رواية انت نوري الفصل الثامن عشر 18 - بقلم شيماء حمادة

اياد كان قاعد بيفكر فى كلام اسر و فتون لحد ما بيقطعه صوت خبط على الباب. اياد بيبص فى الساعة بيلقيها واحد. بيستغرب اكتر بس بيروح يفتح لما الخبط بيستمر. اسر: كنت نايم ولا اى؟ اياد بجمود: جى ليها. اسر بيزقه ويدخل: انا الحمدلله بخير. اياد: عايز اى يا اسر؟ اسر: جى بيت اخويا. اياد: عندك منع؟ اسر: لا. وبيروح ياخد مفاتيح العربية علشان يمشى ويسبله البيت، بس اسر بيمسك أيده. اسر: اياد انا اسف على إلى قولته بس دى اختى.

اياد: اه وبعدين. اسر: وانت اخويا ومش عايزك تزعل منى. اياد: جى ليه يا اسر؟ اسر بيقوم: كنت جى نعزمك على فرحى يوم الخميس الجاى. حبيت تكون اول حد يعرف. وبيمشى بس بيقف لما بيسمع اياد بيقول. اياد: مش جاى. اسر: هتيجى. ويسبه ويقفل الباب. اياد بيبتسم وبيقول فى سره أن ربنا يسعده. الصبح بيصحه اسر على ميه بتتكب عليها. اسر بيقوم بخضه: اى؟ فى اى؟ اياد: قوم يا بابا ما انا مش هشتغل وانت تفضل مانتخ هنا. اسر: يابن ***. وبيجري وراه.

ادم من على الباب: بقى ده شكل واحد فرحه كمان رابع ايام. اسر: مين اللى دخل الواد ده هنا؟ اياد: شوف خيراً تعمل شرا تلقى. ادم: بطلوا لبعب انتوا الاتنين، ويلقوا علشان تشوفوا وراكم اى. اسر بيقعد على الكنبه ويحط رجل على رجل: مش هعمل حاجة. انا العريس. اياد بيشده من قفا: لا ما انا مش صاحى من الساعة ستة وانت تقولى مش هعمل حاجة. اسر بينزل ايده: محدش قالك اصحى بدري. اياد كان لسه هيرد بس ادم هو اللى بيرد وبيقول لكل واحد ويعمل اى.

بيعدي الأربع ايام و اياد بيكون مطحون مع اسر وبيعمل كل حاجة. بيجي يوم الخميس. اسر بيصحه على ميه بتتكب عليه زي الايام الا فاتت. اسر بيدخل رأسه تحت المخدة. اياد: يابرودك يا خي. اسر: اطلع بره. اياد بيشد المخدة: هطلع بس لما تصحى. اسر بيقوم وبيقعد: ابو زنك ياشيخ. اياد: انا زنان ده انا بقدملك خدمة. اسر: واى الخدمة فى رخمتك دى؟ اياد: علشان لما تصحي بكره الصبح كده على ايد ناعمة وصوت حنين تحس انك فى نعمة.

اسر: على اساس انى مش هحس لو مكبتش عليه ميه. اياد بيكب الشوية الفاضلين فى الازازة: اه. اسر بيحدفه بالمخدة بس بيكون طلع من الاوضة. اسر بيقوم يغير وهو مبتسم وبيفكر فى جورى ولما تصحيه بكرة. اياد وهو طالع بسرعة بيقبل فتون اللى بتضحك عليهم. بيسرح شوية فى ضحكتها بس بيفوق على ايدها بتتحرك قدام وشه. فتون: سرحان فى اى؟ اياد: فيكي. قصدى ولا حاجة. فتون بتبتسم: بس انا سمعت. اياد بيحط ايده على شعره بحرج: بجد. فتون بتقرب: اما.

