رواية عشق صعيدي الفصل التاسع عشر 19 - بقلم سيليا البحيري

ضر"ب نا"ر في كل مكان على صقر وحور. صقر حضن حور عشان يحميها، وبص شاف الشخص اللي بيضر"ب عليهم نا"ر واقف في برج قريب من المزرعة. بعد شويه الضر"ب وقف. حور بعدت عن صقر بخوف، ودراعه الاتنين بينز"فوا. صقر بتعب: انتي كويسه؟ وبقي يبص لها في كل مكان. انطقي انتي كويسه. حور واقفه بتعيط وهي شايفة بينز"ف، مش قادرة تتكلم. صقر بزعيق: حور انطقي انتي كويسه. حور عيطت أكتر وصوت شهقاتها بقى أعلى.

صقر بو"جع بص على دراعه اللي بتنز"ف، وبص لحور اللي عنيها بصه للجر"ح بخوف. صقر بحنان: اهدي اهدي، أنا كويس متقلقيش والله كويس. حور ارتمت في حضنه وبقيت تعيط ومتمسكة بيه أكتر. صقر بحنان بقى يطبطب عليها. حور بخوف: انت مش هتسبني، كفاية سيبتني خمس سنين. صقر: حور ياله نرجع المكان مش أمان. حور: ليه يا صقر؟ ليه سبتني كل السنين دي؟ هنت عليك؟

صقر لنفسه: مش لازم تضعف، أنت دلوقتي كبير العيلة لو ضعفت هيبقى خطر على الكل. إيه اللي رجعة يا حور؟ كنت مطمن عليكي برا مصر. صقر بجدية: حور بطلي كلامك الغريب دا. إيه هنتي عليا دي؟ أنت محسسني إنك كنتي محبوسة. وبعدين رجعتي ليه؟ مكنتي تخليكي برا مصر. حور بصدمة: أنت مكنتش عايزني أرجع؟ صقر: أيوه مكنش لازم ترجعي. جيتي مصر تاني ليه؟ ليييه؟ قالها بغ"ضب وهو يبعدها عنه ويمشي. حور مسكت إيديه ووقفت قدامه: أنت بتهزر صح؟

أنت قلت زمان إنك بتحبني صح؟ ولو مقولتش تصرفاتك خوفك عليا كل دا كان وهم. صقر بحده: زمان لما كنتي طفلة. إنما أنت دلوقتي عروسة ولازم يكون في حدود بينا عشان سمعتك يا بنت خالي. حور بدموع: يعني أنت مكنتش بتحبني؟ صقر: بحبك بس حب أخوي. وبعدين أنت غبية بقى. صقر العزايزي هيحب بنت أصغر منه بـ ١٢ سنة ليه؟ من قلة البنات. حور بو"جع: صقر أنت بتكدب صح؟ صقر بقى ماسك دراعه اللي بينز"ف: ابعدي عني يا حور وياريت ترجعي فرنسا. وسابها ومشى.

في ثرايا العزايزي. زينه: وحشتني أوي يا مالك. مالك: وانتي كمان والولاء وحشوني أوي. فهد: بس إيه الجمال دا يا مرات خالي؟ لسه زي القمر. بريق: ماشي يا بكاشه. أنت عامل إيه؟ رعد وساره وساره بنتهم دخلوا في اللحظة دي. فهد بحب: هو القمر بيطلع بالنهار ولا إيه؟ رعد وهو بيسلم عليه: مالك حمد لله على سلامتك. مالك: الله يسلمك. متغيرتش كتير يا رعد. عامل إيه؟ رعد: الحمد لله تمام. ساره الأم: وحشتيني أوي يا بريق.

بريق: والله وأنتم كمان. ونور إيه دا؟ مين القمر دي؟ ساره: دي بنتي ساره. بريق: بسم الله ما شاء الله زي القمر. لو كان عندي ولد كنت جوزتهولك فوراً. فهد بسرعة: إيه دا؟ هو أنا مش ابنك برده يا مرات خالي؟ وسنجل على فكرة. ساره بصتله بحب وهو غمزلها. صقر دخل ودراعه الاتنين بينز"فوا وحور وراه بتعيط. الكل جريوا عليه بخضه وفزع. زينه بخوف: صقر مالك يا ابني؟ إيه اللي حصل؟ فهد: أنت كويس يا خوي؟ صقر بهدوء: متخافوش دي رصاصة سطحية.

