رواية انت نوري الفصل السادس عشر 16 - بقلم شيماء حمادة

اياد بينادى على فتون بس مش بترد ليه. هيلف بيسمع صوت سريخها. اياد بيلف بقلق: اى فى اى. فتون بتطلع تجرى: فار فار وبتشاور عليها. اياد بيكون عايز يضربها بس فى نفس الوقت بيحمد ربنا انها سليمة. اياد بيزقها لفوق: امشى يافتون. فتون: والفار. اياد بزعيق نوعاً ما: اطلعى يافتون. فتون بتطلع بسرعة بس مش بتلقى البنات. فتون: البنات فينا. اياد: مع مكس. فتون: اى ده يعنى خلاصنا من غير خسائر. مش بتكمل الجملة بسبب ضرب النار عليهم.

اياد: بركاتك. بيطلعوا يجروا وقبل ما يركبوا العربية ايد بيتصاب فى كتفه. فتون بتصوت. مكس: اياد اركب بسرعة. عند ادم بيكون بيلف بالعربية تايه مش عارف يروح فين. مش عارف يحدد مشاعره، هل هى فرحة علشان مراته بتحبه وضحت بنفسها علشانه، ولا حزن عشان دارت عليه واستأمنت حد غريب. مش عارف بس كل اللى عارفه انه عايز يشوفها قدامه يزعق لها على فراقها، على اختيارها.

القرار ما كانش مهم بدرجة وجودها فى حياته، وفى نفس الوقت يحضنها عشان وحشته. حاسس كتير متلخبطة. بفضل يلف فى عربيته ودوامة تفكيره شغالة لحد او. بيقطع تفكيره تليفون من ريم، بيتردد كتير يرد ولا لا. ومع إصرارها فى الرن، بيقفل التليفون وبياخد عربيته ويتجه على طريق وهو واخد قرار مش عارف صح ولا غلط بس خده. ادم بيوصل قدام شقته وبيتردد بس بيحسم الأمر ويدخل. واول ما بيدخل ريم بتجرى عليه. ريم بقلق: ادم كنت فين قلقتني.

ادم بجمود: ريم انتى طالق. بينزل عليها الخبر زي الصاعقة. ريم: انت بتقول ايه انت اكيد بتهزر. ادم: زى ماسمعتى بعد اذنك. بيسبها ويمشي وريم بتقعد على الارض وتنهار. عند مليكة بتكون بتحاول تقنع نور أنها توافق على معتز. نور: انا قولت لا يامليكة. مليكة: ليه ماله معتز. نور بسخرية: معتز. مش كنتى بتقول له ياعمو. مليكة: كنت بتكسف اقوله باسمه بس. نور: وايه اللى جد. مليكة: مفيش بس انا مش عارفة انتى رافضة ليه. نور: كده وسكتى بقى.

مليكة: لا مش هسكت دى حياتى وانا حرة فيها. نور: لا مش حرة انتى مش عارفة مصلحتك. مليكة: وانتى اللى عارفة. نور: اه عارفة. مليكة: و اى بقى اللى انتى تعرفيه وانا لا. ياريت تقوليلي سبب مقنع لرفضك غير السن. نور بتسكت. مليكة: تمام يبقى سبنى انا اختار وعرف أن كان اختيارى صح ولا غلط. مدام انتى معندكيش سبب لرفض يبقى سبينى. وياريت تبلغى بابا انى موافقة. وبتسبها وتمشي. محمد بيدخل البيت بيلقى نور قاعدة مكشرة.

محمد: استر يارب اى البوز ده. نور: الهانم موافقة. محمد: مين. نور: بنتك موافقة على معتز. تخيلى بتقولى حياتي وانا حرة وسبنى اختار. محمد بهدوء: تانى يا نور مش اتكلمنا فى الموضوع ده. نور: اتكلمنا بس انا مش مقتنعة. محمد: يبقى خلاص سبيهم فى حالهم. وبعدين فى خطوبة يعرفوا فيها هما ينفعوا مع بعض ولا لا. بيكمل بتحذير: واياكى تتدخلي بينهم مهما حصل غير لو هما طلبوا منك. نور: انت هتجنن موافق انت كمان.

