رواية قلب من حجر الفصل الرابع والعشرون بقلم سارة بكر

بعد كتب الكتاب، ضرب الجد طلقات نارية في السماء، والنساء زغرطن بأمر منه. وكل الرجال في البيت ضربوا نار تحية للجوازة، وتم الإشهار في البلد كلها، وكده بقت نغم مرات عبدالله رسمي قدام البلد كلها. قال الجد: "رايحة فين يا نغم؟ قالت نغم بدموع: "طالعة أوضتي أنام." رد الجد: "في حاجة؟ طبعًا في، أهم حاجة أوضتك من هنا ورايح بقت أوضة جوزك عبدالله." ردت نغم بجمود: "وأنا مش عايزة أنام معاه، إيه الحاجات دي كمان فيها غصب؟

نزل الجد بيديه على وجهها: "إنتي قليلة الأدب، إزاي تكلمي جدك كده؟ صرخة نغم نتيجة الضربة، وتكلم عبدالله وقال: "جدي بعد إذنك، نغم دلوقتي مراتي وأنا مقبلش إن أي حد يضربها، حتى لو كان إنت، بعد إذنك." سحب عبدالله من يديها لغرفته ودخلها، وكانت تبكي بشدة، وقال: "معلش يا نغم، بس إنتي غلطانة، إزاي تكلمي جدك كده." ردت نغم بجمود: "إنت مالكش دعوة بيا، إنت فاهم؟

وعلى فكرة مش هتلمسني ولا هتقرب مني، ويا ريت تسبني أخرج أنام في أوضتي عشان مش طايقة الأوضة بتاعتك أصلاً." قال عبدالله وسط حزنه: "إنتي ليه بتكلميني أنا كده؟ أنا مالي أنا كمان مغصوب، ولا إيه؟ صحيح إنتي زعلانة على سي علي بتاعك؟ ردت نغم بصرامة: "آه يا عبدالله، زعلانة على علي لأني بحبه وكان نفسي أتجوزه، وجوزاني منك دي أنا مش موافقة بيها لأني مغصوبة."

خرج عبدالله من الأوضة، بل من البيت كله، ومر في طريقه على جده وقمر وجدهما جالسين، وخرج من سكات من البيت. الجد: "مكنتش أعرف إن نغم جامدة كده." قمر: "غصب عنها يا جدي، آسف بس إنت ظلمتنا أنا وأختي." الجد بعصبية: "ظلمتكوا في إيه يا قمر؟ إني جوزتك إنتي وأختك دا اسمه ظلم، إزاي بتقولي كده؟ وإنتي عارفة إن نغم بتحب عبدالله من صغرها، وأنا وإنتي عارفين إني إنتي بتحبي سراج، أنا عملت الصح."

قمر بدموع: "بس مش كده يا جدي، سراج خلاص سابنا بحجة أهله واتجوز وعاش حياته، وعبدالله بيعتبر نغم أخته وبيحبني أنا يا جدي، إنت باللي عملته دا رخصتنا أوي." الجد بحزن: "ليه كده يا بنتي؟ دا أنا بحافظ عليكوا، إنتوا أحفادي." قمر بوجع: "زي ما حافظت على ولادك كده، مش برضه عشان كنت خايف على عمي ناصر وعمي إبراهيم إنهم يتجوزوا من مصر حكمت عليهم إنهم يختاروا بين اللي عايزينه أو يمشوا وميرجعوش تاني." فلاش باك جد عمده النجع

متزوج بنت عمه ومخلف منه: محمد: أكبر إخواته، ضابط شرطة في مصر، شخصيته صعبة قوي وعنيد، لكن قلبه مليء بالحنية. ناصر: أصغر من محمد، ضابط هو الآخر، عنيد جدًا بس بيحب أبوه قوي ومش بيكسر كلمته، عكس محمد تمامًا. إبراهيم: أخوهم التالت، بيحب يريح دماغه، بيشتغل مع أبوه، وخطيب بنت عمه. شريف: الأصغر، شغال مع إبراهيم، لكنه أطيب واحد فيهم. الحدث بالعامية:

زي كل مرة سافر ناصر ومحمد لشغلهم وغابوا، بس الغيبة طولت أوي. قعدوا سنة ونص مكنوش بيكلموا حد بحجة الشغل. وفي يوم رجعوا، بس مش لوحدهم، كل واحد رجع بمراته وابنه معاه. مجدي: "مين دول؟ قال محمد: "دي مراتي يا حاج، ودا ابني يوسف الألفي." وقال ناصر: "دي مراتي، ودا ابني سراج الألفي." قام مجدي بكل غضب ودخل الأوضة وهما وراه، وبدأ يزعق: "بتعصوا أمري؟ مش أنا قلت مفيش جواز من مصرية وإني هتجوزوا بنات أخواتي؟

قال محمد بجمود: "وإحنا مش موافقين، إحنا اللي هنتجوز المفروض ناخد اللي بنحبهم." رد مجدي بغضب: "وتعصوا أمري؟ إتفوه عليكوا وعلى تربيتكوا، أنا معرفتش أربي." ناصر: "يا حاج، أنا عارف إنك خايف لأن بتوع مصر تربيتهم غيرنا، بس صدقني يا بابا هما غير، صدقني." مجدي: "ماشي، بس بشرط، عيالكم تسيبوهم هنا، إحنا اللي هنربيهم وهيكونوا هنا عشان تقدروا تدخلوا البيت."

عقد محمد حاجبيه: "لأ طبعًا، أنا مش هسيب ابني، ومحدش هيربي غيري، إنت فاهم." ضربه مجدي بالقلم وقال بغضب: "يبقى تطلع بره، مالكش ولا أب ولا أم ولا إخوات، ولو مت يا محمد متحضرش دفني، امشي." خرج فعلاً محمد من البيت وهو عارف إنه مش هيدخل النجع تاني. لكن ناصر خاف وساب سراج وهو لسه عنده سبع شهور. مر وقت وكان إبراهيم اتجوز وخلف مراد، وشريف اتجوز بنت عمه هو الآخر وكانت حامل. وفي يوم أتى ناصر ومعه محمد.

محمد: "معلش يا بابا، أنا آسف، سامحني." ناصر: "خلاص يا حاج، محمد ابنك الكبير، مينفعش تفضل زعلان منه السنين دي." رد مجدي بجمود: "جايلي بعد إيه يا ابني؟ بعد خمس سنين فراق؟ لأ، أنا مش هسامحه، وهعيش وأموت مش مسامح. إنت جاحد يا ابني، وإن شاء الله ابنك اللي إنت مرضتش تخليني أربيه ويبقى هو الواسطة إنك تدخل بيتي والحسنة اللي تغفر لك على اللي إنت عملته، هيطلع جامد زيك وهيشرب منك كل حاجة."

ناصر: "طيب يا بابا، سراج بيكون واحشني أنا وأمه، وبيكون عايز يشوفها طول الوقت، وبصراحة حرام، هي كمان بتشوفه مرة أو مرتين في الشهر، نفسها يفضل معاها، وكمان هي معشيتش معاه تفاصيل المفروض كانت تعيشها. وبصراحة يا بابا الواد كبر وبيقولنا إننا مش عايزينه في حياتنا." مجدي: "مش هتشوف ابنك ولا تقعد معاه غير لما تطلق الست دي، فاهم؟

مر وقت وإبراهيم خلف عبدالله، وشريف خلف قمر، وبعدها نغم. ومحمد خلف وليد وفارس توأم. ورجع ناصر البلد، وقالهم إنه طلق مراته. وبعدها رجع محمد معه يوسف عشر سنين وفارس خمس سنين. ووقف قدام أبوه. محمد: "أنا رجعت يا بابا." مجدي: "وأنا مش عايزك ترجع، مكان ما جيت." محمد: "طيب شوف أحفادي." حضنهم وبكى، والولاد حضنوه، وخرج محمد ولحقه ناصر. ناصر: "إنت رايح فين؟

محمد: "ماشي، أنا مش جاي أعيش، أنا جاي أسيب الولاد، لكن أنا هرجع أشوف شغلي." ناصر بقرف: "مش مكسوف من نفسك لما تسيب الشغل في الدخلية وتشتغل في السلاح؟ محمد بصرامة: "لأ يا ناصر، مش مكسوف، أنا مش أول واحد يعمل كده." ناصر: "وإنجي قبلت إنك تاخد العيال؟ محمد: "ضربتها علقة موت وهددتها لو جابت سيرة لأبوها سيادة اللواء هقتلها. وخدت وليد عشان عنده مرض معدي، خافت يعدي فارس واللي في بطنها، ويوسف اختارني، وفارس متعلق بي."

ناصر: "إنت أقذر إنسان شوفته في حياتي، ليه تعمل فيها كده؟ بس والله يا محمد أنا اللي هحبسك."

باااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااطلاق

الزوجة الكبرى وانهى حياتها وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى

حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة

ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه

وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه

وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه وانهى حياة ابنه

رواية قلب من حجر الفصل الرابع والعشرون 24 - بقلم سارة بكر

تابعنا وما يفوتك جديد

التعليقات (0)

لا توجد تعليقات بعد

روايات مشابهة

شظايا شيطانية~للكاتبة صرخة المُشتاقه

خطيئة خيال

رحيل الهواري

دموع السيف

حكاية عشبة خضراء

مملكة سفيد

الإبلاغ عن مشكلة

تم إرسال البلاغ بنجاح!