رواية تمارا الفصل التاسع 9 - بقلم مريم احمد

تفڪيرها خروج الدڪتور بحزن و هو بيقول جملته الي خلت الصدمه تحتل ملامحهم. الدڪتور: للأسف الضربه ڪانت قريبه اوي من قلب الطفله.. و احنا عملنا الي علينا. خليل بترقب و خوف: يعني ايه؟!! هي ڪويسه؟ الدڪتور بحزن: انتوا عارفين طبعا ان الاعمار ڪلها بيد الله. تجمدت ملامحهم ڪلهم و الصمت حل المڪان. ملڪ بصوت مهزوز: ه.. هو في ايه؟؟ هي تمارا مالها!!! بصلها الدڪتور شويه و قال: البقاء لله وحده يا بنتي هي دلوقتي في مڪان احسن بڪتير.

فضلت تردد اسمها بصوت منخفض و ڪأن عقلها رافض فڪره موت بنتها و محستش بنفسها غير و هي بتقع علي الارض فاقده الوعي. ملك بصريخ: ماماااااا. *** خرجت جميله من اوضة الڪاميرات و هي مش مستوعبه ازاي ممڪن يڪون قا.تل. ازاي الحقد عمي قلبه و زال الرحمه من قلبه بالشڪل دا. نور بإستغراب: ماما مالك؟ بصتلها جميله و مردتش عليها. قامت نور و راحتلها و شدت ايديها عشان تبصلها يمڪن ترد المرادي. نور: يا ماما.

افاقت جميله و بصتلها: في ايه يا نور! نور: ماالك؟ انتي ڪويسه؟ فضلت جميله تبص حواليها و ڪانها افتڪرت حاجه. نور: بتدوري علي ايه طيب؟ جميله: تليفوني فين يا نور؟ ڪان معاڪي وديتيه فيه؟ نور: لا اديته لحلا شويه. جميله بنفاذ صبر: اطلعي هاتيه بسرعه. نور: حاضر حاضر. قعدت جميله و هي بتدعي ربنا ان تمارا تڪون بخير و ان ميڪونش حصلها حاجه. جميله بتوتر و زعيق: يلا يا نوووور اخلصي.

نور: حاضر يا ماما انا جيت اهو مڪنتش راضيه تديني التليفون. و مدتلها ايديها: اتفضلي. اخدت منها جميله التليفون و هي ايديها الاتنين بتترعش و بتتمني ميڪونش حصل حاجه و اتصلت بسامر. *** فضل واقف بره مش مستوعب الي حصل ولا الي الدڪتور قاله. هو متأڪد ان ابوه السبب و ان ابوه لي يد في الي حصل. افڪر نفس لحظات ڪلام الدڪتور و هو بيمهدلهم الموضوع لحد ما نقلوا الهام الأوضه بعد ما فقدت الوعي.

فضل ضميره بيأنبوا لأنوا ملحقش يقنع ابوه و يفهمه ان دا ڪان قدر. *** بعد الحادثه بڪام شهر ڪان سامر ابتدي يتأقلم علي وفاة والدته و مڪنش بيشوف ابوه غير ڪل فين و فين بسبب ان زين ڪان بيحاول يضيع وقته ڪله في الشغل. ف مره ڪان سامر نازل و سمع ابوه و بيڪلم خليل بنبرة اول مره يسمعها. لأبوه ڪانت نبرته ڪلها غل و ڪرهه. زين: انا هوريك يا خليل و انا برجع حق مراتي و ابني...

بس مش دلوقتي خاالص صدقني هجيلك بحقهم في وقت انت هتڪون ناسي اصلا الي حصل و دا وعد مني و زين المنشاوي لما بيوعد بيوفي. خليل بخوف علي اهله: يا زين باشا انا مليش يد والله. زين بغضب: ملڪش يد ازاي اومال مين الي ڪان معاه العربيه و بيخرجها من الجراچ قبل ما هما يخرجووواا؟؟؟؟ خليل: حصل يا زين بيه بس مليش يد صدقني. *** خرجه من دوامه تفڪيره صوت تليفونه الي رن و ڪانت جميلة. سامر: الوو. جميله و هي بتحاول تخرط صوتها: ايوا يا سامر.

جميله بتوجس: البنت جرالها حاجه؟ سڪت سامر و مردش. جميلة بتوتر اڪبر: رد يا سامر تمارا حصلها حاجه؟ سامر بحزن: تمارا اتو*فت. جميله بصدمه: انت بتقول ايه؟!!