رواية شمسي الفصل العاشر 10 - بقلم سارة محمد

احمد بصوت عالى : بصى فى عينيا واسمعى الى انا هقولهولك دالوقت ده . انا هرجعلك حقك ولو على رقبتى يا شمس . وعاوز طول عمرك راسك دى تبقا مرفوعه . وعمرها متنزل ابدا . انتى سامعانى . وهو بيمسحلها دموعها . احمد : على أي حال .. مهتم أقول كلمة أخيرة للتاريخ. انتي أجمل ست ف العالم عموماً . أو عموماً ، أنتي أجمل ما رأيت . بنت بيت .. حتى ف جنانك يا ستي . لكن القدر معانا منفعشي . ع اي حال انا شخص مينفعشي . لكنى اكيد هجيبلك حقك .

ولكنى اكيد مش هسيبك . ووعد منى ولتانى مره بقول . هجيبلك حقك . شمس : احطلك الأكل ؟ احمد بأبتسامه : يا ريت . دا انا جعان جدا . شمس دخلت المطبخ وبدءت تحضر فى الأكل وبعدين سمعت الباب اتقفل . شمس خرجت من المطبخ بسرعه وفضلت تنده على احمد ملقيتهوش . شمس : احمد انت روحت فين يا احمد . وقعدت على الأرض وهى بتعيط وبتقول . يا رب استر يا رب . بعدها بدقيقتين باب الشقه اتفتح واحمد جه وهو ماسك كيسه سمرا فى ايديه .

راح وقف جنب شمس وهو مستغرب . احمد : ايه الى حصل يا شمس بتعيطى ليه ؟ شمس رفعت راسها وبصيتله . شمس : انت روحت فين يا احمد ! احمد : روحت اجيب شيبسى علشان ناكل بيه . وعارفه جبتلك ايه ؟ شمس وهى بتمسح دموعها . اييه ؟ احمد بصيلها وطلع من الكيس شوكلاتايه كبيره وراح قايلها . شوكولاته . شمس فى اللحظه دى بصيت ل احمد وضحكت . احمد فى سره : ياااااه . انا مشوفتش الضحكه دى من زمان . شمس : طيب يالا قوم الأكل على السفره .

احمد قام وقف ومديلها ايديه . احمد : يالا قومى . شمس مسكت ايده وقامت وقعدوا على السفره . احمد : ملوخيه وفرخه محمره كمان . لا كدا كتير عليا . شمس : يالا كُل وبطل كلام . احمد : وانتِ مش هتاكلي ولا ايه ؟ شمس : لا هاكل . احمد بدء ياكل هو وشمس وشمس كانت بتاكل من غير نفس او كانت بتمثل انها بتاكل . بعد مخلصوا اكل . شمس قامت وشالت الاطباق من على السفره علشان تدخلهم المطبخ . احمد مسك ايديها . احمد : مالك يا شمس ؟

شمس بحزن : ماليش يا احمد . ما انا كويسه اهو . سيبنى ادخل الأطباق دى المطبخ . احمد : لا انتى مش كويسه . سيبى الاطباق دى دالوقتى واقعدى . احمد : انتى لسا زعلانه منى علشان ضربتك بالقلم ؟ مش احنا اتصالحنا . مش انا قولتلك انك مكنتيش مظبوطه ومكنتيش عجبانى وانك كنتى منرفزانى بعمايلك ؟ مش اما اعتذرتلك . ووعد منى دالوقتى يست ايدى مش هتتمد عليكى تانى . شمس : انا هفضل طول عمرى مستخبيه من الناس يا احمد .

هفضل طول عمرى غلطانه فى نظر الناس . انا مش هقدر ابص فى وش حد . انا بقيت كارهه نفسى . انا بقيت كارهانى بجد . انا عاوزه انام واصحا قبل الليله . بتمنى وادعى انها تختفى . بس مفيش فايده . انا مش قادره اعيش كدا مع نفسى . مش قادره ابص لنفسى فى المرايه . احمد قرب من شمس واخدها فى حضنه . شمس وهى بتعيط : ابعد يا احمد من فضلك . احمد : بس انا بحبك يا شمس . شمس : وانا كارهانى . من فضلك ابعد . احمد بعد عن شمس .