زينه بتحسس على هدومه: صقر أنت لابس ستره واقيه ليه؟ وإيه اللي بيحصل؟ صقر بص لابوه وجبل اتأكد إن في حد بيحوم حوالين العيلة. صقر: يا ماما اهدي. أنا لابسها للحماية والحمد لله جابت فايدة. زينه بسرعة راحت جابت شاش وقطن ومعقم وبدأ تحيط جرو"ح إيديه وهي بتعيط. صقر مسك وشها ومسح دموعها. صقر بحب: دموعك غالية أوي يا أمي. لو سمحتي كفاية. زينه بخوف: أنتم أغلى حاجة عندي يا ابني. أنتم حياتي كلها عمري.

جبل: رعد. مالك ورايا على المكتب. حور بصاله وبتعيط وهو نفسه يقوم يضمها ويمسح دموعها. صقر: أنا هطلع أرتاح يا أمي بعد إذنكم. في المكتب. جبل ورعد ومالك لسه داخلين المكتب. جبل: في حد رمى زلطة ك"سرت الإزاز. جبل بسرعة راح يشوف مين عمل كدا. مكنش في حد. لقى ورقة ملفوفة حوالين الزلطة. وطى واخدها وبدأ يقرأ المكتوب.

جبل: بيه العزايزي. خالي بالك على عيلتك وكل اللي بتحبهم لأنهم دخلوا جحيم انتق"امي. هتشوف ولادك بيمو"توا قدامك وبنتك بتنتهي ومراتك بتتعذ"ب. ولادك هيكر"هوا بعض وهيد"مروا بعض ببعض. سيبتكم سنين تفرحوا عشان وجعك يبقى أكبر. عليهم. صحيح بنتك فين دلوقتي؟ هههههه. ولادك وأحبابك وكل اللي تعرفهم هيد"مروا وأولهم صقر. فهد ملاك. أظن رعد بيه معاك دلوقتي. خالي بالك على اللي بتحبهم. وخالص كرا"هيتي لكم ولأبناكم.

جبل مسك الورقة بكر"ه وغيظ. جبل: رعد تقلبلي الدنيا على ملاك وتجيبها فوراً. رعد مسك الورقة وقراها وفعلاً بقوا خايفين على ولادهم. رعد خرج وراح لملاك الكلية وسأل عليها صحابها والدكاترة وقالوا إنها مشيت من فترة مع شلة بنات بس مفيش أثر ليها. رعد اتصل على جبل. جبل: لقيته؟ رعد: ملاك مالهاش أثر في الكلية تمام. جبل: اقلب الدنيا لحد ما تلقيها يا رعد. بالليل. حور بتنزل وهي لابسة فستان أزرق لحد الركبة.

صقر قاعد مع شخص بيتكلموا في شغل. أول ما نزلت صقر رياكشنات وشه كلها اتغيرت للغ"ضب. بص للشخص اللي قاعد معاه لقه بيبص على حور بنظرات حق"يرة جدا. صقر بحدة: ببببررررراااا. والشغل اللي ما بينا ملغي. الشخص بخوف: صقر بيه أنا أسف مش قصدي. صقر نزل فيه ضر"ب وحور واقفه بتعيط وخايفة. زينه جريت على صقر لما سمعت صوته: صقر سيبه يا بني. هو حصل إيه؟ لده كله؟ صقر بعد عنه: بببببررررراااا. الشخص جرى بخوف.

زينه بصت لصقر لقيت جرح إيديه بقى ينز"ف تاني. زينه: ليه يا ابني؟ حرام عليك. أنت مصمم تمو"تنا من الخوف عليك. صقر لأول مرة ميهتمش بكلام أمه وشد حور من إيديها وطلع للدور التاني. ماسك درعها بقوة وغ"ضب: إيه اللي أنتِ لبساه دا؟ حور بعياط: آسفة والله هغيره. صقر بغ"ضب وغيره: بعد إيه؟ بعد ما الحق"ير دا بص لكِ؟ افهمي يا بنت الناس أنتِ هنا في الصعيد مش في فرنسا. والجو اللي كنتِ عايشة فيه دا تنسيه. يا إما ترجعي ومتجيش تاني.

