رواية قلوب مشتته الفصل التاسع 9 - بقلم هدير مصطفى

رامي: قوليلي بقي إيه المفاجأة الحلوة دي؟

جني:

جعاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

رامي: هش هش فضحتينا ... طب انتي جعانة جايالي المستشفى ليه؟ الأكل بيكون في المطعم مش المستشفى. جني: ما أنا اكتشفت إننا آخر الشهر ومفلسة ... فقولت أفوت عليك تعزمني على الغدا وتدفع الفاتورة وأكسب فيك ثواب. رامي: هههههه دا انتي داخلة على طمع بقي. جني: طبعًا يا ابني امال انت فاكر إيه ..... أوعى تكون فاكر إني واقعة فيك لشوشتي ولا حتى بحبك ولا بفكر فيك. رامي: طب امشي اطلعي برا. جني: إيه ده ...

هو أنا كل ما أجيلك تقوم تطردني؟ رامي: أجل يا سيدي. جني: أجل يا سيدي ماشي يا رامي والنحمة لأشتكيك لأم رامي. (وجات تخرج من المكتب لقيته بينده عليها) رامي: جني. جني: حد بينادي عليا؟ رامي: أنا. جني: انت مين؟ رامي: اممممم هنستظرف يعني. جني: أنا رايحة آكل. رامي: طب يلا وأنا هعزمك على أحسن مطعم في الجمهورية. جني: لأ أحــــبــــــوش يا حاجة. رامي: نعم يا أختي هو إيه اللي احبوش ده؟ جني: أكبر مطعم ده.

رامي: امال عايزة تروحي فين؟ جني: إيه رأيك نضرب كشري من عند كباكة ونحبس بكوباية عصير قصب؟ رامي: كشري يا بيئة. جني: طب خلاص بلاش كشري ... نضرب سندوتشات كبدة من على العربية اللي في الحسين. رامي: جني ما تجنينيش أقولك أحسن مطعم تقوليلي كشري وكبدة وكباكة. جني: طب تعالي أكلني اللي أنا عايزاه في الغدا وبعدين نروح ناكل اللي أنت عايزه في العشا. رامي: طب يلا بينا.

(وخدها وركبوا العربية ووصلوا وطلبت الساندوتشات اللي هي عايزاها وهو دفع الحساب وركبوا العربية عشان فيه زحمة كتير في المكان) رامي: هنروح فين بقي؟ جني: خدني لمكان هادي .... أقولك اطلع على البحر ... بس بسرعة عشان نلحق الأكل وهو سخن. (ساق العربية ووصلوا على البحر وبدأت هي تفتح الأكل) جني: ها بقي هتاكل إيه .... كبدة ولا حواوشي؟ رامي: لأ اضربي انتي وسيبيني أنا عشان ألحق أوديكي المستشفى. جني: هههههههه انت بتخاف أوي كده ....

جبان. رامي: مش جبان بس علمونا إن الوقاية خير من العلاج وأنا دكتور. (جني مسكت ساندوتش ومدت إيدها لرامي وقربت منه) جني: طب قرب بس كده وجرب. (رامي لما شاف جني هتأكله بإيدها لأول مرة بص لها رومانسية وحط إيده على إيدها اللي ماسكة بيها الساندوتش واخد منه قطمة وبدأ ياكل وجني بتبص له مستنية تشوف رد فعله إيه فأبتسم لها بمعني إن الأكل عجبه ...

ففرحت جدًا وبدأت تاكل من نفس الساندوتش اللي أكلته منها فبصلها وابتسم وهي كمان بصت له) جني: يلا كل بق. رامي: لا. جني: ليه مش الأكل عجبك؟ رامي: عجبني لأنك أكلتيني بإيدك. جني: كده بقي دخلنا على قلة الأدب. رامي: خلاص مش عايز عبوش شكلك بتفصلي أي لحظة رومانسية. جني: ههههه بس خلاص ماتزعلش قرب شوية كده.

(وبدأت جني تأكله وتأكل معاه وخلصوا أكل وفضلوا يتفسحوا طول اليوم وفات اليوم وراه كذا يوم وكل يوم تخلص شغلها تقعد مع بوسي شوية وتروح وتقعد مع أهلها ومع رامي اللي بجد أصبح هو نصها التاني وبيشاركها في كل شيء وفي أدق تفاصيل حياتها ... رامي اشترى شقة في نفس العمارة اللي فيها شقة والدته وشقة أهل جني عشان يفضلوا قريبين من بعض ....

وبدأت جني تجهزها على ذوق راقي جدًا يناسب شخصيتها ورامي كان بيعجبه ذوقها في كل شيء واعتمد عليها في اختيار كل شيء .... كتبوا الكتاب وقرب ميعاد الفرح ... وكان أدهم لسه بيطاردها بس هي متجاهلاه تمامًا ... وفي يوم جني ورامي كانوا في مول كبير وجني بتختار فستان الفرح .... كل شوية تلبس فستان وتطلع بيه لرامي ورامي يرفضه ... وكل شوية يتحجج بحجة جديدة .... مرة يقول قصير ومرة يقول ضيق ومرة يكون مفتوح ....

جني زهقت ف لبست هدومها العادية وطلعت لرامي) رامي: إيه ده فين الفستان؟ جني: مفيش فستان. رامي: إيييييه امال هتلبسي إيه في الفرح؟ جني: لا ما هو أنا ألغيت فكرة الفرح دي ورجعت في كلامي. رامي: نعم يا اختي .... انتي اتجننتي ولا إيه؟ جني: بس بس هتفرج علينا الناس يا مجنون. (بص لها وهو متنرفز واختار فستان على ذوقه وعطاه ليها) رامي: 5 دقايق وتطلعي لابسة الفستان ده. جني: بس ده فستان مقفل أوي. رامي: نعم يا اختي مقفل إزاي ...

هو عشان بأكمام وطويل يبقي مقفل وبعدين هو هيبقي مناسب جدًا ليكي وزوقه جميل ... بسيط وراقي ونفس مقاسك. جني: دا بطرحة محجبات كمان. رامي: آه ما هو أنا مش هخليكي تلبسي لا قصير ولا ضيق ولا عريان ولا تسيبي شعرك كمان. جني: دي ليلة العمر يا رامي. (رامي بص للبنت اللي بتجيب لجني الفساتين فقالها)