رواية حورية رابح الفصل السادس 6 - بقلم عليا خليل

رابح جيه يشد حور أنصدم لما لف المجهول رابح: اخووووووى ؟!!!!!!! فهد : رابح انت بتعمل ايه هنا و البت دى تعرفك منين رابح و هو الد*م يغلى عروقه و يضر*ب فهد ضر*بة تبرحه ارضا : أنا مش متصور انك وس* أكده يا ابن ابوى حور بتجرى لتختبئ خلف رابح فهد بكدب و ارتباك : انت مالك بدافع عليها كده ليه دى خطيبتى و انا بربيها يا رابح ملكش صالح عاد

بيها رابح و هو ممسكه من : انت عارف لو كان حد غير أنا كان زمانه د*فنه مطرحه انت ازاى تعمل فى بنت أكده لا و كمان دى بنت عمك يا غبى يعنى شر*فك فهد : بنت عم مين يا رابح أزااااااااى رابح : اقسم بالله يا فهد أنا كنت رايح ابلغ عنك فهد: ملكش صالح عاد باللى بعمله يا رابح رابح : عندك حق قاعدتك اهنه بوظتك يا فهد بس انت لازم ابوك يشوف حل فى دلع الماسخ فيك خلاك تتصرف و لا الحريم اخد رابح حور و

فهد و انطلقوا للصعيدرابح : محدش يعرف غيرنا اللى هببته يا فهد لحد ما اشوف مع ابوك هنعملوا ايه فهد كان ينظر لحور بوقا*حة و كانت حور قاعدة بتحاول متبينش انها خايفة حور استأذنت رابح انها تقعد فى اى اوضة لوحدها لأنها مش متعودة تنام جنب حد اصلا و لأن رابح حس انها فعلا مرهقة و كان يوم صعب وافق دخلت حور الاوضة و هى مش مصدقة أن كل ده عدت بيه و قررت تاخد شاور و تنام و هى تخرج من الشاور و هى بالفوطة لتجد من يمسك بيها و يلف يده حوالين ج*سدها

فهد : هتكونى الليلة مل*كى يا حور و هخليى ابويا يكتب كتابنا و فجاة .......