محمد بجدية: قوليلى انتى رافضاه ليه واى اللى فيه وحش علشان يترفض. غير اسباب المرة اللى فاتت. نور بضيق: مفيش. محمد: يبقى خلاص اطلعى انتى منه. نور: اطلع منها زى دى بنتى. محمد: ياحبيبتي بنتك مش صغيرة علشان كل اللى بتعمله ده. روحى صالحى بنتك وعرفيها انك خايفة عليها مش اكتر. وخديها فى حضنك واكسبيهال بدل ما تخسريه. نور: اخسره. محمد: ايوا بطريقتك دى هتخسريه. انا مقدر خوفك بس طريقتك غلط وبنتك مش فاهماك.

نور بتقوم من جنبه: ماشى بس برضو مش موافقة. محمد بيهز رأسه بيأس منها. عند اياد فى شقة بيكون مكس بيشيل ليه الرصاصة وفتون قاعدة تعيط جنبه. مكس: هى اتقبلت فى الشرطة ازاى بقلبها دى. اياد بستفزاز: اصل ابوها واخوها فى الشرطة. مكس: اااه وصطة يعني. فتون: لا والله. طيب لاحظوا انى قاعدة معاكوا. اياد: اى ده مخدناش بالنا صح. مكس: اه طبعاً. فتون بضرب اياد فى ايده. اياد بتمثيل: اااه. فتون بخوف: اسفة والله مكنتش اقصد اسف.

مكس بيضحك هو واياد. فتون: والله انتوا ناس رخمة. وتسبهم وتدخل اوضتها. مكس: زعلت. اياد: لاء. مكس: طيب سلام. اياد بستغراب: رايح فين. مكس: همشي. اياد: متهزرش انت هتسبنا لوحدنا. مكس بيغمزله: اى خدمة. اياد: خدمة اى. انت بتعقها اكتر بقى. انا ابقى معاها فى شقة واحدة. مكس: فى يالا. انت مافور لي. اياد: اطلع بره. مكس: طلع من غير ما تقول. مكس بيرجع تاني: ابقى ادعيلي. وبيزم. اياد: ربنا يخدك. الصبح فى بيت الدمنهورى.

يحيى بينزل يلقى ادم قاعد على الكنبة وبيان عليه الارهاق. يحيى بستغراب: ادم بتعمل اى هنا. ادم: ده بيتي. يحيى: عارف بس مالك مش عوايدك تكون هنا بدرى. ادم بحزن: مفيش. يحيى بيقعد جنبه: مالك ريم زعلك ولا اى. ادم: طلقت. يحيى بصدمة: اى ليه. ادم: مش مرتاح جوايا حرب كبيرة مش عارف انهيها. يحيى: فتون و ريم. ادم بيهز رأسه بمعنى اه. يحيى: فتون ماضى يا ادم. ادم: عايشة جوايا. يحيى: طيب وريم. ادم بتنهيدة: معرفش. يحيى: يعنى اى متعرفش.

ادم: معرفش معرفش احساسى اى اتجاه ريم. كل اللى اعرفه انى برتاح لها بحب احتياجها ليا. يمكن اكون حبيتها بس لما بقرن حبى ليها وحبى لفتون بحس انى مش بحبها اصلا وان قلبى كله لفتون. مش عارف يا يحيى انا تعبت. يحيى: اعمل اللى يريحك يا ادم اين كان اى. ادم: أن شاء الله. هتعوز حاجة. يحيى: رايح فين. ادم: عندى مامورية بس هعدى على ريم أيدها ورق الطلاق ومفاتيح الشقة. يحيى: شقة اى.

ادم: جيبالها شقة علشان تقعد فيها هى مالهاش حد تروحله وشقة من حق الزوجة. يحيى: وهتصرف منين. ادم: هتكفل بيها كل حقوقها هتخدها. يحيى: تمام ربنا معاك. ادم: يارب. وبيمشي ادم وبيعدى على ريم اللى بتكون رافضة تاخد منه حاجة بسبب جراحها منه. بس مع إصراره بتوقف هى كده كده مالها مكان تروحه. ادم بيمشي من عندها وبيروح ماموريته. عند اياد بيكون قاعد يسمع التليفزيون. فتون بتروح عنده بقزازه: اياد اى دى. اياد: يخرب بيتك جبتيها منين دى.