حور بوجع: صقر أنت بتوجعني. صقر بحدة: وهفضل أوجعك طول ما أنتِ بتعملي الغلط. اللي يبصلك بعينه يتمحي من على وش الدنيا. حور: آسفة والله مش هعمل كدا تاني. صقر سابها بغ"ضب ومشى. حور لنفسها: تفتكر دلوقتي بتحبني وبتغير عليا ولا إيه؟ في مكان. تستيقظ ملاك بتعب شديد تجد نفسها عا"ري تمام وجانبها أسر وهو كذلك عا"ري وجسدها ملي بالكدمات وهناك د"م على السرير.

بقيت تصر"خ بأعلى صوتها. أسر فاق بقى مصدوم من شكله ومن اللي حصل ومش فاهم إزاي دا حصل. ملاك بالنسبة له أخته أو طفلة هو ربها وزينه أمهم هما الاتنين. بقى يلبس هدوم ويحاول يهديها وهي بتصر"خ وبتعيط وتل"عن في أسر. لحد ما فقدت الوعي. أسر لابسها هدومها وحملها وخرج من الشقة الغريبة دي. في قصر العزايزي. زينه بخوف: جبل ملاك اتاخرت أوي. دي أول مرة تعملها. جبل بتوتر مش راضي يقولها إنها مختفية من الكلية وكمان الورقة اللي جيتله.

بعد شويه بيدخل ضابط وآلات عساكر. جبل: إيه دا؟ في إيه يا حضرة الظابط؟ الظابط: مطلوب القب"ض على مدام زينه الزهراوي. جبل بغضب حارق: اقب"ض على مين؟ أنت اتجننت؟ الظابط بخوف: مدام زينه مطلوب القب"ض عليه في تهمة سر"قة أعض"اء في المستشفى بتاعت القلب بتاعتها. زينه بصدمة: سر"قة أعض"اء؟ أنا؟ أنا يا فندم بعمل شغلي للغلابة بأقل تكاليف وبوفر لهم كل حاجة. إزاي هعمل كدا؟ الظابط: اتفضلي معانا.

جبل: مراتي هتخرج معايا وهترجع معايا. بص لزينه وبيحاول يطمنها لكن هو عارف إن في حد بيد"مر العيلة فعلاً. في مكان مجهول. يجلس يضع قناع على وجهه يبتسم بكر"اهية. فخطته مازالت في البداية. مجهول: هتوحشوني عيلة العزايزي. شخص: بس أنا مش فاهم ليه أسر؟ ما كنا نخلي أي حد يعت"دي عليها. أصلهم كدا هيجوزوهم لبعض.

مجهول بخبث: فعلا هيتجوزوا بس هيبقوا كار"هين بعض وكل واحد هيبقى شايف التاني خا"ين وأنه عدوه. وخصوصا صقر العزايزي. صقر نسخة من جبل زمان. عنيد وعص"بي. دلوقتي اللعب يحلو. شخص: للدرجة دي بتكر"هم؟ مجهول: بكر"ه زينه وزينه لو عيلتها اتد"مرت هتد"مر مين؟ هو المقنع؟ لا لا مش سامر. انتظروا وهنعرف مين هو. يتبع. في المستشفى. أسر واقف بيبكي بغ"ضب من نفسه بيحاول يفهم إزاي اعت"دى على ملاك. أسر بلوم لنفسه: حيو"ان إزاي عملت كدا؟

دا أنت كنت بتعتبرها أختك. زينه هتقول إيه؟ ربيته وكبرته وهو اغت"صب بنتها. حيو"ان إزاي عملت كدا؟ إزاي؟ الدكتورة خرجت بعد الفحص. أسر بسرعة: هي كويسة؟ ملاك كويسة؟ الدكتورة بحزن: دي بنت دكتورة زينه صح؟ أسر بغ"ضب: ملاك كويسة. الدكتورة بخوف: البنت متعرضة لحالة اغت"صاب. أعصابها منهاره. وأنا لازم أبلغ البوليس. أسر بسرعة: دي مراتي. لو البوليس شم خبر هتكون نهايتك. الدكتورة: أنا هكلم دكتورة زينه وجبل بيه.