اياد بيقرب هو كمان: طيب بما انك سمعتنى بقى.. فتون بأمل: اى.. كمل. اياد: انا بح.. بيدخل ادم وبيشوفهم قريبين من بعض اوى وهما بيبعدوا اول ما بيدخل. ادم بجدية: اى اللى بيحصل هنا؟ اياد: انا كنت جاى اصحى اسر. ادم: وصحيت؟ اياد: اه. ادم: طيب اتفضل وانت تعالى معايا. اياد بسرعة: طيب ياعمى عايزك دقيقة. ادم: بعدين. اياد وهو بيبص على فتون واللى بيبان عليها الزعل و خوف: لا معلش مش هاخد من وقتك كتير. عند معتز بيصحه على صوت زغرطية.

معتز وهوبيحط المخده فوق راسه: فى اى يا ماما. فيروز بفرحه: صباح الخير يا عريس. معتز بيقوم بكسل: صباح النور. بتصحنى ليه برضوا؟ فيروز: انهارده خطوبتك. معتز بيرجع ينام تانى: خطوبتى بليل مش دلوقتى. فيروز بتشده: ما على ما تقوم وتاخد شور وتلبس هنبقى العصر. معتز: اهو شوفتى العصر يعنى هيكون لسه بدري. فيروز: بدري من عمرك ياحبيبي. العصر المفروض تروح تودى عروستك الكوافير وبعدين تروح تظبط نفسك. معتز: اوف ماشى. هى جوجو فين؟

فيروز بدموع الفرح: فى اوضتها بتجهز نفسها. معتز بيحضنها: طيب بتعيطى ليه؟ فيروز بتمسح دموعها: دى دموع الفرحة ياحبيبي. جورى بتدخل بمرح: الله الله انتى قاعدة معاه وواخداه فى حضنه. وسيبني انا وانا اللى ماشية. هنا فيروز بتعيط اكتر. جورى بقلق: فى اى ماله؟ معتز: مالهاش بس قل اى علشان انتى ماشية. انا لو عليا عليه هزرغط. جورى بتضربه: يابارد. معتز بيحضنها: هتوحشيني صدقيني. البيت هيكون وحش من غيرك. جورى بتعيط: وانت كمان. واللهم.

معتز: بتعيطى ليه انتى كمان؟ جورى: مش عايزة اسيبكم. معتز: خلاص هسيبكم. جورى وفيروز: بجد. معتز بيبعد عنهم ويقرب من باب الحمام: اه. تلغى الجواز. فيروز بتحدفه بالازازة اللى كانت جنبها: كنت مفكرة بتتكلم بجد يا وطى. معتز بيقفل الباب بسرعة والازازة بتخبط فيه. العصر بيكونوا فى الطريق للكوافير. مليكة قاعدة متوترة. معتز بيخد باله وبيوقف العربية. مليكة بقلق: اى وقفت ليه؟ معتز بحب: مالك يا حبيبتي قلقانة كده ليه؟ مليكة: خايفة.

معتز: من اى؟ مليكة: اكون مش حلوة و ان انت.. معتز: انا اى؟ مليكة: تبطل تحبني وتزهق من تصرفاتي. معتز: مين قال كده. انا عمري ما هبطل احبك وعمري ما هزهق منك ابدا. مليكة: ما ده فى البداية بس وبعد كده هتتغير. معتز بيعرف أن فى حد لعب فى دماغها. بيتكلم بجدية: مليكة مين اللى قالك الكلام ده؟ مليكة: شوف اهو اديك زهقت من اولها. معتز بياخد

نفس وبيطلعه وبيتكلم بهدوء: حبيبتي انا مزهقتش و عمري هزهق. انا بس عايز اعرف مين قالك الكلام ده علشان ده مش كلامك انتي. اعقل من كده. مليكة براءة: انت بتقول على ماما هبل؟ معتز: ماما. اممم. لا يا حبيبتي انا مابقولش عليها هبلة. انا بقول بس أن هى متعرفنيش فبتقول كده. وبعدين انا مش عايزك تسمعى من حد وتثقي فى حبى ليكى اكتر من كده. اتفقنا؟ مليكة: اتفقنا.