فتون: من البار اللى فى المطبخ ومعاها ورقة مكتوب عليها ادعيلي. اياد فى سره: يخربيتك يامكس الكلب هتودنى فى داهية. فتون: روحت فينا. اياد: سببها يافتون مكانها وملكش فيه. فتون: مكتوب عليها وسك*ى. بتكمل بصدمة: هو انت بتشرب. اياد: انتى عبيطة يا بت. فتون بغيظ: امال بتعمل اى هنا. اياد: هو انا هجبها منين وانا مطلعتش من ساعة ما جيت. فتون: معرفش. ا. بتسكت شوية. اياد: اى قولى. فتون بسرعة: انا عايزة اجرب. اياد: عايزة اى.

فتون: عايزة اشرب. اياد بيقوم يشد منها القزازه ويرميها فى الزبالة. اياد بضيق: بطلى عبط يافتون علشان مزعلكيش. وبيسيبها ويدخل اوضة. فتون بغيظ: طيب والله لشربها. وبتروح تطلعها من الزبالة وتحاول تفتحها كتير لحد ما بتعرف وبتشرب اول بوك بس بتحس بطعم غريب بيلسع. بتسيب القزازه بس بعد شوية بتكون عايزة تاني. بتشرب شوية كمان وشوية بعد شوية لحد ما تفقد سيطرتها على القزازه و بتقع.

اياد بيطلع على الصوت بيلقى القزازه متكسرة وفتون قاعدة على الارض وبين عليها علامات السكر. بيلعن غبيه انه مرماش القزازه برة. اياد بجدية: فتون قومى من على الارض. فتون بسكر: لا تعالة اقعد انت الارض ساقعة وحلوة. اياد بيبص حواليه على المكنسة لحد ما بيلقاها. بيجبها هي والجاروف بيجيبهم علشان اشيل القزاز. بيشيله وبيروح يرميه فى الباسكت وبيرجع لفتون. اياد: فتون قومى اغسلى وشك. فتون بتكشر: مش عايزة. اياد بزعيق: فتون قومى.

فتون بتقوم بخوف بس اول ما بتقوم حتة قزازه تدخل في رجليها. فتون بتصوت بافورة: اه مش قادرة. اياد بيجرى عليها: مالك فى اى. فتون بتزقه: ملكش فيه انت عورتنى انت شرير وبتعيط. اياد بيكون مزهول من كلمها: طيب عورتك فين. فتون: مش هقولك. اياد: فتون انجزي. بيلقى رجليها بتنزل دم. اياد: ووقفه عليه. تعالى علشان اوقف الدم ده. فتون: مش قادرة امشى. اياد: قادرة تقفى عليها عادى امال تمشي. فتون بدلع: اممم. وبترفع ايديها لفوق.

اياد: اى ده. فتون: شيلني. اياد: جبيها لبر يا فتون وامشي يلا. فتون بتعيط تاني: لا شيلني. اياد بيتنهد وبيروح يشلها ويدخلها الحمام ويقعدها على طرف البانيو. وبيروح يجيب علبة الاسعافات الاولية ويقعد على ركبته قدامها ويبدأ يشيل القزاز من رجليها وبيشغل المايه علشان تمله البانيو على ميخلص. فتون بصاله بهيام: هو انت مرتبط. اياد بيصلها بستغراب وبعدين بيبتسم: لاء. فتون: طيب مش عايز ترتبط. اياد بيبصلها بحب: عايز بس مش دلوقتي.

يلا خدى شور ونادى عليه. فتون: مش قادرة اتحرك. اياد: بيشلها وينزلها المايه وهي بتتعلق فى رقبته. فتون بتصرخ اول ما بتلمس المايه وتتعلق فى رقبته اكتر. فتون: المايه ساقعة طلعني. فتون بتشده معاها وهو بيقع فوقها: طيب خليك معايا. اياد: يخرب بيتك انتى لو ما فكتيش هنروح فى داهية. وانا اصلا بتلكك. فتون بتقرب من وشه اللى فوق وشها وتبوسه وهنا بتنهار كل حصون اياد و بيبدلها.