رواية طبيب الحب الفصل الثامن 8 - بقلم ميادة

فاكر البنوته اللى حكيتلك عليها اللى فى امتياز اللى قولتلك شاطره جدا واموره وتحس انها بنت ناس كده فاكره. محمود: اقسم بالله لو ما حكيت عدل. مازن: اصبر خلينى اخلص. لقيتها مستنيانى النهارده هى ونفين وطلعت اخت نفين. محمود: هتلاقيها شمال ذيها. مازن: لا والله البنت اخلاق جدا وشاطره. محمود: طيب ورايا شغل اخلع من هنا. مازن: انت فى مكتبى. مش قولتلك سيرتها هتلغبطكم. محمود اتنرفز جدا ومشى وراح على مكتبه وسرح.

محمود: نفين مين اللى جيباه يتعرف علينا ده. نفين: عادى صديق. محمود: يعنى ايه صديق يا نفين؟ هو انتى معايا على سطر وسطر؟ من يومين تعالالى وخرجنى انا مخنوقه والنهارده ده صديق. فى ايه مالك انتى حطانى استبن وقت متلاقيش حد تنادينى. نفين: محمود انا حاولت بجد مش قادره احس نحيتك بحاجه. محمود: ولما انتى مش حاسه نحيتى بحاجه ليه كل ما اقرر ابعد بتقربيلى؟ عيزانى حواليكى على طول ليه. نفين: تقدر تقول عيزاك جنبى صديق.

محمود: زميل ومش اكتر من كده. انا مش تحت امركم. محمود ما قدرش ينسى نفين حتى بعد ما بعد عنها وبعد ما اندمجت فى الشله دى. محمود نصحها انها تبعد عنهم بس ردت عليه ذى ما ردت على مازن. محمود لنفسه: حتى لو نسيت كل ده مش هقدر انسى انى انا اللى اتجننت وبلغت عنها. كانت جوايا نار منها مش عارف اسامح نفسى انى عملت كده. محدش يعرف بالكلام ده حتى مازن ده لو قولتله ممكن يقاطعنى.

مازن ولبنى بقو اصدقاء جدا وبيحاول يديها خبرتو ووصى عليها كذا دكتور. مازن: ازيك. لبنى: انت عامل ايه. مازن: مش قولتلك عايز ازور الدكتور. لبنى: هو فاضى على طول شوف انت مواعيدك. مازن: انا فاضى النهارده بليل بلغيه وردى علي. لبنى: طبعا حضرتك تنور فى اى وقت. مازن: هكون عندكو على 7. مازن دقيق جدا فى مواعيده. 7 بالدقيقه كان قدام البيت. مازن: حبيبى يا دكتور عامل ايه واحشنى جدا. عبد السلام اول ما شافه عيونه دمعت: اذيك يا مازن.

مازن: لا فينا من كده هعيط جنبك هنا. عبد السلام: والله انت واحشنى عامل ايه وايه اخبارك. مازن: انا الحمد لله تمام. سافرت سنه بره بعد ما اتخرجت على طول ورجعت اتجوزت وطلقت وبس. عبد السلام: اه ما لبنى بتقولى. مازن: وقالتلك ايه تانى. عبد السلام: قالتلى انك دكتور ممتاز وبيتسابقو مين يتعلم منك. انا كنت متوقع كده برضو. مازن: ربنا يكرمك يا دكتور. انا مجيش صفر على الشمال جنب مهارتكم. مدام مروه: اذيك يا مازن عاش من شافك.

مازن: ازى حضرتك والله انتو وحشنى جدا. مروه: انت عارف معزتك فى قلبى والله ذى ابنى واكتر. مش بفتكرك غير بكل خير وبدعيلك. مازن: انا عارف يا حبيبتى والله. طبعا لبنى مش على بعضها وكل شويه تدخل تقعد معاهم وتطلع تانى لما تلاقيهم بيتكلمو فى الماضى. مازن: انا هستأذن بقى الوقت اتأخر. عبد السلام: انا محستش بالوقت خالص. وهو نازل لبنى راحت توصله للاسانسير. مازن: انا بقالى عندكو 3 ساعات. صوت الاغانى ده متمنعش.

لبنى: اه دى نفين هتجننى بالحركه دى. تشغل الاغانى وتقفل الاوضه ولو كسرت عليها الباب ما مش هتفتح. مازن: اه نفين. وانتى هتقوليلى. وانتى بتذاكرى ازاى. لبنى: ساعات بنزل ادور على اى كافيه هادى لانى محدش قادر عليه. مازن: انا عارف كافيه هادى وقريب منكو هنا. انا على طول قاعد فيه بذاكر برضو بدل ما اروح البيت فى وقت ما بين الشغل والشغل. بكره هاخدك واوريهولك. لبنى بكسوف هزت دماغها موافقه.

ودى كانت بدايه شراره الحب. تقريبا كل يوم بقو يتقابلو بس كأصدقاء. يذاكرو شويه ويحكو لبعض عن يومهم كان عامل ازاى. ولو فى حاجه مش فهماها يفهمها. اليوم اللى يعدى من غير ما يتقابلو بيبقى يوم كئيب على الاتنين. مازن اول مره يحس بالمشاعر دى. حاسس انه لقى روحه. عايز يبقى جنبها على طول. وعرف ان عمرو ما كان هيحب ندى لان محدش بيحاول يحب. الحب بيجى لوحدو من غير ما يطلب.

لبنى كمان بعد ما كانت بترفض ان اى حد يدخل حياتها الا لما تحقق ذاتها فى شغلها. سمحت بكل سهوله ان مازن يدخل حياتها وقلبها ويستولى على كل تفكيرها. اصحاب لبنى كلهم هيتجننو ليه مش بتخرج معاهم او بتذاكر معاهم ذى الاول. ولما بيشوفوها واقفه معاه كلهم الغيره بتاكلهم. واكتر حد كان غيران نفين. مش غيره اكتر ما هى حقد على اختها انها اخدت الحياه اللى كان المفروض تبقى ليها هى. ياترى نفين هتسيبهم يكملو قصه حبهم ولا هتعمل مشاكل.