احمد : كنت بحاول اطمنك . شمس : انا محتاجه حاجه تانيه خالص يا احمد . انا مش محتاجه اطمن . انا محتاجه حاجه مش عارفه اى هى . محتاجه روحى تتردلى يا احمد . انا مبقيتش عارفه اعيش معايا . انت فاهمنى ! احمد بص فى الارض وسكت . وشمس قامت شالت الاطباق . شريف : والله انا مش عارف هو زعلان كدا ليه دا هو الى خدها ابن اللاعيبه . دا البت قمر . دا يبخته . محمود صاحبهم : يا جبروتك يمعلم . البعيد معندوش دم .

انا انت عارف انت عملت اى ليلتها كويس . شريف : ليه ؟ وانت مكنتش معايا ! انت عارف البت دى اهلها مرفعوش قضيه علشان متتفضحش وحتى لو كانوا رفعوا كنت انا وانت هنطلعوا منها زى الشعره من العجينه . دا انا ابويا مستشار وانت عارف ابوك ايه . ووالله احمد دا لو حاول يتهبل تانى لقل منه . محمود : متيجى نسهر النهارده . شريف بضحك : ما تيجى نسهر عند العرسان . هو انت متعرفش ساكنين فين ؟ محمود : انت بتقول اى يا شريف انت انجننت ؟

شريف قام وقف وقال لمحمود . شريف : يالا بينا نروح نبارك ونسهر . وبعدين هو كدا ولا كدا مغصوب عليها ومش عاجبه كمان بس هى لسا عاجبانى بقا . محمود : لا يعم انا مليش دعوه بالحوار ده علشان انت كدا بتعرضها يا شريف . شريف : طيب اى رأيك بقا ان انا حاسس ان احمد هيسيبهالنا . محمود : انت شكلك تقلت فى الشرب . شريف : يعم انا عارف انا بقولك اى كويس . تعالى انت بس . محمود : انا هوصلك لحد الشقه وبعدين امشى مش هطلع معاك .

شريف : اشطا يمعلم . يالا بينا . محمود وصل شريف وشاورله على الشقه . شريف : سلامات يا ابو الصحاب . وراح وخبط على الشقه . شمس كانت فى الوقت ده شالت الأطباق وراحت تعمل قهوه ل احمد . واحمد كان قاعد فى الصالون وفى اللحظه دى الجرس رن . احمد راح يفتح الباب . واول مفتح الباب لقا شريف قدامه . احمد بص لشريف وبعصبيه . احمد : انت ايه الى جابك هنا . شريف : هتسيبنى اتكلم هنا يا احمد ! خلينى ادخل . وراح شريف داخل من جنب احمد .

فى اللحظه دى شمس خرجت من المطبخ وهى ماسكه كبايه القهوه . واول ملقيت احمد واقف على الباب وشريف جوا الشقه وواقف قصادها راحت راجعه لورا خطوتين وراحت واقعه على الارض وفقدت الوعى . احمد بصوت عالى وبخوف : شمس . ولسا رايح عندها . شريف مسكه من ايده وقاله . شريف : سيبهالى يا احمد النهارده . احمد بص لشريف وقاله . احمد : ايه ؟ شريف : خد مفتاح الشاليه بتاعى وروح هناك وانا هخليهم يحضرولك ليله ولا قبلها ولا بعدها .

وسيبنى هنا النهارده معاها . احمد : ودا بس المقابل ! شريف بضحك : هديك عربيتى ليك خالص يعم . احمد : بس ! شريف : دا انت طلعت مادى اووى يا احمد . اقولك خد الفيزه خد الى انت عاوزه منها وخد هدومى كمان بس امشى بقا يالا . احمد فى اللحظه دى ضرب شريف بالبوكس وقعه على الأرض وفضل يضرب فى شريف وشريف سكران ومش حاسس بحاجه لحد مداخ خالص وراح حاطه على كرسى ورابطه ومكتفه .

وبعدين راح وشال شمس من على الأرض وهو ايده متغرقه دم ودخلها وحطها على السرير وقفل عليها باب الأوضه بالمفتاح . وشريف كان مربوط على الكرسى فى الصالون . احمد وهو نازل تف على شريف وقاله . العين بالعين والسن بالسن والبادئ اظلم .