عند اسر بيكون سايق العربية وهو فرحان جدا أن انهارده خلاص حبيبته هتكون معاه وفحضنه. جورى: بتفكر فى اى؟ اسر بحب: بفكر أن فضل كام ساعة بس وتكونى معايا وفحضني بجد مش مصدق. جورى: ولا انا. جورى: اسرا. اسر: عيونه. جورى: هو انت بتحبنى بجد؟ اسر بيوقف العربية مرة واحدة. جورى: اى؟ فى اى؟ اسر: هو انتى عندك شك فى حبى ليكى؟ جورى: انا بس عايزة اتاكد. اسر: وهتاكدي. جورى: معرفش. انت المفروض تاكدلى.

اسر بحيرة: ولا انا يمكن اكون من الناس اللى مش بتعرف تعبر عن مشاعرها بسهولة بس عايزك تتاكدي أن انتى حياتي يا جورى مش بس حبيبتي. يمكن مش هتحسي بده لن محربتش علشان نتجوز بس اعمل اى بقى ربنا كرمني وموجهناش مشكلة فى طرقنا. بس عايز تعرفى انك اغلى حاجة في حياتي انتى اصلا حياتي يا وردتي. بيمسك ايدها يبوسها بعشقك وبعشق كل تفاصيلك. عايزك تثقي فى ده. جورى بتسكت بخجل.

اسر: وبحب جدا لما خدودك بتحمر كده وتبقى شبه ورد الجوري الاحمر. جورى: انا اصلا بابا مسميني جورى علشان حلوة وخدودي حمرا. اسر بيشغل العربية ويمشي وبيتكلم بمشاكسة: يعني مش علشان مامتك بتحب ورد الجوري؟ جورى بتكشر: علشان الاتنين. اسر بيشدها من خدودها: ماشى يا وردتي بس بلاش البوز ده. جورى بتضم شفايفها اكتر. اسر: انتى كده بتغريني على فكرة. جورى بتدخل شفايفها فى بوقها بسرعة بشكل مضحك وأسر بيضحك عليها.

بليل عند اسر بيكون بيلبس البدلة واياد بيساعده. اياد: شكلك يقرف. اسر بقلق: والله. وبيروح يبص فى المراية. اياد بيضحك. اسر بيمسك قزازه البارفان كأنه هيضربه: غور يلا من هنا مش ناقصك. اياد: ليه ياعم دا انا جاى اساعدك. اسر: مش عايزة مساعدة اتكل من هنا. ولا اقولك استنى علشان تسوق العربية. اياد: سواق ابوك انا. بيدخل ادم: مالك ومال ابه يالا. اياد فى سره: يا وقتك. لا ابدا على راسنا. اسر بضحك: ايوا كده اتلم. ادم بيروح لأسر

يمسك الكرفتة ويربطها له: انت عارف ان ده أسعد يوم فى حياتى. بيتهد وبيقول فى سره (من بعد ما امك ما ماتت) بيخلص الكرفتة ويحضنه: الف مبروك يا حبيبي وعقبال مشيل احفادي. اسر: الله يبارك فيك. ادم كان هيمشي بس بيوقفه سؤال اسر. اسر: هو انت ليه طلقت ريم؟ ادم: بتسأل ليها؟ اسر: اصل انت طول عمرك مش مبسوط. ادم بسخرية: على اساس انى معاها مبسوطة. اسر: معرفش انا مكنتش بشوفك. ادم: فكك مش وقتها. اسر: طيب ونصر.

ادم: سافر وريم فى أمان ومتشغلش بالك بحاجة. انهارده فرحك ولا مش ملاحظ؟ اسر: لا ملاحظ بس عايزك تكون مبسوط. ادم بصدق: وانا أسعد انسان فى الدنيا. بيخبط على كتفه: يلا بقى علشان متتاخرش على عروستك. بيسيبه ويمشي. اياد بيقرب منه ويعدله شعره. اسر: اياد هو انت لسه زعلان مني؟ اياد بينزل ايده: هو انت غاوي نكد يالا. اسر استنكار: لا طبعاً بس مش عايز افرح وانتوا زعلانين. اياد بيبتسم بحب: لا مش زعلان. وبيكمل بتحدي: بس اختك هاخدها.