أسر دخل أوضة ملاك واقف يبص عليها وعلى وشها اللي كله كد"مات وشاحب جدا. قرب منها بحزن ماسك إيديها بيلوم نفسه على حاجة هو مش عارف عملها إزاي.

أسر بدموع: والله ما عارف إزاي دا حصل. أنا آسف د"مرتك. بس وعد مني. هتجوزك. والله يا ملاك طول عمري بشوفك أختي. بس اللي حصل مني قط"ع كل علاقات الود اللي بينا. أنا د"مرتك. آسف يا ملاك. عارف إني جيت على أغلى شي تملكيه. بس والله ما فاكر إزاي دا حصل. ولا عارف. كل اللي فاكره إن في ست كبيرة في السن طلبت مني أساعدها أشيل ليها الحاجات بتاعتها. ولما وصلت الشقة الغريبة دي أصرت إني أدخل. والعصير الزفت دا أكيد كان في حاجة مش طبيعية. ومعرفش أنا شوفتك إزاي ولا عملت كدا إزاي. أيوه حيو"ان. أههه حق"ير. أستحق الشن"ق. بس أرجوكي فوقي وارجعي.

حياتنا تكون دروس الحياة قا"سية ولكنه اختبار فيا قلب تحمل ويارب ارزقنا الصبر. في القسم. الظابط: مدام زينه إيه رأيك في الاتهام الموجه لحضرتك؟ زينه: كدب يا فندم. والله ما حصل. حضرتك ممكن تشوف تاريخي في عالم الجراحة وممكن تسأل الناس اللي كنت بعمل لهم العمليات. أنا عمري معملت حاجة مختلفة للقانون أو مخالفة لضميري. الظابط: مدام زينه. إحنا لقينا أعض"اء بشرية في المستشفى. قرنية عين. كلية. وآخر حاجة ممكن نتوقعها لقينا قلب.

زينه: والله كدب يا فندم. أنا عمري ما عملت كدا. لا ثواني كدا. ممكن أسألك سؤال؟ الظابط: اتفضل. زينه: دكتور محمد اسمه إيه؟ مر في التحقيق؟ الظابط: محمد الهنداوي. زينه بسرعة: هو يا فندم الدكتور دا كان بيتفق مع المرضى إنهم يبيعوا أعض"اهم بمبالغ معينة. وفي حد من الأهالي دول كلمني وقالي على الموضوع دا. وأنا أخدت قرار بوقفه من العمل وتحويله للتحقيق. جبل بغ"ضب: إزاي معملتش حسابك من الأول يا زينه؟

إزاي مستشفى زي دي يشتغل فيها حيوان كدا؟ زينه بكت لما جبل زعقلها لأنه معملهاش طول السنين اللي فاتت: أنا حالته للتحقيق دا الإجراء اللي بيتاخد في المواقف دي. جبل قام واحده في حضنه وبقي يهديها: خالص. أنا آسف. متزعليش. صقر بحدة: أمي مش هتقعد في القسم دقيقة واحدة كمان. أظن اسم عيلة العزايزي لوحده ضمان. الظابط: بس مينفعش دي قضية كبيرة. صقر طلع موبيله وكلم حد مهم. صقر بغرور: اتفضل. الظابط: مين؟ صقر: وزير الداخلية.

الظابط اخد الموبيل يخوف: الوا. أيوه يا فندم. وزير الداخلية: دكتورة زينه تخرج فوراً والموضوع يتم التحقيق فيه بشكل دقيق. دكتورة زينه تاريخها مشرف في عالم الجراحة. الظابط: أومرك يا فندم. وزير الداخلية: الدكتور اللي اسمه محمد دا يتجاب ويتحقق معاه فوراً. الظابط: تمام يا فندم. صقر بغرور يليق به: ها أظن أقدر آخد أمي وأمشي. الظابط: اتفضل يا صقر بيه. بس هيتم استدعائها تاني عشان التحقيق والدكتور دا هنجيبه.

