهارده عيد ميلاد حبيبت قلبي. وبعدين سابها ومشي خطوات بسيطة وبعدين رجع تاني. رعد: ممكن تلبسي اللي موجود في البوكس ده؟ قمر: إيه ده؟ رعد: ده فستان علشان نبدأ نحتفل بعيد ميلاد حبيبتي. قمر بكسوف وبتطبع قبلة على خده: شكراً إنك في حياتي. رعد: بعشقك يا قمري. يلا روحي اجهزي بقا علشان نحتفل بعيد ميلادك. قمر بحب: حاضر.
وبالفعل قمر دخلت الحمام وأخدت معاها البوكس. وأول ما دخلت أخدت شاور ولفت نفسها بالبشكير وبتفتح البوكس فصوتت من منظر الفستان. فكان أسود منفوش ومش قصير جامد أووي. رعد من الخارج: في إيه يا حبيبتي؟ قمر بتوتر: هااا لا مفيش. بس كنت هقع. رعد: طب يلا خلصتي ولا لسه؟ قمر: لسه. رعد في نفسه: عارف إنها مكسوفة تطلع بيه قدامي، بس لازم نكسر حاجز خوفها وكسوفها مني علشان نعيش زي أي اتنين بيحبوا بعض.
رعد لقمر: طب أنا هطلع آخد شاور في الأوضة بتاعتنا لحد ما تخلصي. قمر: تمام. بعد شوية قمر طلعت وهي لابسة الفستان وشوز بكعب. وبتفكر تعمل إيه دلوقتي. هي مكسوفة جامد تطلع قدامه كده. بس قررت إنها تاخد الخطوة دي وتبدأ حياتها معاه وتكسر حاجز الخوف والكسوف. ورعد غير ولبس شورت بس لأنه من صغره وهو متعود ينام كده. بس كان بيستنى لما قمر تنام ويقلع هدومه وبيصحي قبلها ويلبس لأنه عارف قد إيه هي بتتكسف.
ونام على السرير اللي في أوضتهم لحد ما قمر تنده عليه. أما قمر لما لقيته اتاخر قررت تطلع ليه. أول ما دخلت سرحت في جماله وهو ماخدش باله لأنه مغمض عينيه. وهي فضلت تتأمل في ملامحه وعضلات بطنه وجسمه الرياضي ودقنه الخفيفة اللي لونها بني ومحلياه أكتر. رعد: عارف إني حلو. قمر بخجل: ها.. ما تقوم تلبس حاجة. بلاش قلة أدب.
رعد بضحك: أنا بنام كده من صغري. وبعدين مش ينفع تدخلي على شاب حلو وزي الفل كده، ولا كمان أعزب وفي نص الليل كمان. وأكمل بخبث: بس تصدقي الفستان هيتاكل منك حتة. قمر بخجل شديد: كده عيب يا رعد. رعد: عاوز أدوق الفراولة. قمر ببلاهة: بس مفيش فراولة في التلاجة. رعد بضحك: الفراولة قدامي أهو. وقام واقف. رعد وهو بيقرب: إنتي شبه حوريات البحر. إنتي إزاي كده؟ مش مصدق إنك بتعتي بس.
قمر بكسوف: احم. أنا لازم أنزل عشان أنت تلبس ونحتفل صح. شكلك نسيت. ولسه بتلف. رعد شد إيدها وجذبها ليه: إنتي مراتي. مرات رعد أحمد الشاذلي. يبقى متسبنيش وتمشي. قمر بخوف: احم. حاضر. بس مش تتعصب. رعد بكل وقاحة وهو يتحسس جسدها بصوت دافئ وحنون: إنتي واقفة مع جوزك مش مع واحد شقطك. فبلاش خوف. قمر: بعد إذنك ابعد وبطل قلة أدب. رعد وهو يقرب أكتر: ابعد لي؟ إنتي مراتي صح؟ قمر بارتباك: ص. صح. رعد قرب أكتر حتى التصق بها.
وفجأة طبع قبلة خفيفة على شفتيها الوردية بدون وعي. وقمر بادلته نفس القبلة. لحد ما شالها وحطها على السرير. وبقيت مرات رعد الشاذلي قولاً وفعلاً. تاني يوم. عند مي وآدم. مي نايمة في سابع نومة. وهووهوب لقيت جردل ميه نازل عليها.
مي بصراخ:
آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآئ.
قمر: أنا عايزة أروح. معاذ بخبث وهو يتحسس جسمها بوقاحة: إنتي شبه الملايكة. قمر بغضب وعياط: ابعد إيدك عني يا حيوان انت. سيبني بقا. أوعى. معاذ بخبث: أسيبك إيه بس.... ولسه هيقرب. وفجأة. آدم وهو يضربه بجنون: بقااا بتخطف مراتي. اعتبرها آخر ليلة في عمرك يا ***. قمر بعياط هستيري: أنا... أنا... أنا عايزة أمشي من هنا. آدم وبدأ يضرب بطريقة غريبة بمنظر فظيع: إزاي تتجرأ وتلمس مراتي يا كلب. إززززززززاي؟ معاذ
وهو ينزف ويضحك ضحكة خبيثة: هههههههه مراتك إيه؟ هو إنت طلعت مدوراها؟ آدم بغضب جنوني ويرفع المسدس: إنت اللي جننت على نفسك يا معاذ يا أسطى. ولسه هيضرب. قمر بصراخ: لا أرجوك متقتلهوش. معاذ بضحكة خبيثه: شكلي عجبت الموزة. ههههههه. آدم بغضب: خايفة عليه يا مي؟ قمر برعب وعياط: لا... لا مش خايفة على... وقاطعها. معاذ بضحكة خبيثه: هههههههه. حبيبة القلب خايفة عليااا. قمر بعياط: لا مش مش... واغم عليها. الظابط: خدوه على البوكس.
وكمل كلام لآدم: حسام باشا، كلمناه واحنا قبضنا على الممرضة. معاذ بغيظ: هرجعلك تاني يا مي. آدم بجنون: مي مي. فوقي. مي. الظابط: خدها على البيت يا آدم. آدم شالها وخرج بيها ووداها الفيلا بتاعتهم. تن تن تن تن. ميرا: حاضر حاضر. هما الخدامين راحوا فين داهية. وفتحت الباب. ميرا بشهقة لما شافت آدم شايل مي: أحيه. آدم. البت دي بتعمل إيه هنا؟ وهيا معاك ليه؟ آدم: مش وقته يا ميرا. وخدها وطلعها الجناح بتاعه. ميرا: هيا مالها؟
آدم وهو بيفوق مي: هما فين اللي هنا؟ ميرا: كلهم في الشغل. وماما عند خالتو. آدم: كب. هاتي كوباية عصير. مي وهي بتفوق: أنا بعمل إيه هنا؟ آدم بحنان: إنتي كويسة؟ مي: ابعد عني. إزاي أنا. جيت معاك. وفضلت تعيط. آدم: إنتي في بيت جوزك. مي بصدمة: إيه؟ آدم: إنتي هتبقي مراتي غصب عنك أو برضاكي.
تابعنا وما يفوتك جديد
اختر المنصة اللي تناسبك وتوصلك الفصول أول بأول.
التعليقات (0)
جاري تحميل التعليقات...
لا توجد تعليقات بعد
كن أول من يشارك برأيه!