اسر: اياد. اياد: والله لاخدها وهدى لعب بقى علشان انا اللى هسوق بيك. اسر: مش هتاخدها. اياد: ماشى يلا بينا. اسر بشك: اياد. اياد: يادى اياد يلا زمان البنت مستنيها. اسر: متقولش بتا. اياد: ست الحسن والجمال يلا بقى. بينزلوا يروحوا الكوافير. معتز اول ما بيشوف مليكة بيوقف متنح مش بيدي اي رد فعل. مليكة بتتوتر. اياد بيزقه: فى اى. معتز بيفوق ويقرب منها بهدوء. مليكة: اى وحشة.

معتز: وحشة اى بس دا انا بقوم نفسى علشان ماخدكيش ونطلع على البيت دلوقتي. مليكة بخجل: بس انا مش مراتك. معتز: هتبقى هتبقى. مليكة بتبتسم وهو بيبوس راسها والكل بيسقف. أما اسر فا جورى بتكون مدية ليه ضهرها وكل ما يقرب تلف ومش بتخليه يشوفها. اسر لما بيزقه بينادي على اياد ويديله باقة الورد. الكل بيستغرب وأسر بيشد جورى عليه وياخدها فى حضنه ويقول فى ودنها: بقى كده بتداري مني يا وردتي. جورى: على فكرة انت كده نصاب.

اسر: بيعدها ويبوسها من راسها. حقك عليا بس كنت هموت وشوف القمر ده. جورى مش بترد. اسر بيبوسها من خدها: خلاص بقى. بس هي مش بترد برضو. بيبوسها من الخد التاني. هفضل ابوس فيكي لحد ما تتصالحي. والصراحة انا مش عايزك تتصالحي دلوقتي. جورى بتضربه على صدرها. اياد برخامة: اى يا جماعة نقفل الستاير ولا اى معانا اطفال. اسر: ظريف. اياد: طيب يلا يا خفيف ورنا خطوبة عايزين نحضرها. اسر: طيب هات الورد.

اياد بيديه له. اسر ياخده ويديه لجورى ويبوس ايدها. اياد: متحس بمشاعر يا خي راعي اني سنجل. اسر: غمض عينيك. اياد: انت بارد. اسر لسه هيرد. جورى: بااااااس انتوا الاتنين يلا انا عايزة احضر الخطوبة. فى القاعة معتز بيلقى مليكة مكشرة. معتز بقلق: مليكة هو انتي مش مبسوطة؟ مليكة بفرحه: دا انا هموت من الفرحة. معتز: اصل انتي مكشرة. مليكة بتكشر تاني: انت مش شايف بيبصلك ازاى. معتز: هى مين؟ مليكة بتشاور على ولاء: عينيها هتاكلك.

معتز بيطمن وبيفرح أنها بس غيرانة: اااه لا فكك منها خالص ياحبيبتي. مليكة: قول اى. معتز: فكك منها. مليكة: لا اللى بعدها. انت قولت حبيبتي. معتز باستغراب: انا بقول حبيبتي على طول. مليكة: لا قولتها بطريقة مختلفة. معتز: مختلفة ازاى ياروحى. مليكة بتحط ايدها على قلبها: لا براحة عليا. انا اصلا مش مصدقة انى هكون خطيبتك زي ما كنت بحلم. معتز: انتى كنتى بتحلمى بيا. مليكة بحب: امم. انا بحبك اوى اوى يامعتز.

معتز: وانا بموت فيكي يا قلب معتز. معتز بتذكر: اه صحيح. مدام انتى بتحبيني ليه كنتي بتقوليلي يا عمو. مليكة بتضحك: انت لسه فاكر. فيروز بتيجي ومعاها الشبكة: مبروك يا حبايبي. يلا بقى يا معتز لبسها الشبكة. معتز ماشى و بيلبس مليكة الشبكة والزغاريط بتملا المكان وصوت الاغاني. جورى واسر من الدور التاني فى القاعة بيكونوا بيتفرجوا عليهم. جورى بفرحه وحب: الله. انا عايزة اروح ابرك لهم. وبتمشي. اسر بيمسكها: تروحي فين يا هبلة انتي.

جورى بتكشيرة: ابرك لهم. اسر: بفستان الفرح ده. جورى: طيب ما انا عايزة ابرك لهم وارقص معاهم. اسر: استني كلها نص ساعة وتنزلي انتي وهما اللي يباركوا لك. جورى: طيب. اسر: شاطر حبيبي انا. نازل بقى خمس دقايق وهجيلك. جورى: رايح فين؟ اسر: هبارك لهم. انا بقالي ساعة ونص معاكي هنا. جورى بترفع حاجب: هتنزل بالبدلة. اسر: اه عادي. بصي كده على كل الشباب هتلاقي لابسين بدل بس مفيش ولا بنت لابسة فستان فرح. جورى: متغيبش. اسر: حاضر.

بينزل اسر ويهيص مع الشباب وجورى بتتفرج عليهم من فوق. وبعد نص ساعة بينزل يحيي وهو في ايده جورى بفستانها الابيض الرقيق والجميل مخلياها شبه الاميرات. اسر بيروح وياخدها منه ويحيي بيوصيه عليها. بترجع الاغاني تاني وكل بيكون فرحان وبيرقصوا كتير والناس كلها بتبرك لهم وبيكون الفرح ماشي تمام لحد ما اياد بيروح عند اسر. اياد: أظن كفاية عليك كدة. اسر: كفاية ازاى يعني. اياد بيبص لفتون اللى بتكون واقفة جنب جورى: توتة تعالي عايزك.

اسر: مين ياروح امك. اياد ببرود: اهدى كده الناس بتتفرج علينا. اهدى ومتبوظش فرحك. اسر: ملعون ابو الفرح على الناس. اياد: اووو. انت مش همك الفرح طيب ذنبها اى الغلبانة دي تبوظ لها احلى يوم فى حياتها. بيزقه على الكرسي. اقعد جنب مراتك وتفرج وانت ساكت. اسر كان هيرد بس اياد بيشد فتون ويمشي. ويوقف الموسيقى والكل بيركز معاه. بيمسك الميك وبيقول:

اياد: يا اسلام عليكم. بشكركم على وجودكم انهارده فى فرح صاحبي واخويا. فانا استغليت المناسبة السعيدة دى علشان اعترف لأجمل وأروع واحدة شفتها في حياتي انى بحبها. حاولت كتير أقوم حبي ده وقولت هي تستاهل حد أحسن. بس القلب وما يهوى. فأنا هقوم أناني فى حبى مدام دي الطريقة الوحيدة اللي هتوصلني لحب حياتي. بيسكت وبيطلع علبة من جيبه قطيفة وبيقع على ركبته قدامها. اياد بحب: تتجوزيني.

فتون بتكون مش مصدقة نفسها وبتلف حواليها تشوف هي فحلم ولا حقيقة. وأسر بيكون عايز يقوم يضربه بس جورى بتمسكه وبيكون صحاب كتير ليه هو واياد واقفين جنبه علشان لو اتهور. اياد: اى؟ تتجوزيني. فتون بفرحه ودموع بتهز رأسها: اه طبعاً. اياد: بيطلع الخاتم ويلبسه لها ويبوس ايديها. وبيشاور لحد. الكل بيبص مكان ما شاور. بيدخل مأذون والكل بيسقف الا اسر البيقوم بغضب بس صاحبه بيشده.

بيدا كتب الكتاب واسر بيحاول يوقفه باى شكل بس مفيش فايدة. بارك الله لكم وبارك عليكم وجمع بينكما في خيره. هنا الكل بيهيص بس اسر بيفور بيه وبيروح عنده ويمسكه من لياقة قميصه ويضربه بكس. الكل بيكون مصدوم والموسيقى بتقف. ادم: انت اتجننت. وبيشاور بتاع التيجي والموسيقى بترجع علشان الصوت الخناق ميكونش واضح واناس ما تركزش قوي. اسر: لا هو اللي اتجنن لما فكر أنه ممكن يتجوز اختي. هو لازم يطلقها.

ادم: انت فاكر نفسك اى علشان تمشي كلامك عليا. اسر: انا مش قصدي بس مش هيتجوزها. ادم: ليه مش هيتجوزها. هو ده مش صاحبك اللي مسحول معاك فى كل حاجة. اسر بيسكت. ادم: روح كمل فرحك وعادل الفضيحة اللي انت عملتها دي. اسر كان هيتكلم. ادم بصرمة: يلا. اياد: انا اسف. ادم: خلاص يا اياد حقك عليا. انت ومتزعلش من اسر. روح خد خطيبتك وخارجها. اياد بفرحه: شكرا جدا ليك يا عمي. ادم بيبتسم: ربنا يسعدك.

اياد بياخد فتون ويمشوا. وجورى بتشد اسر علشان يرقصوا سلو. جورى: مالك يا حبيبي معترض على اياد ليها. اسر: اسكتي انتي مش فاهمة حاجة. جورى بغيظ: لا فاهمة. فاهمة أن اختك بتحب وهتموت عليه ومن زمان اوى كمان. اسر: غبية. جورى: انت اللي غبي واناني. اسر بيبصلها بصرمة بس هي بتتجاهل نظراته.

جورى: غبي علشان عارف سعادة اختك فين وعايز تمنعها منها. واناني علشان مش عايزهم يتجوزوا برغم انك عارف انهم بيحبوا بعض ليه هتحرمهم من حاجة انت اخدتها ولا يمكن علشان مجربتش الحرمان ففكرته سهلة. اسر: جورى اسكتي. جورى: هسكت. الرقصة بتخلص وكل واحد بيروح بيته. وفيروز بتودع بنتها بعياط.

ادم بياخد عربيته ويلف شوية بيلقى نفسه قدام العمارة اللي فيها شقته. بيسرح شوية ويفتكر كل ذكرياته فيها من اول مرة جاب فيها فتون ولحد ما طلق ريم. بيفوق من شروده ويطلع على مكان القرب اللي قلبه عند فتونه. بيروح يقعد قدام قبرها ويحكيلها عن كل تفاصيل الفترة اللي مرحش لها فيها زي ماهو متعود.

أما عند ريم بتكون قاعدة على سريرها دبلانة مفيش جديد فى حياتها غير أن ادم ساعدها تلقى شغل فى حضانة. بقت تروح الصبح الشغل وترجع تغرق فى ذكرياتها لحد ما تتعب من التفكير وتنام وتصحى الصبح تروح الشغل وهكذا. (ادم بقى اى دخله حيات ريم مدام هيسيبها. بصوا. علشان يسعدها ويخلصها من جوز امها وابنه ويسعدها تشتغل. اه مبقاش معاها كزوج زي ما كانت بتحلم بس مش كل اللي بنحلم بيه بيكون حقيقة) عند اياد وفتون. فتون بتكون مبسوطة اوى.

اياد بيكون زعلان وحاسس أنه اناني وكسر فرحة صاحبه. فتون بتلاحظ سكوته. فتون بقلق: اياد مالك. اياد: مليش. فتون: هو انت ندمان؟ اياد بيوقف العربية بسرعة: اندم على اى يابت انتي هبلة. فتون: امال زعلان لي؟ اياد: علشان اسر حاسس أن اللي عملته غلط. مكنش لازم يكون يوم فرحه ونكد عليه. فتون بتسكت. اياد: يلا مش مهم المهم انك معايا. فتون: انا مبسوطة اوى اوى. اياد: ربنا يقدرني ويسعدك دايما.

فتون: خليك جنبي وانا هكون أسعد انسانة فى الدنيا. اياد بيحط ايده على خدها بحنية: وانا جنبك من النهارده لآخر لحظة فى عمري. فتون: بجد. اياد: بجد. فتون بتذكر: اه صحيح. هو اى اللي حصل لما كنت سكران؟ اياد بيضحك لما بيفتكر. فتون: بتضحك على اى؟ اياد: اصل انتي كنتي هتودينا فى داهية. فتون: ليه عملتي اى؟ اياد بيشدها عليه: عملتي كده.

وبيبوسها. فتون بتحس أنها فى حلم مش حقيقة. بتحط ايدها حوالين رقبته وتقربه منها اكتر وده بيجنن اياد اكتر. بس بيقطعهم خبط عنيف على الازاز. اياد بياخد منديل من العربية ويمسح اسير الروج وبيفتح الازاز بيلقى ظابط جنبه. اياد: خير. الظابط بيضيق من بروده: انزلي ياروح امك. اياد: روح امك. اممم. بيدور على البطاقة بتاعته مش بيلقيها. بيبص لفتون: بطاقتك فين؟ فتون بتوتر: مجبتهاش. اياد: روحنا فى داهية.

الظابط بسخرية: ها خلصتوا حجج يلا انزلوا. فى القسم. الظابط بيضحك على اخرها. اياد بغيظ: متنجز بقى يا دياب الله. دياب بضحك: مش مصدق أن المقدم اياد يتأخد فعل فاضح فى طريق عام. اياد: انجز يالا خلينا نطلع اتاخرنا. دياب بغمزة: مين المزة دي. اياد بعصبية: دييياب. دياب: اهدى بس بجد مين. انا حاسس اني شايفها قبل كده. اياد: بنت عميد ادم الدمنهوري. دياب بيشرق: مين. فتون بتكون قاعدة مكسوفة جدا جدا.

دياب بينادي على العساكر: هات يبني عصير الليمون بسرعة. اياد: بلا ليمون بلا زفت انا ماشي. واياك يا دياب حد يعرف باللي حصل. دياب بيضحك: حاضر. المرة الجاية خلي بطاقتك معاك. اياد بيحدفه بعلبة من على المكتب: بارد. اياد بيطلع وهو وفتون وبيمشوا على الكورنيش وبيبصوا لبعض ويفطسوا ضحك. عند جورى بيجي فى بالها فكرة بتقرر تعملها. اسر بيكون لسه مضايق. جورى بجدية: اسر تعالى افتحلي الزراير. اسر: نعم.

جورى: هو اى اللي نعم. تعالى افتحلي الزراير. مش عارفة افتحهم. اسر: ماشى جاى. جورى بتديله ضهرها وهو بيقعد يفك فى الزراير اللي مش بتتفك. اسر: اووف مش عارفة. جورى: طيب هنعمل اى. اسر: استنى هجرب تاني. وبعد محاولات كتير بيقدر يفتح اول تلات زراير. جورى: اقطعيهم وخلاص انا زهقت. جورى بخضه: لا طبعاً. اسر بيتنهد وبيحاول يكمل وبعد ربع ساعة بيكون خلص. بينزل لها الفستان ولسه هيقرب هي بتبعد. جورى: استنى هغير. اسر: ماشى.

جورى بتطلع بعد ربع ساعة كمان وبتكون لبسة بجامة. اسر بصدمة أن بعد ربع ساعة طالعة كده: اى ده. جورى: اى. اسر بتريقة: ملبستيش اسدال ليه. جورى: لا ما انا هلبسه. يلا قوم اتوضا علشان نصلي. اسر بغيظ: ماشى. بعد الصلاة اسر هيقرب. جورى بتبعد بسرعة: تعالي ناكل. اسر: فى اى يا جورى. جورى: اى ياحبيبي انا جعانة. اسر: طيب كلى. جورى بتاكل. اسر: أظن كده مفيش مانع.

جورى: اه بس في انهارده فيلم لسه نازل جديد. هنروح نعمل فشار ونيجي نسمعه سوا. اسر: جورى انتي عايزة توصلي لى اى. لو مش عايزة قربي قولي انا مش هغصبك على حاجة. جورى بتقرب منه: قربك انا بحلم بيه اكتر منك. اسر: ماهو واضح. جورى: لا انا بس بوريك حاجة صغيرة عن أن يكون حبيبك قدامك ومش قادر تلمسها. اسر بيبصلها بعد فهم. جورى: يعني اياد وفتون بيحبوا بعض وجدا كمان و هما كانوا مع بعض وفى مكان واحد وبعدين قعدوا مع بعض فى شقة واحدة.

اسر: عايزة توصلي لى ايه؟ جورى: عايزة اوصلك إحساسهم. شوف انت مستحملش ساعتين وانت عارف اني هكون ليك ما بالك هما بقى. اسر بسخرية: وانتي جاية تشرحيلي يوم دخلتنا. جورى بتتجاهل نبرة صوته الساخرة: انت طول عمرك دعم ليا ولفتون ليه دلوقتي مش عايز تقف معاها فى قرارها. اسر: علشان غلط. جورى: وهى مش صغيرة وعارفة الصح من الغلط. اسر: المطلوب. جورى: توقف معاها اى كان اختيارها. اسر بتفكير: سببها على الله. جورى بتبعد عنها.

اسر: رايحة فين تاني. جورى بضحك على شكله: هروح اغير والبس حاجة تليق بى حبيبي واجي. اسر: متغيبش لأن خلاص استويت. جورى: دقيقة. بسبع دقايق بتطلع وهى لابسة قميص نوم ابيض ورقيق. اسر بيصفر: اى الجمال ده. جورى بتلف: بجد عجبك. اسر بيقرب منها ويحط ايده حوالين وسطها: مش هو اللي عجبني اللي لابساه هي العجباني. جورى بدلع بتحط ايدها حوالين رقبته: مكنش ده رايك من شوية. اسر بيبوسها بحب: مش هتفرق بجامة من قميص كله هيتقل.

بعد وقت اسر بيمسك التلفون وبيرن على حد. جورى بنوم: لسه صاحي يا حبيبي. اسر بيبوسها من راسها: نامي انتي ياحبيبتي. جورى بترجع راسها على صدره وتنام وتحضنه جامد وهو بيحرك ايده على شعرها بحب لحد ما بتنام. اسر بيرن على اياد. اياد بقلق: الو. انت كويس؟ اسر بصوت واطي: اى. اهدى مفيش حاجة. اياد: امال بترن ليها. اسر: اقفل يعني. اياد: لا ياعم بس مستغرب. اسر: هو انت ازاي كدة. اياد: كدة اللي هو ازاى يعني.

اسر: كدة اني زعلتك وجرحتك بكلامي وبعدها جيت وطلع عينك فى فرحي ولا اكنى عملت حاجة. ودلوقتي ليه متخانقين واول ما رنيت رديت عليه وانت قلقان. اياد: هو انت رانن عليا فى دخلتك علشان تقولى كدة. اسر: لا عايز اقولك اني موفق على جوازك من اختي بس هحتك تحت المركب. اياد: لا كتر خيرك. المهم طمنتني. سبع ولا ضبع. اسر: وانت مال امك. اياد: يادى امى اللي مسحولة معاكم النهاردة. اسر: ما انت لو تلم نفسك محدش هيجيب سيرتها.

جورى: هو انت بتخوني. اياد بيضحك. اسر: بس يالا. بيص لجورى: بخونك اى انتي كمان. جورى: ما انت بتكلم مين بصوت واطي كدة. اسر: ده اياد. متتكلم يا زفت. اياد: مبروك يا جورى. انا بس كنت بطمن عليك. اسر: شوفتي بقى ظلماني ازاى. اياد: جورى. جورى: نعمة. اياد: سبع ولا ضبع. جورى: يعنى اى سبع و يعني اى ضبع. اياد: يعنى. اسر: ولاه روح فى داهية يلا. اياد بضحك: طيب سلام. وبيقفل. جورى: كنت خليه يشرحلي. اسر: هشرحلك انا.