صقر: لا دا أنا اللي هجيبه وهخليه يكر"ه اليوم اللي فكر إنه يسوء سمعتي. أمي ياله يا أمي. زينه وجبل وفهد ومالك وحور وساره ورعد وساره بنتهم وبريق خرجوا من القسم. جبل جاله تليفون. الدكتورة باحترام: جبل بيه العزايزي. جبل: مين معايا؟ الدكتورة: أنا دكتورة صفاء من مستشفى دكتورة زينه. جبل: افندم. الدكتورة بخوف: بنت حضرتك. جبل وقف بخوف: ملاك؟ الدكتورة: بنت حضرتك جابت المستشفى في حالة اغت"صاب.

التليفون وقع من جبل بصدمة والكل واقفين جنبه مش فاهمين في إيه. نزلت من عينه دموع لأول مرة حاسس إنه ضعيف ومقدرش يحمي أولاده. صقر: في إيه يا بوي؟ جبل بص لزينه وقلبه مقبوض. زينه حاسة بحاجة غلط. دموعها نزلت لما شافته في الحالة دي عرفت إن في كار"ثة. زينه بصت حواليها للأولاد: ملاك فين يا جبل؟ بننننتتتييي فين يا جبل؟ قلتها وهي تسقط أرضاً ودموعها نازلة بانهيار: بنتي فين يا جبل؟

جبل نزل جانبه وحضنها ولأول مرة يبكي. افتكر زمان عمره ما دموعه نزلت إلا لما زينه بعدت عنه. بس دلوقتي المشكلة أكبر من توقعاته. جبل بدموع: مقدرتش أحميها يا زينه. زينه بتهز رأسها يمين وشمال بمعنى لا. صقر بخوف: أختي مالها؟ يابوي؟ فهد: بابا ملاك مالها؟ وهي فين؟ جبل: بينا على المستشفى. زينه: لا يا جبل لا. أنت وعدتني إنك هتحمي ولادنا. أنا عمري مكس"رت وعد ليك. الوعد دا دا كان عهد بينا إنك تحميها.

جبل: أول مرة يا زينه. أول مرة أحس بالضعف. ملاك محتاجانا. لازم نروح لها. قومي يا عمري. وبقى يشدها ويقوموا. وكلهم ركبوا عربيتهم وراحوا المستشفى. كلهم دخلوا ووصلوا قدام أوضة ملاك. أسر كان قاعد على الأرض بيعيط زي الطفل. زينه شافته وجريت عليه. أسر وقف قدامها ومعرفش يرفع عينه فيها. زينه رفعت وشه ومسحت دموعه. زينه: اختك هتبقى كويسة. هي تلقيها عدت الشارع من غير ما تاخد بالها. بس هتبقى كويسة. بنتي كويسة. أسر

رجع وطى راسه ودموعه نازلة: أنا السبب. أنا السبب. أنا اللي عملت فيها كدا. جبل بصدمة: أنت اللي اغت"صب ملاك؟ صقر والكل: اغت"صبها؟ انقض عليه صقر بالضر"ب بكل غ"ضب ودموع صقر نزلت لأول مرة. ملاك أخته إنسانة جميلة متستاهلش اللي حصل. زينه واقفه مصدومة مبتتحركش ولا بتعيط ولا أي حاجة. بريق وهي بتعيط: زينه أنتِ كويسة؟ ساره: زينه عيطي. اصر"خي. اتكلمي. زينه جريت على صقر تبعده عن أسر: ابعد. ابعد عنه.

صقر بغ"ضب: دا حق"ير. إحنا اعتبرناه أخونا وهو خا"ن ثقتنا فيه. زينه بعدت صقر عن أسر ووقفت قدامه: أنا أذ"يتك في إيه؟ ليه؟ ليه؟ أنا اعتبرتك ابني. ملاك كانت أختك. لييييييييييييه؟ قالتها وهي بتضر"به بقوة: أنا معقول أكون ربيته حد بالحق"ارة دي؟ أسر مستسلم تمام دموعه بتنزل بند"م. زينه: انطق قول إن دا كدب. قول إنك هتحمي اختك مش تغت"صبها. لا اختك إيه بقى.

زينه بصر"خ:

اااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا.